Ευγένιος Μοντάλε, Αζόρ

snowschnee2snowschnee3

Ο Αζόρ*, όνομα αβρότατο ( ο αναγραμματισμός του
δίνει το πιο όμορφο άνθος),
δεν θέλει τον ιδιωτισμό στην ποίηση.
Έχει ασφαλώς τους λόγους του
ή μάλλον θα τους είχε αν η ιστορία
έδειχνε να παράγει κάτι ανάλογο ή έστω μια συγγενική
ουσία, πράγμα που δυστυχώς δεν συμβαίνει.
Η ποίηση δεν προορίζεται για κανέναν,
ούτε για το κοινό κι ούτε για εκείνον που την γράφει.
Γιατί γεννιέται; Μα δεν γεννιέται κι άρα
δεν γεννήθηκε ποτέ. Υπάρχει εκεί σαν μία πέτρα
ή ένα κόκκο άμμου. Το τέλος της θα έρθει
μαζί με όλα τα άλλα. Αργά ή γρήγορα
αυτό θα μας το πει ο εσχατολόγος, ο ζοφερός
μυσταγωγός, ο αδελφός ο δίδυμος
του χρόνου – που τον μισεί.

μτφρ. Νίκος Αλιφέρης

* Πρόκειται για τον μαρξιστή κριτικό της λογοτεχνίας Αλμπέρτο Αζόρ Ρόζα.
Ο αναγραμματισμός του στα ιταλικά μας δίνει rosa, δηλαδή τριαντάφυλλο.
Ο Μοντάλε αντιτάχθηκε σθεναρά στην λεγόμενη στρατευμένη τέχνη την οποία
υπεστήριζαν οι μαρξιστές - αλλά και το φασιστικό καθεστώς παλαιότερα.
(ΣτΜ.)

Ένα Σχόλιο to “Ευγένιος Μοντάλε, Αζόρ”

  1. Ευγένιο Μοντάλε, Στον φίλο Πέα

    Όταν ο Λεοπόλδος Φρέγκολι άκουσε τα βήματα του θανάτου
    φόρεσε το φράκο, έβαλε το άνθος στη μπουτονιέρα
    και όρισε στον υπηρέτη να σερβίρει το γεύμα.
    Έτσι μου έλεγε ο Πέα για το τέλος του ανθρώπου που πολύ εθαύμαζε.
    Μιαν άλλη φορά πάλι μου μίλησε για έναν χειμώνα στη Σαρτσάνα
    και για τον πάγο της εξορίας εκείνης
    μέ μιά στωική αδιαφορία που έκρυβε συμπόνια.
    Συμπόνια για τα πάντα, για τους ανθρώπους, μα λίγο και για σένα
    τον ίδιο. Τον γνώριζα περισσότερο από τριάντα χρόνια,
    σαν ιμπρεσάριο, σαν λαξευτή λόγων και ανθρώπων.
    Σήμερα φαίνεται πως όλοι τον ξεχάσανε
    και πώς η είδηση έφτασε μ’έναν τρόπο έως εκείνον,
    δίχως να τον ταράξει. Κρατούσε σημειώσεις
    για να μας πεί τί βρίσκεται πέρα απ’τα σύννεφα,
    πέρα απ’τον ουρανό , πέρα απ’την παλιατσαρία του κόσμου
    όπου μας έχουν ρίξει απο συμπάθεια.
    Μονάχα λιγοστές γραμμές σ’ένα δεφτέρι που κανείς εκδότης
    δε θα μπορέσει να δημοσιεύσει. Θα διαβαστούνε ίσως
    σ’ένα συνέδριο δαιμόνων και θεών
    που αγνοώ την ημερομηνία του γιατί δεν είναι μες στο χρόνο.

    Μετάφραση:Νίκος Αλιφέρης
    περιοδικό Πλανόδιον, τεύχος 17

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: