Λουξώριος, Διχάλα

lake-sunset4

Τ’ απόμερο μοιράδι μας φαντάζομαι·
με γιασεμιά ντυμένο
το ξύλινο μας σπίτι.
Όμως τ’ αραξοβόλια μου ν’ αλλάζω κάθε τόσο θέλγομαι
στα γούστα μου τ’ ακόρεστα ν’ αφήνομαι…

Τα πρωινά θα ραχατεύω στη μεταξένια σου αγκαλιά
θα γεύομαι τις λιχουδιές σου  
μετά θα κρύβεσαι στο ατελιέ
κι εγώ στο τσέλο
κάτω απ’ το παραθύρι σου
κορυφαίος στην ορχήστρα των πουλιών
θα σε συντροφεύω.
Όμως τ’ ανέμελα ξυπνήματα
στην κάμαρη με τις αφίσες
τα πεταμένα τα cd
τα κιλοτάκια από τις ξέμπαρκες
η μπίζνα μου
το διδακτορικό…

Απ’ τα πειράγματά σου θα σε κυνηγώ
κι εσύ θα πέφτεις πίστομα στην όχθη
και στη βαρκάδα μας στη λίμνη με τους κύκνους
βροχή απότομη
εύφωνη βροχή.
Όμως τα γκάζια με τις κούρσες
η κατασώτευση στα μπαρ…

Κι όταν απλώνει το σκοτάδι
θα σε φιλώ απ’ την αυλή
απ’ τους γλουτούς θα σε κρατώ
καθώς τη μπλούζα σου θα βγάζεις
θα σε ξαπλώνω στο χοντρό χαλί
και στο λαιμό σου θα χιμώ.
Όμως με επαμφοτερίζουσες καβαλικέματα της ηδονής
μ’ άγνωστες καλλονές παρτούζες
όλες τις γεύσεις απ’ το νέκταρ…

Κι αν αποτύχω;
Άμα τα λόγια μου ξεχάσω;
Αν αποκοιμηθώ
κι εσύ με τη λευκή σου νυχτικιά
τη νύχτα φύγεις μέσ’ στο δάσος;
Αν τ’ άλογο είναι μαύρο;

Ξέρω θα με φροντίσεις μ’ όλο σου το πάθος
όταν το σώμα παραλύσει
ας το πούμε
ή όταν με βρει η σπάνια αρρώστεια
όταν το πρόβλημα το επικό εισδύσει
στη λυρική ζωή μας·
εσύ θα στέκεις στιβαρή
το δάκρυ σου θα μας ποτίζει
η ρίγη στα ωχρόφαια επιθήλια
το δόσιμο στο λιόγερμα
θα σ’ αποζημιώνουν.
Αντί σ’ ακέφαλες του κτήνους νοσοκόμες
ν’ αναζητώ με κούφιες φράσεις
λίγην ύπαρξη…
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Τι δυστυχία άραγε
σε μια διχάλα σαν κι αυτή
τι δυστυχία
να μην ηξεύρεις
ποιό μνήμα να διαλέξεις.

2 Σχόλια to “Λουξώριος, Διχάλα”

  1. Υπέροχο ταξίδι… Κάθε λέξη και μια εικόνα, ρομντική περιγραφή που καταλήγει σε προβληματισμό… οι δυο όψεις του νομίσματος… οι δυο πλευρές της ζωής…

  2. Σχετικά με το ζήτημα της επιλογής είναι δύσκολο να αποφασίσει κανείς,ειδικά αν έχει και τις δύο δυνατότητες ή καμία,διότι αν έχει μία εκ των δύο απλώς την αρπάζει. Η αλήθεια είναι ότι είναι σπάνιο να υπάρξει έστω και μία εκ των δύο στην καθαρή της μορφή. Συνήθως η πραγματικότητα είναι χειρότερη και από τις δύο:) Οπότε όσο και αν ακούγεται μη ρομαντικό συνήθως την απόφαση παίρνουν οι συγκυρίες. Όταν κάποιος τυχερός-άτυχος βέβαια βρεθεί στη θέση καθώς «ζει μια απ’της δύο ζωές» να του δωθεί η δυνατότητα επιλογής (το «όταν» με την παλιά καλή χρονικοϋποθετική του έννοια) εμφανίζεται εκ των πραγμάτων σύγκρουση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: