Λουξώριος, Σκηνοθέτης

Όταν πήγαινα στο σκολειό
η δασκάλα έλεγε
πως όταν κάποιος γράφει για του πολέμου μακελειό
στέλνει μήνυμα αντιπολεμικό.

Ο σκηνοθέτης τα φώτα έστηνε
σε κατακόμβη ουρανοξύστη
κι είχε στρατιώτη θεατή
που με τη βία έκανε μύστη.

Στου άντρα το κουφάρι την ωλένη στο λαιμό
είχε μπήξει
που με δαγκάνα απ’ το χέρι
είχε τραβήξει
και πάνω της είχε καρφώσει
των ματιών βολβούς που είχε βγάλει με νυστέρι.
Και ύπτια τον άφησε απαλά
πάνω σε λαμαρίνα με ψηλά ψιλά καρφιά.

Όταν πήγαινα στο σκολειό
τα παιδιά με κορόιδευαν που έκλαιγα·
αλλά μετά δεν τ’ άφησαν να στρίψουν το λαιμό
μήτε τα βλέφαρα να κλείσουν
μήτε είχαν το δικαίωμα
την ξιφολόγχη στο λαιμό τους να γλιστρήσουν.

Στη μια γυναίκα, την ξανθιά,
φόρεσε ζαρτιέρες
και νάιλον κάλτσες λευκές
που’ χε φυλάξει στου κελιού τις ζαρτινιέρες·
η μια σκιζόταν απ’ την περόνη και την κνήμη
που προεξείχαν απ’ το δεξί της πόδι
που όταν ακόμα εκείνη είχε μνήμη
είχε σφηνώσει ως τη γάμπα στου κροκοδείλου το κλουβί.
Την άφησε στο σώμα εκείνου πλαγιαστά
και κόλλησε τα χείλη τους τα μελανά
κι άφησε μέσα στο κρανίο της,
πού’ ταν λιωμένο απ’ τη μια μεριά
με τον πυροσβεστήρα
και το μυαλό αυτός είχε κομματιάσει
και ρουφήξει με σκούπα ηλεκτρική,
έντομο βαρύ
να το κουνάει με τα χτυπήματα.
Έπειτα έχωσε στον κόλπο της
το πρησμένο χέρι του άντρα,
και το’ σμπρωξε ως τον αγκώνα·
εκείνο που τρία δάχτυλα είχε ακόμα.

Στην άλλη τη γυναίκα, πού’ τανε χωρίς μαλλιά
φόρεσε μαύρη με δαντέλες νυχτικιά.
Της είχε πιάσει με συρραπτικό και τα βυζιά
το ένα πού’ χε βγάλει απ’ την αρρώστια
και το άλλο που αυτός αφαίρεσε
με το αλυσοπρίονο.
Της έκανε κολιέ και τα εντόστια
πού’ χε αφαιρέσει απ’ την κοιλιά
και πριν τη ράψει με το βελόνι το καυτό
άφησε μέσα αρουραίο ζωντανό.
Την έβαλε στο πέος πάνω, γονατιστά
και κρίκους πέρασε χοντρούς από των ώμων το πετσί
και σ’ ελατήρια αναρτημένα απ’ το ταβάνι τους γάντζωσε
για να ανασηκώνουν το κορμί.

Όταν πήγαινα στο σκολειό
έλεγα στην κυρία
πως δεν υπάρχει πόλεμος πια.
Μα όταν κάποιος γράφει για τη σκλαβιά
στέλνει μήνυμα…

όχι, δε φτάνουν τα μηνύματα.

6 Σχόλια to “Λουξώριος, Σκηνοθέτης”

  1. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…

  2. Εννοείτε ότι σας παραπέμπει σε μια σειρά έργων μου που ξεκίνησαν με «το κελί μου» και τα οποία αναφέρουν απόκοσμα γεγονότα που φαίνεται να έχουν μια κοινή αφετηρία ενώ διατηρούν έναν ελάχιστα επικοινωνιακό χαρακτήρα ή ότι σας φέρνει στο μυαλό με την κυνικότητά του τον Gottfried Benn και άλλους εξπρεσσιονιστές δημιουργούς; Για να ξέρω που το πάτε…

  3. ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΛΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΛΛΑ ΜΠΕΡΔΕΥΕΙ,ΚΟΥΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΙ ΠΟΛΥ ΝΑ OΛΟΚΛΗΡΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ.
    Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΠΛΑ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ,ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΕΙΣ,ΔΥΣΝΟΗΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ,,,,,
    ΕΧΕΙΣ ΤΑΛΕΝΤΟ ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΡΥΒΡΕΙΣ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ………….

  4. Από τη μια μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση η ανοχή σας στις φρικαλεότητες και η άνεσή σας σε αυτές κρίνοντας από το ότι στέκεστε εξ’ολοκλήρου σε άλλα σημεία,από την άλλη θεωρώ χρήσιμη την κριτκή σας.Χτυπήστε μας κάτω σαν τα χταπόδια για να βελτιωθούμε.

  5. Μέσα από το λόγο σας, τον οποίο διατυπώνετε με εξαιρετική ικανότητα, όπως πάντα άλλωστε κύριε Λουξώριε, ζωντανεύουν σκηνές που προκαλούν τρόμο… και η αρχική εντύπωση για ένα επικοινωνιακό άνοιγμα διαψεύδεται… και απομακρύνομαι με μια ταραχή στην ψυχή μου…

  6. Την εποχή της φρίκης θα τραγουδάω -ενίοτε- το τραγούδι της φρίκης. Χρησιμοποιώ πλήρως συνειδητά το πρώτο πρόσωπο ενικό. Δίνω έμφαση σε αυτό γιατί κατά καιρούς χρησιμοποιούνται όλοι οι συνδιασμοί προσώπων και αριθμών. Δεν κάνω ούτε προσυλητισμό,ούτε αποδίδω κατηγορίες,ούτε τάσσομαι,ΟΥΤΕ ΚΑΝ προτείνω. Κάποιες φορές θα λέω το τραγούδι μου,κάποιες θα σιωπώ. Και οι δίπλα και οι παραδίπλα μουζικάντοι ας κάνουν ό,τι τους γουστάρει. Λες και με τις ηθικολογίες περί καθιέρωσης του υποχρεωτικού ή προαιρετικού στοιχείου στη δράση του κιθαρίστα που μαζεύεται με την παρέα του στην παραλία είναι η λύση στο ζήτημα της απελευθέρωσης. Ένας βασιλιάς με μόνο όπλο τα ψέματα και είχε γύρω του εκατομύρια δούλους και ένας βασιλιάς με τεχνολογία θα εκθρονιστεί από τον κιθαρίστα και την παρέα του (κόκκινη ή άλλου χρώματος)… Και αν έπεφτε στα χέρια μου ξίφος θα το χρησιμοποιούσα. Αλλά στις αγωνιστικές συνάξεις-δικαστήρια θαρραλέων (καθόλου ειρωνικά το «θαρραλέων») που τους έλαχαν πλαστικά σπαθιά και αξιολογούν πιότερο σε μια βάση κριτική-ηθικολογική από ότι κριτική-στοχαστική το τι κάνει ο καθένας με το σπαθάκι-παιχνίδι του και με την κιθάρα του και αποφαίνονται για την αξία του βίου όλων μας δεν θα παραβρεθώ. Αν είχα γεννηθεί σε κάποια άλλη περιοχή του χωροχρόνου που θα είχα τη δυνατότητα ξέρω καλά τι προγράμματα θα έπρεπε να φτιάξω. Τώρα θα βάζω πίσω πίσω στη βιβλιοθήκη μου ή και στο τζάκι τα ευαγγέλια του καθενός και θα τραγουδάω κατά βούληση,τουλάχιστον όσο μπορούμε να μιλάμε για βούληση.
    Ηλιαχτίδα σας ευχαριστώ και πάλι για τα όμορφα λόγια σας και συγχωράτε με που παρασύρθηκα σε πολιτική τοποθέτηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: