Κόριννα, Ασκήσεις ύφους στις απώλειες

dada3_cover

Κοινό-τοπο(ς)

Ο,τι αγάπησα
ήτανε,
αυτό που νόμισα
για πρόσωπό σου
στο σκοτάδι.
Όμως ξημέρωσε,
και τί να δώ;
Ένα κενό
φωτεινό.
Όλοι θα πούνε
πως δεν υπήρξε σκοτάδι
κι ήμουν βαθιά νυχτωμένη εγώ-
μα αφού το νιώθω:
Συναντηθήκαμε τότε,
σε τόπο κοινό.
Αυτό που ξέμεινε,
μοιάζει με χάδι.


Χ-οικείωση

Δε με πειράζει πια
που, καιρό τώρα, δεν έχουμε
τίποτα για να πούμε.
Σημασία έχει,
πως γι’αρκετό καιρό
και χωρίς, θαρρώ, πολλή προσπάθεια,
τη στιγμή που άλλοι
μάταια πασκίζαν να τα βρουν,
κάτι να βρουν,
αβίαστα εμείς
είχαμε τον τρόπο μας να τα λέμε,
και τα λέγαμε.
Πρέπει να τα είπαμε όλα,
η τουλάχιστον τα πιο πολλά-
γι’αυτό μάλλον
χωρίς συγκρούσεις,
και χωρίς θυμό,
δεν έγινε ξανά
το τηλεφώνημα.
Που και που σε θυμάμαι
και χαμογελώ
το ίδιο αβίαστα.
Την ώρα αυτή
«τί γελάς;»
βρίσκεται άλλος κάποιος φίλος να ρωτήσει.
Δεν τ’απαντώ,
μα σκέφτομαι κοιτάζοντάς τον
πως λίγο ή πολύ αργότερα,
ίσως όμοια και για κείνον
να χαμογελάσω.

Της απόσκασης

Εθάρρουνα πως θα σε προφθάσω,
καθώς κινούσες πέρα.
Για όλους ετοιμάζω τις ατάκες μου.
Μόνο εσύ διαβάζεις τις ανείπωτες ανάγκες μου
μέρα προς μέρα.
Μα έτσι ψηλά που στάθηκες,
πώς τώρα να σε φτάσω.
Μ’ανεμόσκαλα, αερόστατο, υδροπλάνο
σε πιάνω-δε σε πιάνω.
Αποστάσεις ασφαλείας, λες.
Να με κρατάς σφιχτά, αλλά να μη με καις.
Γύρω γύρω όλα σου,
σώματα μυαλά μου μάτια.
Τα κομμάτια μου μαζεύεις,
άξαφνα σαν χάνομαι πως θα σε χάσω.

.

Ονόματα-δε-λέμε

Αυτό το ποίημα το αφιερώνω,
σε όσους ξόδεψαν όλα τους τα λεφτά
σε δίκες
για αδέσποτα σκυλιά
και για κομμένα δέντρα,
ενώ ήξεραν εξ’αρχής
πως δεν θα καταφέρουν τίποτα.
Επίσης το αφιερώνω,
στα αδέσποτα σκυλιά
και στα κομμένα δέντρα.

Εξ’ίσου αφιερώνεται ,
σε κείνα τα λουλούδια απο τα σπάνια,
που δε βρέθηκαν ποτέ σε φυτολόγιο:
Μόνα τους φύτρωσαν σε ανεξερεύνητες πλαγιές,
κανείς δεν τα είδε
κανείς δεν τα ονομάτισε
και πέθαναν αυτά
το ίδιο μόνα τους.
Το ποίημα είναι όμως αφιερωμένο,
και σ’αυτόν
που ίσως τα είδε,
κι ίσως τα θαύμασε για λίγο.
Σκέφτηκε μάλιστα να τ’αγκαλιάσει,
μα ούτε γι’αστείο
να τους δώσει όνομα.

Το αφιερώνω τέλος το ποίημα,
σ’αυτόν που έγραψε ένα ποίημα που θα με καθόριζε,
μα δεν έτυχε να το διαβάσω.
Και πιο πολύ το αφιερώνω,
σ’αυτόν
που σκεφτόταν καιρό,
πολλά και καθοριστικά ποιήματα να γράψει,
γνωρίζοντας εξ’αρχής
πώς κανείς
δε θα τα διάβαζε,
μα δεν έγραψε τίποτα τελικά
γιατί δεν θέλησε,
ή γιατί δεν πρόλαβε-
πάντως, δεν έγραψε τελικά.

(Εσύ που νομίζεις πως ξέρεις,
καλύτερα μην πεις ονόματα
και θα στ’αφιερώσω-αν υπάρξει-
το επόμενο ποίημα)

3249860017_d3441f685d1

2 Σχόλια to “Κόριννα, Ασκήσεις ύφους στις απώλειες”

  1. Τέσσερα με ήλιον μπαλόνια.
    Ένα δεμενό σε κάθε ποίημα.
    Κι όπως περιστρέφονταν σαν πουλιά
    Κλόουν ήταν και έπαιζε παν σε κύμα

  2. Αχ και να’μουν ιόν στους νευρώνες σου και να χανόμουν σ’αυτές τις διαδρομές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: