Ιωάννης Πολέμης, Το παλιό βιολί

schnee1b1

Άκουσε τ’ απόκοσμο, το παλιό βιολί
Μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά του Απρίλη.
Στο παλιό κουφάρι του μια ψυχή λαλεί
Με τ’ αχνά κι απάρθενα της αγάπης χείλη.

Και τ’ αηδόνι τ’ άγρυπνο και το ζηλευτό
Ζήλεψε κ’ εσώπασε κ’ έσκυψε κ’ εστάθη
Για να δει περήφανο τι πουλί είν’ αυτό
Που τα λέει γλυκύτερα της καρδιάς τα πάθη.

Ως κι ο γκιώνης τα’ άχαρο, το δειλό πουλί,
Με λαχταρ’ απόκρυφη τα φτερά τινάζει
Και σωπαίνει ακούγοντας το παλιό βιολί
Για να μάθη ο δύστυχος πώς ν’ αναστενάζει.

Τι κι αν τρώει το ξύλο του το σαράκι; Τι
Κι αν περνούν αγύριστοι οι χρόνοι κι’ άλλοι χρόνοι;
Πιο γλυκιά και πιο όμορφη και πιο δυνατή
Η φωνή του γίνεται όσο αυτό παλιώνει.

Είμ’ εγώ τ’ απόκοσμο, το παλιό βιολί
Μέσα στη  νυχτερινή σιγαλιά του Απρίλη.
Στο παλιό κουφάρι μου μια ψυχή λαλεί
Με της πρώτης νιότης μου τα δροσάτα χείλη.

Τι κι αν τρώει τα σπλάχνα μου; Τι
Κι αν βαδίζω αγύριστα χρόνο με το χρόνο;
Πιο γλυκιά και πιο όμορφη και πιο δυνατή
Γίνεται η αγάπη μου, όσο εγώ παλιώνω.

2 Σχόλια to “Ιωάννης Πολέμης, Το παλιό βιολί”

  1. thiswastheway Says:

    Πολύ όμορφο…

  2. το έχω αυτό το βιβλίο με τον τίτλο το παλιό βιολί του Πολέμη από πολύ παλιά που το είχε αγοράσει ο πατέρας μου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: