Στάτιος, Μια συνηθισμένη μέρα του Α.Κ. (απόσπασμα)

snowbed

Βράδυ
Ο ήλιος, μια μεγάλη λουστραρισμένη πολυθρόνα,
φεύγει μετανάστης στην Αμερική για να τα κονομήσει στη λάντζα
ενώ ο Ηράκλειτος χωμένος στο σκατό μέχρι το λαιμό
επιμένει στη θεωρία ότι η πολυθρόνα αυτή έχει το μέγεθος της πατούσας του.
Πράγμα που ο Φρόυντ μετά από εξονυχιστική ψυχανάλυση στο μεγάλο προστάτη του προσωκρατικού απέδωσε στο γεγονός ότι όταν ήταν μικρός δε θήλασε
και στο ότι ο πατέρας του Ηρακίνος, που δεν σπούδασε
και το χε άχτι ο γιος του να γίνει Ιρακινός ή έστω φιλόσοφος,
είχε την τάση να συγκρίνει το μπόι του γιου του
με το μέγεθος του πέους του αλόγου Χανς
που συνήθιζε τους σκοτεινούς εκείνους καιρούς
να διαβάζει μακροοικονομία και μελομακάρονα.
Τώρα αυτή την κρύα νύχτα
που η πουτάνα σελήνη κάνει πιάτσα στον ουρανό,
βάζω ένα πήχη σάβανο για γένι
και κάνω group therapy σε Φρόιντ, άλογο Χανς κι αποδέλοιπους.
Τώρα στην υφέρπουσα χαμέρπεια των καιρών
γίνομαι νευροδιαβιβαστής στο μετασυναπτικό δυναμικό του κόσμου
και λέω:
Γαμιούνται όσοι παίρνουν Μεσκαλίνη σε υπόθετη μορφή.
Γαμιούνται οι ερμηνευτές του Δάντη
κυρίως ο Λομβάρδι κι ο Γκικουίνε
Γαμιέται αυτός που σήκωσε το ξερό του
κι έγραψε την Καμπάλα
Γαμιούνται οι γενικές συνελεύσεις της φιλοσοφικής.
μαζί με τους φοιτητοπατέρες και τη σύφιλη του El Sid.
Γαμιούνται όλοι οι κωλόβλαχοι που πήραν τις επιδοτήσεις
και τις έφαγαν στα σκυλάδικα με τις πουτάνες.
Γαμιούνται οι ασφαλίτες και οι βιτρίνες τους.
Γαμιούνται όσοι κάνουν πολιτική στη λαϊκή,
στα σαλόνια της μεγάλης Βρετάνια και στα παράθυρα των καναλιών.
Οι πολιτικοποιημένοι συμπεριφοριστές των οποίων ο Φρόυντ προΐσταται
μ’ ένα ποτήρι κοκαΐνη διαλυμένη σε νερό αντιμετωπίζοντας,
τα τρωικά πορτιά και παραπόρτια και τις βρύσες του μπάνιου
και τα βιβλία του Πλεύρη για το πώς να μαγειρεύουμε Εβραιόπουλα.
Γρηγορείτε! κατέφθασε εν τη σκοτία της νυκτός ο Νίκος που νικάει με νάμα το νήμα, που νερώνει το νιτρικό ντεμπουλάρισμα με την ντροπή του ντόμπρου
Και τον ντετερμινιστικό ντόρο.
Αν μας δίδαξε κάτι η ψυχολογία Κύριοι, είναι αυτό!
Ντανταϊσμός και επιμειξίας.
Κάθε βράδυ διατυπώνω την ίδια θεωρία λες και το Τοράχ είναι ασταθές κβαντικό Χίτλερ, πούλμαν, κωμωδία ή Κωστής Παλαμάς με τη σκατοφωνάρα του Βάρναλη,
ας συμμαζευτούμε λιγάκι.
Και ο ύπνος ήταν ανήσυχος γεμάτος κάτι εφιάλτες από ροπή στο μάρμαρο
και στου Μάρου δίπλα. Η νύχτα κύλησε ήσυχα.

Ένα Σχόλιο to “Στάτιος, Μια συνηθισμένη μέρα του Α.Κ. (απόσπασμα)”

  1. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

    Μετά τα Δεκεμβριανά και την εξέγερση των teenagers αδιαφορήσαμε αλήθεια είναι γι’αυτήν την καινούργια πάστα παιδιών. Με την πέτρα στο χέρι και την σφαίρα στο στήθος. Αυτά τα παιδιά είναι σήμερα παντού.

    Μέσα σε σχολεία. Σε σχολές. Κάνουν τους ψυχολόγους, γελούν και φαντάζονται. Μπορεί να είναι παρθένοι. Βλέπουν τηλεοραση μέσα από τα πνιχτά τους μάτια. Υποφέρουν μέσα σε μια κωλο-Αθήνα γκρίζα και θυμωμένη.

    «Όλα σκατά!» ψευδίζουν. Ως έφηβοι δεν παίξαν κουτσό ή τραμπάλλα. Μέναν σε κάτι λερά γυμνάσια να τον παίζουν με πορνοπεριοδικά. Γελούν και το στόμα σφυρίζει σαν φυσαρμόνικα. Γίνονται εύκολος στόχος στα εξάρχεια. Είναι το γλυφό σημάδι για οπλισμένους αστυνομικούς.

    Παρακάμπτουν την ιστορία. Κάνουν ιστορία στα δεκα έξι τους χρόνια. Παίρνουν πέτρα και την πετούν στο Σύνταγμα. Παίρνουν μπενζίνα και καίνε τα τι-σερτ τους. Είναι θυμωμένα. Βρίζουν τον άγνωστο στρατιώτη και τα μπουλντόγκ της Ελ. ΑΣ. Είναι συνείδηση ματωμένη.

    Ο Στάτιος γεννημένος το 1990. Ανήκει στα παιδιά αυτά.

    Γελώ και κλαίω. Κλαίω και ιδρώνω από ένα αστείο που δεν είναι τίποτα άλλο από το αντικαθρέφτισμα της κατάντιας μας…

    » Τώρα αυτή την κρύα νύχτα
    που η πουτάνα σελήνη κάνει πιάτσα στον ουρανό,
    βάζω ένα πήχη σάβανο για γένι
    και κάνω group therapy σε Φρόιντ, άλογο Χανς κι αποδέλοιπους.»

    Εγώ, Ο Λουξώριος και ο Στάτιος κάναμε σεξουαλικά αστεία για μικρο-πουπουλους στην Πανεπιστημίου ώρα 22.30. Εκεί, που άλλοτε το ξύλο, οι μολώτοφ και οι καπνοί κάναν το πάρε-δώσε μιας σωστής Δημοκρατίας για τους πολίτες της.

    Ζήτω στα ζήτω!

    Στα Δεκεμβριανά που ήταν οι ενήλικες ποιητές μας να ξεσηκώσουν και να ενώσουν συνειδήσεις;

    Προς μεταεφηβικούς γηραλαίους ποιητές:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: