Λουξώριος, Μανιφεστοποιών Διαμάχη

02

Το παρόν κείμενο στόχο έχει να απαντήσει συνοπτικά και με τον ευγενικότερο δυνατό τρόπο που επιτρέπουν τα πέντε αξιώματα της κβαντομηχανικής στην κόντρα επιφανών διανοουμένων σχετικά με το αν τα καλλιτεχνικά ρεύματα προκαλούνται από το φυσικό νόμο της μεταβολής ή είναι αποτέλεσμα των ενεργειών ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων.

Το πρώτο εύλογο ερώτημα που γεννάται στον ταπεινό αναγνώστη είναι πως θα ήταν δυνατόν αν οι φυσικοί νόμοι δεν επέτρεπαν την ύπαρξη φαινομένων όπως σχολές με καλλιτεχνική και ιδεολογική υπόσταση και με χαρακτηριστικά ορισμένα σε κάποια πλαίσια, πως θα ήταν δυνατόν να έχουν προκύψει ιστορικά και να παρατηρούνται. Σίγουρα οι υποστηρικτές της πρώτης θέσης θα καμαρώνουν ακούγοντας αυτά, νομίζοντας πως μας έδωσαν τη σωστή εξήγηση, λες και ένα σύμπαν ακριβώς με τους ίδιους νόμους, συμπεριλαμβανομένων αυτών που σχετίζονται με τη φυσική μεταβολή, δε θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα έναν πολιτισμό παρόμοιο με το δικό μας, στον οποίο δε θα υπάρχουν μοντερνισμοί. Τα είδαν αυτά από την εξίσωση του Schrödinger, ότι τα προκύπτωντα σύμπαντα πρέπει φορσέ να έχουν εναλλασσόμενες και αλληλοσυγκρουόμενες εικαστικές τάσεις. Δε μπορούν να συνδυαστούν αλλιώς τα ηλεκτρόνια, παρά μόνο όπως λεν αυτοί. Η αλήθεια είναι ότι δύο πιθανά σύμπαντα το ένα με και το άλλο χωρίς καλλιτεχνικά κινήματα είναι πλήρως συμβατά με το ίδιο πλαίσιο φυσικών νόμων. Είναι και τα δύο σύμπαντα μεταβολής και μάλιστα της ίδιας σε επίπεδο φυσικών νόμων. Αλλά δε χρειάζεται να ανατρέχει κανείς σε έννοιες όπως πιθανά σύμπαντα που γι’ αυτούς θα ακούγονται καθαρά κινέζικα. Ας κάνουμε μια ενδοσκόπηση στη βυζαντινή αγιογραφία που υπάγεται στο δικό μας σύμπαν, πλανήτη και είδος. Ένα φαινόμενο που αποτέλεσε ιστορική πραγματικότητα. Για πάνω από δέκα αιώνες οι αγιογράφοι ζωγράφιζαν με τις ίδιες θεματολογίες, τις ίδιες τεχνικές, τα ίδια μοτίβα. Γιατί; Μήπως οι Χαμιλτονιανές είχαν διαφορετικό τελεστή χρονικής εξέλιξης τότε; ‘Οποιος πιστεύει ότι οι δύο τελείως διαφορετικές εκβάσεις οφείλονται στην ύπαρξη διαφορετικών νόμων είναι μοντέρνος βλάξ με φτερωτό κράνος. Γιατί κάποιοι δεν ήθελαν την εξέλιξη στην ανθρώπινη σκέψη και φαντασία· αυτή είναι η λακωνικότερη ορθή απάντηση που μπορεί να δωθεί. Ουρλιάζει η ιστορία για την εν λόγω σκοπιμότητα σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης σκέψης και δραστηριότητας. Μόνον όταν η πρόοδος της σκέψης κατέστη ακίνδυνη για την ανατροπή της εξουσίας και μάλιστα αυτή είχε βρει τους τρόπους να την ελέγχει και να την αξιοποιεί για τα δικά της οφέλη ο περιορισμός έπαψε να υφίσταται και τα ρεύματα άρχισαν να δημιουργούνται. Δεν είναι κύριοι απάντηση επεξηγηματική σε τοπικά φαινόμενα κάτι που αφορά και περιγράφει ολόκληρη την πραγματικότητα και όλες τις εν δυνάμει πραγματικότητες. Τα εν λόγω φαινόμενα είναι εντοιχισμένα σε ιστορικές συγκυρίες και εκεί οφείλουν προφανώς να αναζητηθούν οι ερμηνείες.

Αλλά δε φταίτε εσείς. Φταίνε οι επιστήμονες που έχουν βρει όχι μόνο την ύπαρξη της μεταβολής, αλλά και τον τρόπο αυτής σε επίπεδο θεμελιακό και παρ’ όλα αυτά σας αφήνουν να διαπληκτίζεστε σαν τίποτα κυράτσες να πούμε, επικαλούμενοι ως πιο πρόσφατα επιχειρήματα αυτά του Ηράκλειτου και του Ζήνωνα. Θα’ πρεπε να φαρέσουν τις ποδίτσες τους, να πάρουν τα τριγωνάκια τους και να έρχονται και να σας βρίσκουν έναν έναν τον κάθε μαλάκα και να σας τραγουδάν «συγγνώμη κιόλας άρχοντες». Δε λέω, οι άνθρωποι ήταν μεγάλοι στοχαστές. Αλλά έχει περάσει και λίγος καιρός από τότε και κάποιες γνώσεις έχουν προστεθεί σ’ εκείνες. Κάποια ερωτήματα έχουν απαντηθεί γαμώ το στανιό μου.

Σχετικά τώρα με τους ένθερμους υποστηρικτές της δεύτερης κατά σειρά αναφοράς θέσης θα είμαι ακόμα συντομότερος. Αυτοί υποστηρίζουν ότι για την ύπαρξη καλλιτεχνικών ρευμάτων χρειάζονται ένας ή περισσότεροι άνθρωποι. Εντύπωση μου προκαλεί η υποψία χρήσης τέτοιου φορμαλισμού αυτών που άλλοτε στα πλαίσια των τεκμηριώσεών τους επιδίδονταν σε φράσεις του τύπου: “ρε παιδί μου”, “όλοι το λεν εξάλλου”, “το γελάς;” και “γιατί έτσι” τώρα μεταχειρίζονται όρους του τύπου “απαιτείται”, “τουλάχιστον ένας” κλπ. Σε λίγο θα τους ακούμε να λεν και “όταν και μόνο όταν”, “ορίζω”, “εισάγω μια νέα μεταβλητή” και “υπάρχει μια σχέση ένα προς ένα”. Και το περιεχόμενο της πρότασης; Κρατηθείται γερά. Ότι χρειάζεται τουλάχιστον ένας άνθρωπος για να γίνουν καλλιτεχνικά ρεύματα… Τί είπαν ρε τα άτομα. Ανατριχιάζω καθώς αυτή η καίρια και βθυστόχαστη ερμηνεία αντηχεί στον εγκέφαλό μου. Γονατίζω κάθε μέρα έκτοτε έξω απ’ το παράρτημα του ΟΗΕ, εκλιπαρώντας για τη σύσταση εκτάκτων επιτροπών σε παγκόσμια κλίμακα οι οποίες θα είναι υπεύθυνες για να μοιράζουν επαίνους και γλειφιτζούρια στους έχοντες τέοιου βεληνεκούς ενοράσεις. Γιατί εγώ νόμιζα ότι για να γίνουν καλλιτεχνικά ρεύματα χρειάζονται τουλάχιστον μία γαζέλα, ένας λοφιοφόρος γερανός, ένας κοτσαδόρος, ένα ταψί με μπακλαβά και δύο με τρία τζίντζερ. Αν υπήρχε οντότητα με τα χαρακτηριστικά του μυθολογικού χαρακτήρα που ακούει στο όνομα Διάολος θα σας έστελνα άμε και σε αυτόν.

Ο επίλογος όπως θα έχουν καταλάβει οι σώφρονες αναγνώστες έχει αναγκστικά χαρακτήρα πλατειασμού σε πράγματα προφανή προκειμένου να τηρηθούν στοιχειωδώς οι δομικές απαιτήσεις του εγγράφου. Καταλαβαίνω ότι ο αναγνώστης συμμερίζεται τον εκνευρισμό του συγγραφέα και αναζητά ηρεμία. Σ’ αυτόν, λοιπόν, αποφάσισα να μεταφέρω στους αναγνώστες μια επιστημονική εξήγηση της ύπαρξης συγκρούσεων σαν τη σχολιασθείσα. Αυτή έχει να κάνει με μέρος των ιδιοτήτων της στοματικής κοιλότητας του homo sapiens sapiens. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι εκτός από τις ικανότητες εισαγωγής τροφής, πόσης, αναπνοής και αφής, σε κάποιες “πληθησμιακές ομάδες” έχει τη δυνατότητα αφόδευσης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: