Tσέζαρε Παβέζε, Verrà la morte e avrà i tuoi occhi (τρεις ελληνικές μεταφράσεις)

pavese

Θα ‘ρθει ο θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου

Θα ‘ρθει ο θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου –
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
από το πρωί ως το βράδυ, ακούραστος,
σιωπηλός, σαν μια παλιά τύψη
ή ένα παράλογο ελάττωμα. Τα μάτια σου
θα είναι μια κενή λέξη
μια σιωπηλή κραυγή, μια σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωί
όταν εσύ μόνη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
εκείνη τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή και είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
Θα ‘ρθει ο θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου.
Θα είναι σαν να σταματάς μια κακή συνήθεια,
σαν να βλέπεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται εκ νέου ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν’ ακούς ένα κλειστό χείλι.
Θα κατέβουμε στην άβυσσο σιωπηλοί.

( 22 Μαρτίου 1950 )

Μετάφραση Γιάννη Η. Παππά


Θα έρθει ο θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου

Θα έρθει ο θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου –
αυτός ό θάνατος πού μας συντροφεύει
από το πρωί ώς το βράδυ, άγρυπνος,
κουφός, σαν μια πανάρχαιη οφειλή,
μια διαστροφή δίχως άκρη. Τα μάτια σου
θα είναι μια μάταιη λέξη, μια πνιγμένη
κραυγή, σιωπητήριο σάλπισμα.
Κάπως έτσι τα βλέπεις κάθε πρωί,
όταν σκύβεις επάνω τους, μόνη σου,
μες στον καθρέφτη. Αχ, καημένη μου ελπίδα,
εκείνη τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς
πώς σαν την ίδια τη ζωή, είσαι κι εσύ, ένα τίποτα.

Ο θάνατος διαθέτει ένα βλέμμα για τον καθένα μας.
Θα έρθει ό θάνατος και θα ‘χει τα μάτια σου.
Θα ‘ναι σαν περίοδος αποτοξινώσεως,
σαν να βλέπεις να αναδύεται ένα νεκρό
πρόσωπο μες’ από τον καθρέφτη,
και να μιλάει με σφραγισμένο στόμα.
Αμίλητους θα μας καταπιεί ο Άδης.

( 22 Μαρτίου 1950 )

Μετάφραση Σωτήρη Παστάκα


Ο θάνατος θα ρθεί και θά ‘χει τα μάτια σου

Ο θάνατος θα ρθεί και θα ‘χει τα μάτια σου –
αυτός ο θάνατος που ακοίμητος
απ’το πρωί ώς το βράδυ μάς ακολουθεί,
ανελέητος σαν παλιά τύψη,
σαν ένα ακατανόητο πάθος.
Τα μάτια σου θα ‘ναι ένας λόγος ανώφελος,
μια κραυγή που χάθηκε, μια σιωπή.
Έτσι, την ώρα που μονάχη σκύβεις
κάθε πρωί στον εαυτό σου
τα βλέπεις στον καθρέφτη. Και τη μέρα αυτή,
ω προσδοκία πολύτιμη, θα ξέρουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή, πως είσαι η άβυσσο.

Για τον καθένα ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
Ο θάνατος θα ρθεί και θα ‘χει τα μάτια σου.
Θα ‘ναι σα ν’ απαρνιόμαστε ένα πάθος,
σα να κοιτάζουμε στο βάθος του καθρέφτη
το ανέβασμα καποιου προσώπου πεθαμένου,
ή σα ν’ακούμε ψιθυρους από χείλη κλειστά.
Σιωπηλοί, κατεβαίνουμε μέσα στην άβυσσο.

( 22 Μαρτίου 1950 )

Μετάφραση Τάκη Σινόπουλου

Ένα Σχόλιο to “Tσέζαρε Παβέζε, Verrà la morte e avrà i tuoi occhi (τρεις ελληνικές μεταφράσεις)”

  1. ————————————————————————————-
    Verrà la morte e avrà i tuoi occhi-
    questa morte che ci accompagna
    dal mattino alla sera, insonne,
    sorda, come un vecchio rimorso
    o un vizio assurdo. I tuoi occhi
    saranno una vana parola,
    un grido taciuto, un silenzio.
    Così li vedi ogni mattina
    quando su te sola ti pieghi
    nello specchio. O cara speranza,
    quel giorno sapremo anche noi
    che sei la vita e sei il nulla

    Per tutti la morte ha uno sguardo.
    Verrà la morte e avrà i tuoi occhi.
    Sarà come smettere un vizio,
    come vedere nello specchio
    riemergere un viso morto,
    come ascoltare un labbro chiuso.
    Scenderemo nel gorgo muti.
    ————————————————————————————
    Death will come and will have your eyes –
    the death that is with us
    from morning to evening, sleepless,
    deaf, like an old regret
    or an absurd vice. Your eyes
    will be a futile word,
    a cry kept silent, a silence.
    Thus you see them every morning
    when alone you stoop over yourself
    in the mirror. O dear hope,
    that day we too will know
    that you are life and nothingness.

    Death keeps an eye on each of us.
    Death will come and will have your eyes.
    It will be like giving up a vice,
    like watching a dead face
    re-emerge in the mirror,
    like listening to closed lips.
    We will go down into the vortex mute.
    ———————————————————————————–
    La mort viendra et elle aura tes yeux –
    cette mort qui est notre compagne
    du matin jusqu’au soir, sans sommeil,
    sourde, comme un vieux remords
    ou un vice absurde. Tes yeux
    seront une vaine parole,
    un cri réprimé, un silence.
    Ainsi les vois-tu le matin
    quand sur toi seule tu te penches
    au miroir. O chère espérance,
    ce jour-là nous saurons nous aussi
    que tu es la vie et que tu es le néant.

    La mort a pour tous un regard.
    La mort viendra et elle aura tes yeux.
    Ce sera comme cesser un vice,
    comme voir resurgir
    au miroir un visage défunt,
    comme écouter des lèvres closes.
    Nous descendrons dans le gouffre muets.
    ———————————————————————————–

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: