Κόριννα, Άσφαιρα Λόγια. Απάντηση στον Πέρσιο

e-poema

Αγαπητέ μου Πέρσιε

Το «αγαπητέ μου», εν προκειμένω, διόλου καταχρηστικό δεν είναι, αφού ποτέ δεν θα προέβαινα σε σχολιασμό του κειμένου αυτού, αν εσύ δεν ήσουν συγγραφέας του, αν δεν σε θεωρούσα ικανό συγγραφέα και επιθυμητό συνεργάτη. Σε σχολιασμό δεν θα προέβαινα όχι επειδή θεωρώ το κείμενο σου αναξιοπρεπές, κάθε άλλο, μα επειδή έχω ένα πρόβλημα προσωπικό με τον δημόσιο διάλογο – μέχρι και «σνομπισμό» θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει.

Από την πρώτη μέρα που δημοσίευσες το άρθρο σου, αποπειράθηκα να απαντήσω εμμέσως πλην σαφώς με ένα άρθρο του Ζάφοντ Ρέπλικαντ, το οποίο ίσως κάποιοι διάβασαν, σε σχέση με την αξία της γραφής, την διαμόρφωση προσωπικής στάσης εκ μέρους του συγγραφέως, την αντιλειτουργικότητα της γκρίνιας, την φύση της αλήθειας, τη λειτουργικότητα της ειρωνείας και του σκεπτικισμού. Επειδή όμως άτομα της ομάδας μας τα οποία εκτιμώ και σέβομαι χαρακτήρισαν το κείμενο που ανάρτησα «αποκαρδιωτικά άσχετο» με το περιεχόμενο του δικού σου άρθρου, αποφάσισα να αποσύρω το δοκίμιο που αρχικά είχα επιλέξει, και να επανέλθω στο θέμα που έθιξες μ’ έναν δικό μου σχολιασμό, ο οποίος νομίζω πως δεν θα θεωρηθεί «αποκαρδιωτικά άσχετος», αλλά βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως θα αποδειχθεί για πολλούς, φίλους και μη φίλους, «αποκαρδιωτικός».

Γράφεις πως εκπλήσσεσαι και αγανακτείς με τα κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο poema με αφορμή τον θάνατο του νεαρού. Εγώ αγαπητέ μου, αν εκπλήσσομαι με κάτι, είναι που σου προκαλεί έκπληξη αυτό το περιστατικό. Γνωρίζω πόσο επιλεκτικός και αυστηρός είσαι. Είμαι βέβαιη πως αν μπορούσαμε (πράγμα αδύνατον) να κλειστούμε οι δύο σ’ ένα δωμάτιο για μερικούς μήνες και να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία της παγκόσμιας ποίησης, αν μπορούσαμε να διαβάσουμε μαζί όλα όσα έχουν ποτέ γραφτεί, διασήμων και ασήμων, όλα, χωρίς κριτήρια, ε, πραγματικά, ούτε το ένα εκαστό του συνόλου των ποιημάτων δεν θα σε ικανοποιούσε στοιχειωδώς. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να αγανακτείς για 28 ποιήματα που αναρτήθηκαν σε μια συγκεκριμένη ιστοσελίδα σε μια δεδομένη στιγμή; Μήπως πρόκειται κατά τ’ άλλα για συγγραφείς της αρεσκείας σου; Μήπως τα πεζά που γράφτηκαν την ίδια περίοδο, οι συζητήσεις στην τηλεόραση, τα κείμενα στις εφημερίδες σε άφησαν ευχαριστημένο; Μήπως η έκφραση των ανθρώπων γενικά είναι του γούστου σου; Κάθε άλλο θα έλεγα.

Έπειτα, πρέπει να σου πω πως αντιπαθώ – ναι, αυτή είναι η αλήθεια- τους ανθρώπους που ουρλιάζουν. Να βάλω τις λέξεις μου να ουρλιάξουν τί ακριβώς; Πως το κράτος είναι εχθρός μου; Πως η αστυνομία και εν γένει όλοι όσοι διαχειρίζονται αυτή τη χώρα-σχεδόν όλοι- είναι ανίκανοι; Τα αυτονόητα δηλαδή; Όχι αγαπητέ μου, δεν θα το κάνω. Όλοι όσοι με ενδιαφέρουν και όλοι όσοι θα μπορούσαν να με ενδιαφέρουν, τα γνωρίζουν πολύ καλά αυτά. Έπειτα, τί σε κάνει να πιστεύεις πως εκείνοι που βρίσκονται εκτός διαχείρισης θα αποδεικνύονταν ικανότεροι σε περίπτωση που κάποιος τους ανέθετε ξαφνικά την εξουσία; Εμένα, σύμφωνα και με τις ιστορικές μου γνώσεις, όσες κατάφερα ως τώρα να αποκτήσω τέλος πάντων, τίποτα δεν με πείθει για την ποιότητα της πλειοψηφίας, άρα δεν προσπαθώ με κάθε τρόπο και μέσο να επαυξήσω τη δύναμή της.

Έλεγα λοιπόν ότι δεν μ’ αρέσουν τα ουρλιαχτά. Βέβαια, αν πονέσεις θα ουρλιάξεις κατα πάσα πιθανότητα. Και θα ξαναουρλιάξεις, εντάξει. Και πάλι, και πάλι. Ωραία με τις διαδηλώσεις. Μετά όμως, κάτι πρέπει να γίνει. Αλλιώς, το ρίχνουμε στην παρωδία-όπως και γίνεται. Πρέπει να τοποθετηθείς. Να προσπαθήσεις να κάνεις προτάσεις. Να γίνεις αποτελεσματικότερος. Πρώτα πρώτα για τον εαυτό σου. Θυμάμαι τον Ροϊδη να λέει κάπου ότι στην Ελλάδα, ενός νόμου χρείαν έχουμε. Του νόμου που θα επιβάλλει την εφαρμογή των νόμων. Εγώ δεν τίθεμαι λοιπόν κατά των Αρχών επ’ ουδενί, παρα μόνο κατά της αναποτελεσματικότητας των Αρχών. Όμως, ποιός νοιάζεται για το τί λέω εγώ;

Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη, θέλω να είμαι ρεαλίστρια. Και ρεαλιστικά λοιπόν αποπειρώμενη να εξετάσω το παρελθόν αυτού του κόσμου, ρεαλιστικά να κάνω κάποιες σκέψεις σε σχέση με το μέλλον της ανθρωπότητας, χωρίς να το προδικάσω(πώς θα μπορούσα;), καταλήγω στο οτι δεν βγαίνει και πολύ άκρη. Δεν θα θελα να γράφει όλος ο κόσμος ποιήματα, ούτε θα θελα να διοικεί όλος ο κόσμος, ούτε καν να ψηφίζει όλος ο κόσμος. Σίγουρα, κι άλλοι θα συμφωνούσαν μαζί μου. Άν όμως επιχειρούσα να συνωμοτήσω μ’αυτούς τους άλλους δήθεν σύμφωνους με τη θέση μου και μας δινόταν η δυνατότητα να αποφασίσουμε εμείς για το ποιός θα διοικεί, ποιός θα ψηφίζει και ποιός θα γράφει ποιήματα, είμαι βέβαιη πως θα σφαζόμασταν κανονικά, διοτι πάντα κάποιος θα διάλεγε αυτούς που ο άλλος θα απέρριπτε μετα βδελυγμίας.

Βέβαια, ευτυχώς σ’ αυτό τον κόσμο υπάρχουν και οι «συνεννοημένοι» όπως λέει και η φίλη Τελέσιλλα ή, τουλάχιστον, οι μερικώς συνεννοημένοι. Αυτοί που εγώ αγαπώ δεν ουρλιάζουν. Τις αξίες τους, τις προτάσεις τους, τις σκέψεις τους, τις υπηρετούν κάθε στιγμή με τη στάση της ζωής τους. Δεν είναι αναγνωρίσιμοι – είναι, βασικά, κρυμμένοι. Μπορείς να τους εντοπίσεις μόνο αν οι κεραίες σου είναι εξοικειωμένες με τα εν λόγω εξαιρετικά ραδιοκύματα που εκπέμπουν. Και δεν πρόκειται για κάποια ελίτ – αν και, όπως το θέλει το βλέπει ο καθένας. Εντάξει, συμπαθούμε και με το παραπάνω τον Αναγνωστάκη, αλλά κάπως παλιομοδίτικο το στυλ «σαν πρόκες να καρφώνονται οι λέξεις / να μην τις παίρνει ο άνεμος». Μου θυμίζει τους ιεροκήρυκες ή κάτι απωθητικούς τύπους που προσπαθώντας να γίνουν διδακτικοί (γιακ) μιλούν υψώνοντας τη φωνή τους και τον δείκτη του δεξιού χεριού. Ενώ εμάς (τρομάζω που μιλάω σε πρώτο πληθυντικό, μπορεί να είμαι και μόνη τελικά), ναι, μας πήρε και μας σήκωσε ο άνεμος, τί να τις κάνουμε τις πρόκες, θέλουμε αυτό που πείθει χωρίς να φωνάζει. Όπως καταλαβαίνεις, δεν θέλω να έχω, και πιστεύω πως δεν έχω, καμία σχέση με αυτούς που ο Νίτσε κατηγορούσε για «προφάσεις βάθους». Δεν είμαι αινιγματική και δήθεν, δεν το παίζω έξυπνη, χαωμένη είμαι – θ’ ανησυχούσα αν δεν ήμουν.

Αν σ’ ενδιαφέρει ακόμα η γνώμη μου, δεν βρίσκω καθόλου γενναίους τους νέους. Τους βρίσκω κοινότοπους, χαβαλετζήδες, κοπαδίτες, προβλέψιμους, δειλούς, πάνε μέχρι όπου τους πάιρνει – όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι. Παραταύτα, θεωρώ την εποχή μου, παρά τα άπειρα αρνητικά της στοιχεία, την πιο ειλικρινή και γειωμένη που έχει υπάρξει ποτέ, γι’αυτό και χαίρομαι που ζω στο τώρα. Μου προκαλεί γέλιο ο όρος «πνευματικός άνθρωπος» και «διανοούμενος». Τί σημαίνει να (παρα)είσαι σοβαρός; Όταν ένας σεισμός άνοιξε βάραθρο στην αγορά της Ρώμης, δόθηκε ο χρησμός πως θα κλείσει αν ρίξουν μέσα ό,τι πολυτιμότερο υπήρχε στην πόλη. Ένας Ρωμαίος πατρίκιος (γράφει γελώντας ο Έρασμος) ρίχτηκε πάνοπλος μέσα θεωρώντας ότι αυτός ήταν το πιο πολύτιμο που υπήρχε στην Ρώμη.

Ο θάνατος του παιδιού δεν μπορεί παρά να με λυπεί, και γνωρίζω πως δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό (αλλιώς το ερμηνεύω απ’ ο,τι εσύ, αλλά ας μην το συζητήσουμε καί αυτό εδώ). Με λυπούν όμως πολύ περισσότερο χίλια μύρια πράγματα για τα οποία κάθε μέρα γράφω. Τα πιο πολλά απο αυτά τα δυσάρεστα σχετίζονται με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο εαυτός μου, και θεωρώ πως από εκεί πρέπει να ξεκινήσω. Από μια, δηλαδή, αξιοπρεπή στροφή προς τα μέσα. Άλλωστε, μόνο εκεί -στα μέσα- είναι σίγουρα αποτελεσματικές οι επεμβάσεις μου. Ή μήπως τίποτα δεν είναι σίγουρο τελικά; Πράγματι, δεν πιστεύω πως μία είναι η αλήθεια. Αντίθετα, πιστεύω πως είναι σοφή κουβέντα το «όπως μπορεί ο καθένας» και το «όλοι είναι ίσοι αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι», αν και δεν μ’ αρέσει να μιλάω με γνωμικά. Τίγκα αντιδημοκρατικό πνεύμα, έτσι;

Ξέρω πως με βρίσκεις ανερμάτιστη. Όμως είναι λογικό. Δεν θέλω οπαδούς (σκέψου: αυτούς που άδουν «ώπα»), τάσσομαι κατά της βίας, και οι στίχοι μου είναι άσφαιροι κατ’ επιλογήν μου. Πόσες ελπίδες έχω να με συμπαθήσεις; Τουλάχιστον να είσαι βέβαιος πως -κωμικό το βρίσκω εκφραστικά, αλλά θα το πω- εγώ σε παίρνω στα σοβαρά. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες ακόμη, αλλά δεν θα το κάνω.

Βάζω λοιπόν, άνω τελεία. Και είμαι βέβαια διαθέσιμη, όλη αυτιά, εδώ και τώρα.

Με εκτίμηση

Κόριννα

Ένα Σχόλιο to “Κόριννα, Άσφαιρα Λόγια. Απάντηση στον Πέρσιο”

  1. Την αναγωγή του σχολίου σε άρθρο, την αποφάσισε ο σεβαστός μπλογκοφύλακας. Δεν ήταν στις αρχικές μου προθέσεις, μα δεν έχω λόγους να διαφωνήσω. Το αναφέρω απλά και μόνο διότι, ίσως, αν εξ αρχής είχα τέτοιο σχέδιο, να άλλαζα κάποια στοιχεία, ιδίως δομής, και να επεκτεινόμουν περεταίρω. Δεν θέλω να προβώ τώρα σε αλλαγές, διότι αφενός μάλλον τα βασικότερα ειπώθηκαν, αφετέρου πιστεύω πως οι καλοί αναγνώστες δεν θα με ερμηνεύσουν κατά το γράμμα, αλλά κατά το πνεύμα. Κακοπροαίρετους αναγνώστες, νομίζω πως δεν έχουμε :-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: