Αρχείο για Ιανουαρίου, 2009

Τελέσιλλα, Εργαστηριακή παραλλαγή εμμονής

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 31.01.2009 by ttelesillaa

Παλιννοστούσες Ερινύες
και λεξιλάγνες κορασίδες
στήσανε χορό
Χορό σκιών

Τα φώτα θ’ ανάψουν
όταν σαρκωθεί ο έρωτας

(Η εμμονή)

—————————————-

Παλιννοστούσες Ερινύες και λεξιλάγνες κορασίδες
στήσανε χορό.
Με πορτοκαλάνθια κάτω απ’ τις μασχάλες,
που από καιρό ξεχάσαν πώς να ευπρεπίζουν,
ανεμπόδιστα εμπορευθήκαν το μετάξι
στης μπλογκοσφαίρας τα στενά,
στο μπαρ Αγία Οχέντρα,
στης Ευτετίας τους δασμούς
και στου εστραγκόν τα δάση
ώσπου μια χούφτα ερωτιδείς
τους σφάλισαν τα μάτια
σ’ ένα βαγόνι εκστατικό
πλην πλήρες βυσσινάδας.

(Η σουρεάλ παραλλαγή)

marker

Il Notario, δύστυχο διάστιχο

Posted in Εκ της Παραγωγής μας, Τα εις εαυτόν on 30.01.2009 by il Notaro
( ποεζία κονκρέτα )

δύστυχο διάστιχο
δίτυχο διάτοιχο
δίτειχο διάστοχο
δύστοκο διάστικτο
δύστηνο διάτονο
δίτοννο διάστενο
δίστεγο διάστομο
δύστροπο διάστροφο
δύσθυμο διάστηθο
δίσεκτο διάσειστο
δίστηλο διάσελο
δύσπεπτο διάστυγνο

δύστυχο διάστιχο

Τελέσιλλα, Τι απήγγειλε η λυγερή στη Στέρνα

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 29.01.2009 by ttelesillaa

Η κόρα κάνει το ψωμί
μου κρένεις και μου γνέφεις
κι εκεί απά στο ζύμωμα
κλώθει η γροθιά μου ενστάσεις

Προζύμι να ‘ναι ο πόθος σου
μέσα στο φούρνο οι λέξεις
την ψίχα από το σούρουπο
κόψε να δοκιμάσεις!
image4_h300xw4001

Λουξώριος, Μαχαίρια ή λεοπάρδαλη

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 29.01.2009 by luxorios

35974-bigthumbnail3

Τα μαχαίρια μ’ ακολουθούν
ενόσω τουρτουρίζω
στο πάρκο τα παιδιά κλωτσούν τη μπάλα
παιδί κι εγώ μα τα μαχαίρια μένουν,
στην πρύμη μου με οδηγούν.

Συνέχεια

Αυσόνιος, Όραμα ολίγον ή παρ’ ολίγον DADA-ιστικό

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 29.01.2009 by ausonios

nov-23-beautiful-rooster-in-snow2

Ο οραματιστής άνθρωπος φούσκωσε από το δολάριο ,
έτσι πήγε στο διάστημα και δημιούργησε μια πτήση
ιδιωτική, με το όνομα ‘ Ναυτίλος’ .
Κάνοντας την βόλτα του , με στυλ δισεκατομμυριούχου ,
ένιωσε ξαφνικά θλιμμένος .
Έτσι, αποφάσισε να επιστρέψει στο σκοτεινό του μοτέλ,
ωσότου αποφασίσει ότι είναι ολίγον, ή παραλίγο, Dadaistic

Αυσόνιος, Γιατί ο Ανδρέας Εμπειρίκος έβγαζε φωτογραφίες

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 29.01.2009 by ausonios

med_big_camera

Γιατί ταράχτηκε η γαλήνη των ματιών της αλλά το ανάβλεμμα της κατίσχυσε εν τέλει και πέταξε στην αιθρία του θολωτού ονείρου όπως πετά μια μύγα ..

Γιατί η βοή του ερειπωθέντος συρφετού κρεμάστηκε στα σύρματα ..

Γιατί κυκλικώς ξεκινώντας φθάσανε τα θρύψαλλα του τηλεβόλου ενωρίτερα και από τον γδούπο του φωτός ..

Γιατί μια έλιξ στριφογυρίζει μέσα μας και μας κόβει τους λαιμούς των πετεινών και τα βυζιά της κάθε περιττής περόνης ..

Γιατί ωραιότερο θέαμα δεν συνήντησε ποτέ ο περιπλανώμενος εβραίος ..

Γιατί καμιά προκοπή . Παντού στάχτη . Παντού φόνοι ..

Γιατί δυο νεράιδες ασθμαίνουν ..

Γιατί οι τρίχες της κεφαλής του απεδείχθησαν τετελεσμένα γεγονότα ..

Γιατί όταν η ρουκέτα τελείωσε την εκσπερμάτωσι της εξηκολούθησε ο βόμβος των πλωτών επαύλεων ..

Γιατί μια φίλη συνάντησε μια άλλη φίλη ..

Γιατί ο κορεσμός των μυκτηριζόντων μαστοφόρων επέφερε τον κατευνασμόν της ηθοποιίας ..

Γιατί δεν βρέθηκε καμιά βοήθεια για το βέλασμα των μεγαλοσαύρων ..

Γιατί ο ειρμός του ποταμού διεκόπη ..

Γιατί δεν επέζησε η λαγνεία του δέντρου ..

Γιατί κανείς δεν κατεσπιλώθη περισσότερο από σκασμένο καρπούζι ..

Γιατί είμεθα όλοι εντός του μέλλοντος μας ..

Κόριννα, Ποτοαπαγόρευση

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 28.01.2009 by korinnna

jug-rum-two-sizes-01-s

.

Και βρήκα τη μοναξιά σου, να κάθεται σιμά μου.
Σ’ενα βαθύ μυαλού λαγούμι
μ’ένα αδειανό μπουκάλι ρούμι
που το γεμίζατε μηνύματα κοφτά:

«Σκίσε τη ζέστη που μας λιώνει»

«η ανάσα μας μυρίζει χιόνι»

.

«η θλίψη μας κατασκηνώνει στ’ανοιχτά.»

Δε με σηκώνει αυτή η ώρα-
τα βλέφαρα βαραίνει,
νύστα πολύ παχιά.
Όμως διαβάζω ακόμη
μηνύματα τρελά,
και το μπουκάλι αδιόρατα
πάντα ξαναγιομώνει.

Ποτό και πνεύμα
Μου κάνουν νεύμα:
.

Εσύ πίνεις και γράφεις,

Μα κάτι μέσα σου

Τελειώνει, ξεψυχά

.

-θεοί, αφού έμπλεξα με πότη
φυλάχτε τούτο το συκώτι!
Βιουλιάχτε τη διψομανία στα καυτά!-
.

Εγώ, γράφω και γράφω,

και ένα ένα κρύβω
σε σκοτεινό κρυφό μπουντρούμι
τα άλλα μου μπουκάλια ρούμι,
μην και τα πιείς κι αυτά.

Στάτιος, Aισθηματικό σονέτο ή Αναζήτηση του Eπέκεινα στην υλιστικοδιαλεκτική φιλοσοφία της εγελιανής Αριστεράς

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 28.01.2009 by statios

jjjjgttutitiitiuiu3

Μια ορμή-οργή εξπρεσσιονίζει
Ο Λένιν με κόκκινη φούστα
και καρέκλα καρό
Αγόραζε φλιτζάνια με μικρές δρομάδες
κι υποχθόνια ντανταϊστικά ποιήματα.
Ω ποιος θα δει τον πόθο του αδύνατου
σ’  ένα καζάνι που βράζει
κι ο Παναγιώτης έχει σκέψεις τελείως αγχωτικές
που εμποδίζουν την ανάπτυξη του κάστρου του Αντιόχου-
Άντι Ουώρχολ που ανέβαινε απάνω στο γκρεμνό,
καβάλα στη μουστάκα του Αναγνωστάκη.
Ω Μέρλιν Μονρόε με το μέτωπο
και τη μεσκαλίνη κάτω απ’ τη μασκάλη,
μονήρης γένναγες ψυγεία κελβιναίητορ
που μέσα τους τεμαχισμένη είχαν μια Τζάκι.
Τώρα, τώρα ποια θα τσιμπουκώνει τον Ωνάση;
Δεν το καταλαβαίνετε πως η γυναίκα αυτή ήταν μια κάποια λύσις.
Ω άκαιρο παπούτσι μπότας ιδιάζουσας
διαλεκτικά εκφρασμένης από ένα σονέτο του Χέγκελ
πάνω στην τραγική φύση των αγγέλων στο Ευαγγέλιον.
Μήπως η Asuka δεν έπρεπε να πεθάνει τόσο άδικα;
Μήπως στο Battle Star Galactica
πρέπει επιτέλους να νικήσουνε
τα επιθετικά πέτσινα ανδροειδή;
Μια οργή-ορμή εξπρεσσιονίζει
Κι ο Λένιν στο κρεβάτι, με καρό καρέκλα
για κράνος, καραδοκεί κράζοντας:
Ως πρόεδρος της σουρρεαλιστικής διεθνούς
καταγγέλλω τον Έγελο για γυναικομαστία
και βομβιστική επίθεση κατά των Κούρδων της Πάργας.
Άλλωστε ποιος είπε ότι ένας Κούρδος δεν φέρνει την άνοιξη;
Η Αγγλία κυριαρχεί, ζήτω τα προτσές!
(Το ποίημα δεν είναι αστική προπαγάνδα, είναι χελώνα.)

Κώστας Ουράνης, Θα πεθάνω ένα πένθιμο..

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 27.01.2009 by korinnna

_mg_2516-picture-of-wild-horse-in-snow-storm-border-400-600

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μεσ’ στην κρύα μου κάμαρα, όπως έζησα μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τον κούφιο τον θόρυβο που ανεβάζει ο δρόμος

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ’επιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεββάτι μου. Θε ναρθεί ο αστυνόμος
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ’ τους φίλους που παίζαμε πότε-πότε χαρτιά
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «-Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Εχει μέρες που χάθηκε!…»
Θ’ απαντήσει άλλος παίζοντας: «-Μ’ αυτός έχει πεθάνει».

Μια στιγμή θα κοιτάξουνε ο καθένας τον άλλον,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι,
θε να πουν: Τ’ ειν’ ο άνθρωπος!… Χτες ακόμα ζούσε!»
Και βουβά το παιγνίδι τους θ’ αρχινήσουνε πάλι.

Κάποιος θάναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψει
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένη,
νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, πούχε κάποτ’ εκδώσει
συλλογήν με ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι αυτός θάναι ο στερνός της ζωής μου επιτάφιος.
Θα με κλάψουνε βέβαια μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσιους παπάδες
όπου θάναι όλοι οι φίλοι μου κι ίσως-ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη στο πολύβοο Παρίσι,
και μια Κίττυ θαρώντας πως την ξέχασα γι’ άλλην
θα μου γράψει ένα γράμμα -και νεκρό θα με βρίσει.

Λουξώριος, Λαβύρινθος

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 26.01.2009 by luxorios

2339793626_4826fc5bfc1

Πλανήθηκε στο λαβύρινθο, το τομάρι της για να γλιτώσει,
μα ήταν αργά για να ανακαλέσει.
Ο Βραζιλιάνος ασσαμίτης μισθωτός
στην τελειοθηρία διδακτορικός
κι απ’ τις φαβέλες επηρεασμένος,
μόλις την τσάκωσε
από τάσεις ηλεκτρικές την πέρασε
κι από τη ραπτομηχανή ομοιόμορφα.
«Θάνατος» φώναζε το πλήθος
και στον κάδο ανακύκλωσης την ξεφορτώθηκε

Συνέχεια

Il Notario, Διορθωτής στίχων δυσανασχετών

Posted in Γκριμάτσες & Χαμόγελα, Εκ της Παραγωγής μας, Τα εις εαυτόν on 26.01.2009 by il Notaro

versmaker

(Ποίημα βγαλμένο απ’ τη ζωή)

Δάσκαλος από νάιλον και τεφλόν,
μονόφθαλμος εν μέσω των τυφλών,
με πόδια σταυρωμένα οκλαδόν
σαν να ‘μουνα Ηγέτης των Πιστών,
στιχάκια σουλουπώνω αναφανδόν
πολλά. Σελίδες επί σελιδών.
Μα ενίοτε, γυρνώντας πρηνηδόν,
ξεχνιέμαι στο πολύτιμο γκαζόν
της ειρωνείας. Σας ζητώ παρντόν!
Το ξέρω ασφαλώς, δεν είναι ορθόν,
αιχμάλωτος στων λέξεων το μπετόν
να μέμφομαι το άπονο παρόν.
Δεν φταίει κανείς παρά το παρελθόν:
μια έξη εφηβική των αφελών
που ώς τώρα δέσμιο μ’ έχει. Κι αλλωνών
με βάζει εδώ κάτω ομαδόν
με ύφος τρισχιλίων κριτικών
και πόδια σταυρωμένα οκλαδόν
σαν να ‘μουνα Ηγέτης των Πιστών
στιχάκια να διορθώνω αναφανδόν.

Διοτίμα, Ο άγνωστος Χ επισκέπτεται το Μετρό

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 26.01.2009 by diotimaa

winter-snow_211

Ο γνωστός σε όλους μας
άγνωστος Χ
αποφάσισε να δραπετεύσει
από των εξισώσεων τη φυλακή
-πάσχει από οξεία κρίση ταυτότητος
είπαν με στόμφο οι γιατροί
πλέον πασχίζει μόνος του
στο πρόβλημά του νά βρει λύση

τρέχει ξωπίσω
από ακέφαλους εργάτες
-θαρρεί πως στο ακέραιο
τραβούν εναγωνίως-
γαντζώνεται
σε απρόσημους διαβάτες
-θαρρεί πως σε βάπτιση
πηγαίνουν δημοσίως –
μα εκείνοι πάνε στο μετρό
εν πρώτοις και κυρίως

ο άγνωστος Χ
τώρα στέκεται στην αποβάθρα
κι έντρομος παρατηρεί
μέσα στο συρμό
να συνωστίζονται
-αγέλαστοι, αμίλητοι
και κατηφείς ολίγον τι-
άγνωστοι ανθρωπόμορφοι αριθμοί
αγνώστου προελεύσεως και προορισμού
άγνωστοι παντού
άγνωστοι άγνωστοι εις τη ν

ο άγνωστος Χ
ευθύς φοβήθηκε
πιο άγνωστος μη γίνει
κι επέστρεψε
στων εξισώσεων τη θαλπωρή
– τουλάχιστον εκεί
καλά γνωρίζει πως
είναι ο γνωστός
άγνωστος Χ

winter-snow_21

Γεώργιος Σουρής, Τεμπελιά

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 26.01.2009 by korinnna

lazy_cat

Δὲν ἔχω κέφι γιὰ δουλειά,
πάλι μὲ δέρνει τεμπελιὰ
καὶ κάθομαι στὸ στρῶμα…
Βρίσκω τὸ σῶμα μου βαρὺ
καὶ ὀλ᾿ ἡ γῆ δὲ μὲ χωρεῖ
κι ὁ οὐρανὸς ἀκόμα.

Κακὰ νομίζω τὰ καλὰ
καὶ βλέπω μία στὰ χαμηλὰ
καὶ μία κοιτῶ ἐπάνω…
Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸν χαζὸ
ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ
μὰ …δίχως νὰ πεθάνω.

Κόριννα, Π α ι δ ι κ ό

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 26.01.2009 by korinnna

79442063_12927d05f9

Κάπως, κάπου, κάποτε
κοντά στη χώρα του ποτέ
σε μία μπιραρία,
ζούσανε τρεις πόντικες
και μία μπαταρία.
Μεθύστακες, αδέξιοι, τελειωμένοι τύποι
κι αυτή τους απομάκρυνε
μην την κολλήσουν γρίπη.
Ο ένας της εφώναζε
«πού πας μωρή κουφάλα;»
κι ο δεύτερος την έφτυνε
με μια χοντρή ροχάλα.
Ο τρίτος την αγάπησε,
μα όλα αυτά ρουτίνα.
Εκείνη ήθελε πάντοτε
να γίνει μπαλαρίνα.

Κόριννα, λΕρΝαίΑ ύΔΡα

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 26.01.2009 by korinnna

surreal_art_collective

Προσοχή!
Το ουρεόπλασμα καραδοκεί.
Μύκητες, γαλακτοβάκιλοι, τέρμινθος μολυσματική
Κι ακόμα τόσοι οι αόρατοι εχθροί.
Μά πόσα αφροδίσια θα χωρέσουν
σε ένα τοσοδούλι ρετιρέ στα Άνω Ιλίσια;
Λίγο μετά, οξεία αμυγδαλύτιδα
Κι υποτροπές αβέρτα.
Μές το κατακαλόκαιρο,
Χρειάζομαι τριπλόδιπλη κουβέρτα.

Συνέχεια

Τριστάν Τζαρά, Πώς να φτιάχνετε ένα ντανταϊστικό ποίημα

Posted in Αρχείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 24.01.2009 by perssioss

whatisdada

Πάρτε μια εφημερίδα.

Πάρτε ένα ψαλίδι.

Διαλέξτε από την εφημερίδα ένα άρθρο στο μέγεθος του ποιήματος που θέλετε να κάνετε.

Κόψτε με το ψαλίδι το άρθρο.

Κατόπιν κόψτε προσεκτικά τις λέξεις που αποτελούν το άρθρο και βάλτε τις μέσα σε μια τσάντα.

Ταρακουνήστε μαλακά την τσάντα.

Κατόπιν αρχίστε να βγάζετε από τη τσάντα τη μια λέξη μετά την άλλη.

Αντιγράψτε τις ευσυνείδητα με τη σειρά που βγήκαν από τη τσάντα.

Το ποίημα θα σας μοιάζει.

Και να που γίνατε ένας άπειρα πρωτότυπος συγγραφέας με μια χαριτωμένη ευαισθησία, έστω κι αν δεν σας καταλαβαίνει το κοπάδι.

  • Παράδειγμα:

«Όταν τα σκυλιά διασχίζουν τον αέρα μέσα σ’ένα διαμάντι σαν ιδέες και το συμπλήρωμα του μηνιγγιού δείχνει την ώρα του προγράμματος του ξυπνητηριού» (ο τίτλος είναι δικός μου).

οι τιμές είναι χθες κατάλληλες κατόπιν πίνακας / εκτιμούμε την εποχή του ονείρου των ματιών / πομπωδώς να απαγγέλλει τα ευαγγέλια είδος που πέφτει σε αφάνεια / ομάδα της αποθέωσης φανταστείτε είπε το μοιραίο εξουσία των χρωμάτων / γλυπτό φτερουγίζει την πραγματικότητα μια μαγεία / θεατής όλες τις προσπάθειες του όχι άλλο πια 10 με 12 / κατά τη διάρκεια της περιπλάνησης ανεμοθύελλα κατέρχεται η πίεση / καταστώντας τους πολλούς μια γραμμή σάρκας πάνω σε μια τερατώδη συντριπτική σκηνή / να γιορτάσει άλλα οι 160 οπαδοί μέσα σε βήματα που τυποποιήθηκαν από την μαργαρίνη.

μετάφραση Ανδρέας Κανελλίδης

450weck9106cuntitledtzara

Διοτίμα, Το μαντάτο και τα γράμματα

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 24.01.2009 by diotimaa

387337114_5143b0d1ba

χασμουρητά μού άνοιγαν το στόμα που πεινούσε
να μαγειρέψω άργησα και πήρε λάδι η πιπεριά όχι φωτιά
-λάδωμα πολύ
παρθένο λάδι λίγοι-
δοκιμασίες άκεφες και μαραμένες ύπουλα
όπως μαράθηκε κι η γλάστρα
που εκτρέφω στου τετραδίου μου τα στείρα φύλλα
δεν την πότιζα συχνά καθώς δεν είχα ποτιστήρι
μονάχα τιρμπουσόν για εκλεκτό κρασί Πορτογαλίας…
και τη φωνή μου που καλωδίωσα στη διαπασών
καθώς δεν είχα ίντερνετ μόνο κατάθλιψη… και μια παράλειψη
δεν άπλωσα κόκκινο χαλί σαν ήρθε επίσκεψη εκείνο το μαντάτο
ένα υφαντό πατούσα μούστο δίχως λέπια
βρώμικα βήματα σωρό κουβάλαγε
κι άστραφτε δίχως χλωρίνη καθώς δεν είχα λίτρο
άνοιξα την πόρτα όταν κανείς δε χτύπησε
μπήκε μέσα, στρογγυλοκάθισε κι είπε δε φεύγω
κάτω απ’ τα βλέφαρά σου θα κοιμάμαι και
το νυχτικό σου θα φορώ όταν θα λείπεις
μα εγώ ποτέ δε φεύγω από εδώ απάντησα
μέχρι το κατώφλι φτάνω και ξαναγυρνώ
πηγαίνω μπρος κι ανθίζουν στα χέρια μου τουλίπες
γυρίζω πίσω κι ευωδιάζουν γαϊδουράγκαθα
μες στο περβάζι του ματιού μου
κι εκείνο σώπασε μια πιθαμή
που πια δεν υφαίνω προσευχές προτού για ύπνο πέσω
φοράω πανοπλία και ρίχνομαι στη μάχη…
φοβάμαι μόνο μην και ξυπνήσω με σκονισμένη
περικεφαλαία
γι’ αυτό, μαντάτο,
τα γράμματά μου στρίβω κι ανάΒΩ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

Βισουάβα Σιμπόρσκα, Λεξιλόγιο

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 24.01.2009 by ttelesillaa

«LA POLOGNE; LA POLOGNE; Δεν είναι φοβερό το κρύο εκεί;» Με ρώτησε κι έπειτα αναστέναξε με ανακούφιση.

Τόσες πολλές χώρες έχουν εμφανιστεί τελευταία που το πιό σίγουρο πράγμα για κουβέντα είναι το κλίμα.

«Κυρία», ήθελα ν’ απαντήσω, «οι ποιήτες του λαού μου γράφουν όλα τα κειμενά τους με γάντια. Δεν σκοπεύω να υπαινιχθώ ότι δεν τα βγάζουν ποτέ από την παλάμη τους, το κάνουν, πράγματι, όταν το φεγγάρι είναι αρκετά θερμό. Στις ποιητικές στροφές που συνθέτουν από τραχύ, επίμονο βήχα, γιατί μόνον τέτοιες στροφές μπορούν να καταπνίξουν το αδιάκοπο βουητό από τις ανεμοθύελλες, δοξολογούν τους απλους βίους αυτών που ποιμαίνουν τους ιππόκαμπους. Οι κλασικοί μας χαράζουν τις ωδές τους με μελανωμένους σταλακτίτες πάνω σε ποδοπατημένες χιονοστιβάδες. Οι υπόλοιποι, οι Παρακμίες μας, θρηνούν τη μοίρα τους με χιονονιφάδες. Αυτός που εύχεται να πνιγεί πρέπει να έχει πρόχειρο ένα τσεκούρι να κόψει τον πάγο. Ω, Κυρία, αγαπητότατη Κυρία».

Αυτά ήταν που σκόπευα να πω. Όμως είχα ξεχάσει τη λέξη για τους ιππόκαμπους στα γαλλικά.Και δεν ήμουν σίγουρη για τον σταλακτίτη και το τσεκούρι.

«LA POLOGNE; LA POLOGNE; Δεν είναι φοβερό το κρύο εκεί;»

«PAS DU TOUT»*, απαντώ παγερά.

Μετάφραση: Β.Καραβίτης

*: «Καθόλου»

2305897111_8945ac5cdb1

Γιάννης Βαρβέρης, Στο χέρι μου

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 23.01.2009 by korinnna

356775972_6bf279362d


Χέρι θρασύδειλο τί θες εκεί
χέρι φιλύποπτο σα μάνας χέρι τί γυρεύεις
στον πυρετό μου όσος κι αν είναι μη
μη μου τραβάς απ’ τη μασχάλη το θερμόμετρο
μην προσπαθείς σαν πάντα να με ταξιδέψεις
σ’ ένα κενό ισόβιο μέσο ύψος
είσαι ή δεν είσαι τελικά δικό μου, χέρι μου
ποιον πυρετό πιστεύεις, πες
ποια πυρκαγιά προσκύνησες ποτέ σου
ξέρω, δεν ήτανε στο χέρι μας
να τρίψουμε θερμόμετρα του πάθους
άσε τουλάχιστον να βλέπουμε
τα δέκατα που απέμειναν
να μας τρομάζουν

Οδυσσέας Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως, Τα εις εαυτόν on 23.01.2009 by korinnna

snow6

Πέμπτη, 7 Μ.

– Όλα χάνονται. Του καθενός έρχεται η ώρα.
– Όλα μένουν. Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα.

.

Από το πολύ να μη σκέπτομαι τίποτα και να μη συγκινούμαι απο τίποτα, ξεθάρρεψε ο χρόνος και μ’ απόλυσε καταμεσής του Κρητικού πελάγους.

Έγινα χιλιάδων ετών και ήδη χρησιμοποιώ τη μινωική γραφή με τόση άνεση που ο κόσμος απορεί και πιστεύει στο θαύμα.

Το ευτύχημα είναι ότι δεν καταφέρνει να με διαβάσει.

.