Φ.Τ. Μαρινέττι, Το Μανιφέστο του Φουτουρισμού (Δεύτερο μέρος)

filippotommasomarinetti

1. Σκοπός μας είναι να τραγουδήσουμε τον έρωτα του κινδύνου, το φρόνημα της ενέργειας και της αφοβίας.

2. Το θάρρος, η τόλμη και η εξέγερση θα είναι τα ουσιώδη στοιχεία της ποίησης.

3. Μέχρι σήμερα η λογοτεχνία έχει εκθειάσει την ακινησία της σκέψης, την έκσταση και τον ύπνο. Σκοπός είναι να εξάρουμε την επιθετική δράση, την πυρετώδη αϋπνία, τον διασκελισμό του δρομέα, το θανάσιμο άλμα, την γροθιά και τον κόλαφο.

4. Επιβεβαιώνουμε ότι η μεγαλοπρέπεια του κόσμου έχει εμπλουτιστεί με μια νέα ωραιότητα: την ωραιότητα της ταχύτητας. Ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο του οποίου η εξάτμιση κοσμείται με μεγάλους σωλήνες, σαν ερπετά με εκρηκτική ανάσα – ένα βρυχώμενο αυτοκίνητο που καλπάζει μανιασμένο είναι ωραιότερο από τη Νίκη της Σαμοθράκης.

5. Θέλουμε να υμνήσουμε τον άντρα που κρατάει το τιμόνι, που εκσφενδονίζει το δόρυ του πνεύματος σε όλον τον πλανήτη, σ’ όλο το μήκος της τροχιάς του.

6. Ο ποιητής πρέπει να αφιερώσει τον εαυτό του με ζέση, μεγαλείο και γενναιοδωρία, να διογκώσει την ενθουσιώδη θέρμη των αρχέγονων στοιχείων.

7. Πέρα από τον αγώνα, δεν υπάρχει άλλη ομορφιά. Έργο χωρίς επιθετικό χαρακτήρα δεν μπορεί να είναι αριστούργημα. Η ποίηση πρέπει να συλληφθεί ως βίαιη επίθεση κατά αγνώστων δυνάμεων, ως τιθάσσευση και υποταγή τους ενώπιον του ανθρώπου.

8. Βρισκόμαστε στο έσχατο ακρωτήρι των αιώνων! … Ποιος ο λόγος να κοιτάμε προς τα πίσω, όταν αυτό που θέλουμε είναι να σπάσουμε τις μυστηριώδεις πόρτες του Αδύνατου; Ο Χώρος και ο Χρόνος πέθαναν χθες. Ζούμε ήδη στο απόλυτο, διότι έχουμε δημιουργήσει την αιώνια, πανταχού παρούσα ταχύτητα.

9. Θα δοξολογήσουμε τον πόλεμο –τη μόνη υγιεινή του κόσμου–, τον μιλιταρισμό, τον πατριωτισμό, την χειρονομία των αγγελιαφόρων της ελευθερίας που σπέρνουν τον όλεθρο, τις ωραίες ιδέες που γι’αυτές αξίζει κανείς να πεθάνει, και την περιφρόνηση για τη γυναίκα.

10. Θα καταστρέψουμε τα μουσεία, τις βιβλιοθήκες, τις ακαδημίες όλων των ειδών, θα πολεμίσουμε την ηθικοκρατία, τον φεμινισμό, κάθε ευκαιριακή ή χρησιμοθηρική δειλία.

11. Θα υμνήσουμε τα μεγάλη πλήθη τα συνεπαρμένα από την εργασία, την ηδονή και τα έκτροπα. Θα τραγουδήσουμε τις πολύχρωμες, πολυφωνικές παλίρροιες της επανάστασης στις μοντέρνες πρωτεύουσες. Θα τραγουδήσουμε τον δονούμενο νυχτερινό πυρετό των οπλοστασίων και των ναυπηγείων που αστράφτουν βίαια κάτω από τα ηλεκτρικά φεγγάρια. Τους άπληστους σιδηροδρομικούς σταθμούς που καταβροχθίζουν τις σερπαντίνες του καπνού. Τα εργοστάσια που κρέμωνται απ’ τα σύννεφα με τις στραβές γραμμές του καπνού τους. Τις γέφυρες που δρασκελούν τους ποταμούς σαν γίγαντες αθλητές, σπινθηρίζοντας στον ήλιο με τη λάμψη του μαχαιριού. Τα περιπετειώδη ατμόπλοια που οσφραίνονται τον ορίζοντα. Τις βαθύστερνες μηχανές που οι τροχοί τους ψαύουν τις ράγες σαν οπλές ταράστιων χαλύβδινων αλόγων που έχουν χαλινό από σωλήνα. Και την κομψή πτήση των αεροπλάνων που οι έλικες τους πλαταγίζουν στον άνεμο σαν σημαίες και μοιάζουν με αλαλαγμούς ενθουσιασμού ενός πλήθους.

(1909)

μτφ. il Notario

5 Σχόλια to “Φ.Τ. Μαρινέττι, Το Μανιφέστο του Φουτουρισμού (Δεύτερο μέρος)”

  1. […] Φουτουρισμού,  το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ, και το masterclass των Dardenne στο φετινό φεστιβάλ […]

  2. Μαρινέττι, προσκεκλημένος το 1916 ως επίτιμο μέλος με συμβουλευτική ψήφο στη Βουλή των Αρειανών απο τον ίδιο τον Βασιλιά του Χρόνου, Βέλιμιρ Ά (Χλέμπνικοωφ)..

  3. megales malakies omws!!!!
    ki einai krima pou anthropoi ta aspazontai kiolas.

    • κάτι δεν έχεις καταλάβει μάλλον Karpea. η ιστορία του marinetti είναι γνωστή, φουτουριστής κατόπιν υπουργός του Μουσολίνι κτλ. ως προς ποιο μέρος τους όμως αυτά που λέει είναι είναι μαλακίες;
      ο marinetti (και οι άλλοι ιταλοί φουτουριστές) όπως ο Χλέμπνικοωφ και ο Μαγιακόβσκι (και άλλοι απο τη ρώσικη πλευρά του φουτουρισμού, την ποιο ουσιώδη κατά τη γνώμη μου) υποστήριξαν τη βίαιη ανατροπή του παλιού, μια διαδικασία που οδήγησε και στην οκτωβριανή επανάσταση. οι ρώσοι φουτουριατές ήταν επίσης απο τους πρώτους που έβγαλε απο τη μέση η δεξιά του Στάλιν (αντίθετα απο τους ιταλούς που εξαργύρωσαν την επαναστατικότητα τους).
      επίσης τη γλωσσολογική θεωρία που εισήγαγαν οι φουτουριστές την επεξεργάστηκε αργότερα ο Jacobson (μετά πο τους ρώσους φορμαλιστές), και αργότερα πάνω στη γλ. θεωρία του Jacobson στηρίχτηκε ο L. Strauss για να φτιάξει τη πολιτισμική θεωρία του.
      μήπως η μαλακία είναι τελικά ο καθωσπρέπει μικροαστικός ανθρωπισμός;
      ψάξε αν θες το ΖΑΟΥΜ εκδ. εστία. ή για μια ουσιώση κριτική στο φασισμό (και εν μέρει στον marinetti) δες τα «ημερολογια φυλακής» του Γκράμσι.
      αυτό που με ενοχλεί ε΄ίναι οι ταξινομίσεις τύπου «φασισμός=κακό και δημοκρατία(η όποιαδήποτε άλλη ανθρωπιστικού τύπου μαλακία)=καλό». είναι η ίδια ακριβώς μαλακία που ταίζουν οι αμερικάνοι τους φαντάρους και τους «πολίτες» τους.

      Οι Ιταλοί κάτι μυρίστηκαν απ’ αυτές τις ρωσικές ιδέες κι άρχισαν να μας αντιγράφουν σαν τα μαθητούδια σκαρώνοντας σκονάκια τέχνης, μετάφραση ανάμεσα στις γραμμές.
      δεν είχαν καμία αίσθηση γραφής πριν το 1912 (όταν εκδόθηκε η μεγάλη συλλογή τους) και καμία μετά.
      Μα βέβαια οι Ιταλοί ξεκίνησαν με τη στράτευση. Σαν το διαβολάκο του Πούσκιν άρχισαν να περιαυτολογούν και σήκωσαν στους ώμους τους το φορτίο του μοντέρνου, όμως καλύτερα να μην έβγαζαν κηρύγματα -καλύτερα να καβάλαγαν στις πλάτες του μοντέρνου και να έφευγαν βολίδα, προσφέροντας αυτό σαν το σύνολο του έργου τους.

      • «(…)Οι Ιταλοί κάτι μυρίστηκαν απ’ αυτές τις ρωσικές ιδέες κι άρχισαν να μας αντιγράφουν σαν τα μαθητούδια σκαρώνοντας σκονάκια τέχνης, μετάφραση ανάμεσα στις γραμμές.
        δεν είχαν καμία αίσθηση γραφής πριν το 1912 (όταν εκδόθηκε η μεγάλη συλλογή τους) και καμία μετά.
        Μα βέβαια οι Ιταλοί ξεκίνησαν με τη στράτευση. Σαν το διαβολάκο του Πούσκιν άρχισαν να περιαυτολογούν και σήκωσαν στους ώμους τους το φορτίο του μοντέρνου, όμως καλύτερα να μην έβγαζαν κηρύγματα -καλύτερα να καβάλαγαν στις πλάτες του μοντέρνου και να έφευγαν βολίδα, προσφέροντας αυτό σαν το σύνολο του έργου τους.
        Γιατί οποιοδήποτε κύρηγμα που δεν πηγάζει απο την ίδια την τέχνη είναι ξύλο μπογιατισμένο για να μοιάζει σιδερένιο. Ποιός θα εμπιστευόταν τέτοια λόγχη;(…)»

        Βελιμίρ Χλέμπνικοφ, Η λέξη καθεαυτή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: