Λουξώριος, Μαχαίρια ή λεοπάρδαλη

35974-bigthumbnail3

Τα μαχαίρια μ’ ακολουθούν
ενόσω τουρτουρίζω
στο πάρκο τα παιδιά κλωτσούν τη μπάλα
παιδί κι εγώ μα τα μαχαίρια μένουν,
στην πρύμη μου με οδηγούν.

Ανθρώπων ξένων τα παλτά
σκεπάζουν τα κρανία·
μες στο παλτό μου κρύβομαι κι εγώ
μα τα μαχαίρια μένουν.

Η λεοπάρδαλη δε θα σου επιτεθεί
θα σε κοιτά μονάχα.
Ώρα πολλή θα σε κοιτά.
Μετά θα σου μιλά, με χέρια ξωτικίσια
το ραϊσμένο στέρνο ψηλαφούν.
Δεν ξέρω γω από ξόρκια θα τους λες…

Καθώς πετρούλες στη λιμνούλα σου αντηχούν
το δέντρο πια ολοκάθαρα κοιτάς.
Οι κυδωνιές κι οι μαλακίες μάς μάραναν.

2 Σχόλια to “Λουξώριος, Μαχαίρια ή λεοπάρδαλη”

  1. Οι αναμνήσεις των παιδικών ετών παραμένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στην ψυχή, αυτό συμβαίνει… άραγε, μας καθοδηγείτε σε αυτή τη σκέψη με το ποίημά σας, κύριε Λουξώριε;

  2. Δεμένοι στην παιδική ηλικία και την παιδικότητα. Το ποίημα βέβαια καθοδηγεί μέσα από την ανάμνηση και την παρατήρηση πάνω σε σουρεαλιστικά δρομάκια και με σαρκασμό απέναντι στο σουρεαλισμό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: