Διοτίμα, Εμφύλιος

imagecf87ceadcf81ceb9ceb1

το βράδυ που έριξα
τη φωνή μου σε πηγάδι
δυο πέτρες ξέξασπρες
φύτρωσαν στα χέρια μου

η δίψα μου τις έθρεψε
η δίψα μου

τη μέρα που άνθισαν
στις παλάμες μου λιθάρια
χίμηξε το ένα χέρι
να φάει τ’ άλλο

μα κανείς δε χειροκρότησε

4 Σχόλια to “Διοτίμα, Εμφύλιος”

  1. Στο Νοτάριο…

  2. φαρμακώνουν τέτοια λόγια
    ακόμα και τα θεριά
    αξίζουν
    ένα Θεό για να δικαστούν
    μια φωλιά
    να κουρνιάσουν
    ήσυχα
    γαλήνια
    χωρίς δάκρυα
    και φωνές

  3. Διοτίμα γεια,
    το ποιήμα είναι πολύ καλό.
    Αν θυμάμαι περσινό.

    Σε μια κουβέντα που είχα με την Τ.Κ. λέγαμε για το που θα μπορούσαμε να καταχτούμε όλοι όσοι γράφουμε στο blog.
    Η Τ.Κ. είχε πει ότι το σίγουρο είναι ότι εσύ γράφεις με τον παραδοσιακό τρόπο.
    Αυτό εγώ δε θα μπορούσα να το πω για το άνω ποίημα.
    Μορφικά είναι πρωτότυπο.

    Πολύ καλή προσπάθεια.

  4. Αγαπητή Ήριννα,
    σ’ ευχαριστώ για την επιείκεια
    ….και για τη χιονο-ιστορία ο Εμφύλιος γεννήθηκε
    λίγο προτού κρεμαστεί!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: