Αρχείο για Ιανουαρίου, 2009

Πωλ Βαλερύ, Η καθαρή ποίηση

Posted in Αρχείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 21.01.2009 by diotimaa

98_large

Μεγάλος θόρυβος δημιουργήθηκε στον κόσμο (και κόσμο εννοώ τα πιο πολύτιμα και ανώφελα πράγματα) γύρω από δύο λέξεις: καθαρή ποίηση. Είμαι λίγο υπεύθυνος για το θόρυβο αυτό. Έτυχε, εδώ και μερικά χρόνια, προλογίζοντας την ποιητική συλλογή κάποιου φίλου μου, να προφέρω τούτες τις λέξεις χωρίς να τους προσδώσω οριακή σημασία και χωρίς να προβλέψω σε ποια συμπεράσματα θα έφθαναν όσοι ενδιαφέρονται για την ποίηση. Ήξερα καλά τι εννοούσα με τις λέξεις εκείνες, δεν ήξερα όμως ότι θα προκαλούσαν τέτοιες απηχήσεις και αντιδράσεις στους εραστές της λογοτεχνίας. Ήθελα μόνο να επιστήσω την προσοχή σε κάποιο γεγονός κι όχι να διατυπώσω μια θεωρία, κι ακόμη λιγότερο να θεμελιώσω ένα δόγμα και να θεωρήσω αιρετικούς όλους όσους δεν θα προσχωρούσαν. Συνέχεια

Κάρολος Μπωντλαίρ, L’Albatros

Posted in Τα εις εαυτόν, Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 21.01.2009 by il Notaro

baudelaire

Συνέχεια

Πέρσιος, «οικογενειακό» + «άλλο ένα»

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 20.01.2009 by perssioss

Ο Αμερικανός φιλοδοξεί
Η κοινότητα να μεταναστεύσει διά θαλάσσης
Η πίκρα των γονιών γύρω απ’ το συζυγικό κρεβάτι
Και το παιδί
Να μελετά το βιβλίο


surrealism

Θόρυβος από κλιματιστικό
Και τα βατράχια κλαίνε έξω
Σήμερα σηκώθηκα αργά και
Δε διάβασα καθόλου
Το μυαλό μου είναι λευκό από σκέψεις
Το κλιματιστικό σταμάτησε
Το κλιματιστικό λειτουργεί
Το μισός μου στρέφεται τώρα στους χαΐστες
Που δεν έχουν ιδέα από πάγο

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, Συνομιλία με φοροεισπράκτορα περί ποιήσεως

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 20.01.2009 by perssioss

snow


Αρχίζεις να σπρώχνεις μια λέξη στο στίχο
Κι η λέξη δε μπαίνει.
Επιμένεις και σπάει.

***

Η ποίηση – ειν’ ένα ταξίδι
Σ’ άγνωστη χώρα.
Η ποίηση – είναι ταυτόσημη
Με την παραγωγή ραδίου.

Για μια και μόνο λέξη
Λιώνεις χιλιάδες τόννους
γλωσσικό μετάλλευμα.

Μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου

Κρίστιαν Μόργκενστερν, Ποιήματα

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 20.01.2009 by korinnna

legwrap_in_snow

.

Συνέχεια

Ιωάννης Πολέμης, Το παλιό βιολί

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 20.01.2009 by il Notaro

schnee1b1

Άκουσε τ’ απόκοσμο, το παλιό βιολί
Μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά του Απρίλη.
Στο παλιό κουφάρι του μια ψυχή λαλεί
Με τ’ αχνά κι απάρθενα της αγάπης χείλη.

Και τ’ αηδόνι τ’ άγρυπνο και το ζηλευτό
Ζήλεψε κ’ εσώπασε κ’ έσκυψε κ’ εστάθη
Για να δει περήφανο τι πουλί είν’ αυτό
Που τα λέει γλυκύτερα της καρδιάς τα πάθη.

Ως κι ο γκιώνης τα’ άχαρο, το δειλό πουλί,
Με λαχταρ’ απόκρυφη τα φτερά τινάζει
Και σωπαίνει ακούγοντας το παλιό βιολί
Για να μάθη ο δύστυχος πώς ν’ αναστενάζει.

Τι κι αν τρώει το ξύλο του το σαράκι; Τι
Κι αν περνούν αγύριστοι οι χρόνοι κι’ άλλοι χρόνοι;
Πιο γλυκιά και πιο όμορφη και πιο δυνατή
Η φωνή του γίνεται όσο αυτό παλιώνει.

Είμ’ εγώ τ’ απόκοσμο, το παλιό βιολί
Μέσα στη  νυχτερινή σιγαλιά του Απρίλη.
Στο παλιό κουφάρι μου μια ψυχή λαλεί
Με της πρώτης νιότης μου τα δροσάτα χείλη.

Τι κι αν τρώει τα σπλάχνα μου; Τι
Κι αν βαδίζω αγύριστα χρόνο με το χρόνο;
Πιο γλυκιά και πιο όμορφη και πιο δυνατή
Γίνεται η αγάπη μου, όσο εγώ παλιώνω.

Κωστής Παλαμάς, Σατιρικά Γυμνάσματα

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 20.01.2009 by korinnna

Polar Bear Dancing on Snow

Συνέχεια

Κ.Π. Καβάφης, Το πρώτο σκαλί

Posted in Τα εις εαυτόν, Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 20.01.2009 by il Notaro

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ’ ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».

Ζαν Μορεάς, Μανιφέστο του συμβολισμού

Posted in Αρχείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 17.01.2009 by perssioss

snowbird_07

Όπως όλες οι τέχνες, η λογοτεχνία εξελίσσεται: εξέλιξη κυκλική με παλινδρομήσεις αυστηρά καθορισμένες που περιπλέκονται από ποικίλες τροποποιήσεις, τις οποίες επιφέρουν το πέρασμα του χρόνου και οι αναστατώσεις των χωρών. Θα ήταν περιττό να παρατηρήσουμε πως κάθε καινούρια εξελικτική φάση της τέχνης αντιστοιχεί ακριβώς στο έσχατο γήρας, στο αναπόφευκτο τέλος της αμέσως προηγούμενης σχολής. Δυο παραδείγματα αρκούν: ο Ronsard θριαμβεύει πάνω στην αδυναμία των τελευταίο μιμητών του Marot, ο ρομαντισμός ξεδιπλώνει τα λάβαρά του πάνω στα κλασσικά ερείπια, που τα φυλάγουν άσκημα οι Baour Lormian και Etienne de Jouy. Το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι κάθε εκδήλωση της τέχνης φτάνει μοιραία στην πτώχευση και στη φθορά. Τότε, από αντιγραφή σε αντιγραφή, από μίμηση σε μίμηση, ό,τι ήταν γεμάτο σφρίγος και φρεσκάδα αποξηραίνεται και ζαρώνει ό,τι ήταν νέο και αυθόρμητο γίνεται χυδαίο και κοινότοπο.

Συνέχεια

Πωλ Βαλερύ, Το παραθαλάσσιο νεκροταφείο

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 15.01.2009 by korinnna

1986906-lg1

Η στέγη αυτή ανάμεσα όπου οδεύουν περιστέρια,

από τα πεύκα ανάμεσα κι απο τους τάφους πάλλει.

η Μεσημβρία συνθέτει εκεί, με τα πυρά, δίκαια,

τη θάλασσα, τη θάλασσα που ξαναρχίζει πάντα!

Ω ανταμοιβή που αισθάνεσαι κατόπι απο μια σκέψη

μακρό ένα βλέμμα στων θεών επάνω τη γαλήνη!

Συνέχεια

Γ.Χ. Ώντεν, Ισπανία

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 13.01.2009 by korinnna

kirby1large

Συνέχεια

Κ.Π. Καβάφης, Επιθυμίες

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 13.01.2009 by statios

cebaceb1ceb2ceaccf86ceb7cf82-4


Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
Και τα ‘κλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
Με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά-
Έτσ’ οι επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
Χωρίς να εκπληρωθούν. Χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
Της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

Πέρσιος, Λόγος πολεμικός για όσους διακηρύττουν ότι η τέχνη δεν είναι κοινωνικό προϊόν

Posted in Φέιγ βολάν & Διακηρύξεις on 13.01.2009 by perssioss

05

Κύριοι

Πρέπει να εθελοτυφλείτε συνειδητά για να πιστεύετε ότι η τέχνη δεν είναι κοινωνικό προϊόν, πάρα προϊόν μιας ομάδας πεφωτισμένων ανθρώπων που η έμπνευσή τους εκπορεύεται κατευθείαν από το Άγιο Πνεύμα.

Συνέχεια

Πέρσιος, Πιο χαμηλά…

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 13.01.2009 by perssioss

train_stuck_in_snow1

Πιο χαμηλά,
απ’ τα κτήρια που τινάζονται και ξεπλένει ο τιμαλφής ουρανός
και τις ασφάλτους που διαβρώνονται απ’ τη βλάστηση,
μ’ ένα βόμβο που διώχνει τις αναμνήσεις μας,
διασχίζει και συντρίβει λείψανα ανδρείων με σπόρους πoταμών,
και με ζητιάνους, κόλακες μοναδικούς της ποταπής μας τύχης,
μας στέλνει άοπλους στις μάχες
– το Μετρό !!

Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Αρχαϊκός κορμός Απόλλωνος

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 13.01.2009 by il Notaro

rilke-23

Δεν το γνωρίσαμε το ανήκουστο κεφάλι
όπου μεστώναν των ματιών του οι βολβοί.
Όμως το στήθος του φλογίζει σαν κερί
κι εκεί το βλέμμα, ριζωμένο τώρα σ’ άλλη

θέση, ζει και διαρκεί. Το στέρνο, αλλιώς,
δεν θα σε τύφλωνε, κι απ’ την καμπή του ισχίου
δεν θα κυλούσε ενός γέλιου ο μορφασμός
ώς το σημείο που ήταν πρώτα του μορίου.

Αλλιώς, η πέτρα θα ‘στεκε ανάπηρη, μισή
κάτω απ’ τους ώμους που ερειπώθηκαν στην πτώση
και δεν θα σπίθιζε όπως άγρια λεοντή

ούτε σαν έκρηξη άστρου από παντού με τόση
λάμψη : γιατί το κάθε τι από δώ σε βλέπει,
η κάθε μια γωνιά. Ζωή ν’ αλλάξεις πρέπει.

Μετάφραση Κώστα Κουτσουρέλη

Α.Κ. Ραμάνουτζαν, Συμβάσεις απελπισίας

Posted in Παραμεταφράσεις on 13.01.2009 by korinnna

black_fruit_in_the_snowpreview

Ναι, τα ξέρω όλα αυτά.
Πρέπει να γίνω μοντέρνος.

Πρέπει να παντρευτώ ξανά, να παρακολουθήσω στριπτίζ, να επισκεφτώ την Αφρική, να πάω σε ταινίες.
Να πληρώσω για να κουνήσω αγριεμένα τη γροθιά μου σ’ έναν ψυχαναλυτή.
Και όταν καίγομαι πρέπει να χαμογελάω με μαύρα βαμμένα μάτια, και να πίνω μαρτίνι, όπως οι πάνκηδες του περιθωρίου.
Συγνώμη όμως, δε μπορώ να ξεμάθω τις συμβατικότητες της απελπισίας.
Πρέπει να αναζητήσω και να βρω τον προσωπικό μου διάολο, μόνο μέσα στο ινδουιστικό κεφάλι μου:

Πρέπει να μετασχηματιστώ και να εκτραπώ, μέχρι να φουσκώσω και να καώ.

Μετάφραση: Κόριννα

Συνέχεια

Κουρτ Σβίττερς, Τρία ποιήματα

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως, Παραμεταφράσεις on 12.01.2009 by korinnna

anna_blume

Συνέχεια

Κόριννα, έμΜΕΤΡΟ επείγον περιστατικό

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 10.01.2009 by korinnna

tom_hat_snow1

Με το λοξό μου καπελάκι στο μετρό
Είμαι και φαίνομαι ρετρό
Κάποιος μου κάνει τον καμπόσο
Όμως τσιμουδιά εγώ
Δεν μπορώ πια να μιλώ
Δευτερόλεπτα μετρώ
Περιμένω πώς και πόσο
Γιατρειά να σ’ ανταμώσω
Φάρμακό μου να σε πιώ
Καιρός είναι που πονώ
Αλλά τώρα αδημονώ
Απ’ τον πόνο να γλυτώσω
Θα σε φάω θα σε δαγκώσω
Μηλαράκι τρυφερό
Τώρα πλέον θα μπορώ
Νά τι γράφω στο μετρό
Με το λοξό μου καπελάκι το ρετρό
Πονώντας και πηγαίνοντας
Στον οδοντογιατρό

Άννα Αχμάτοβα, Από τις Ελεγείες του Βορρά

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 10.01.2009 by korinnna

akhmatova1924


Περίμενα για τον μεγάλο χειμώνα
πολύ καιρό,
Σαν λευκή ασκητική ιεροτελεστία
Τον αναλαμβάνω
Και γαλήνια θα πάρω τη θέση μου
Σ’ένα ελαφρύ έλκηθρο….

Θα επιστρέψω σε σένα πριν πέσει η νύχτα,
Λαέ του Κίτετς.

Υπάρχει μόνο ένας δρόμος να προσπεράσεις
Το αρχαίο μονοπάτι…

Τώρα κανείς δεν συνοδεύει
Αυτήν τη γυναίκα απ’ το Κίτετς,
Μήτε αδελφός , μήτε γείτονας
μήτε ο πρώτος γαμπρός –
Μόνο ένα κλαδί πεύκου,
Μια ηλιόλουστη ρίμα
Πεταμένη από ένα ζητιάνο
Και μαζεμένη απο εμένα…
Στον ύστερο τόπο της διαμονής μου

Αφήστε με να ησυχάσω.

(Μέγαρο Φοντάνκα, 10-12 Μαρτίου 1940)
Απόδοση: Γιάννης Αντιόχου

Αργύρης Χιόνης, Κάποιος εξημέρωσε, κάποτε, μια μοναξιά…

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 09.01.2009 by korinnna

353208272_7a259c3a73

Κάποιος  εξημέρωσε,  κάποτε, μια μοναξιά
απο θηρίο της ερήμου ζώο
την έκανε, οικόσιτο
κι ήτανε τρυφερη και διακριτική
και στην αφή τόσο απαλή
πιο απαλή ακόμα κι απο γάτα.

Τώρα, πώς έγινε και, έτσι ξαφνικά
αυτή η τόσο εξημερωμένη μοναξιά
τον κατασπάραξε,
κανείς δεν ξέρει.