Κόριννα, Το πόδι του πατέρα μου

tice1snowl


………………………………………………………………μνήμη Ελένης Βακαλό

Ο πατέρας μου:
Kαμιά φορά, γίνεται υπερβολικός.
Ρωτησε τις προάλλες το νεκροθάφτη
αν βλέπει συχνά ποντίκια στους τάφους,
επειδή το βρήκε τόσο θλιβερό
τα σώματα που αγάπησε
να τα μασουλάνε τα ποντίκια.
Σαν παιδί,
μάζεψε τσιγκάκια από τα γυάλινα μπουκάλια της πορτοκαλάδας
-με ανθρακικό ή άνευ-
και αναμετριόταν με τα γειτονάκια ατελείωτες ώρες.
Θα ’θελε, λέει, να έχει αναλώσει λιγότερο χρόνο στο παιχνίδι των δρόμων.

Ο χρόνος:
Του είπα πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από εκείνην του παιδιού,
και
-αν μη τι άλλο-
την έχασε πια,
για πάντα.
Στο παιδικό μου ημερολόγιο έγραψα
«μην ξεχάσεις ποτέ τι σε κάνει να διαφέρεις απο τους μεγάλους»-
αλλά δεν εγραψα τι.
Ίσως ήμουν σίγουρη κατα βάθος,
πως,
ακόμη κι αν το γράψω,
θα το ξεχάσω.
Η μήπως, δεν ήξερα να το εκφράσω;

Η απάντηση:
Ο πατέρας μου, είπε πως είναι τώρα πιο χαρούμενος απο ποτέ.
Πιο πολύ κι απο όταν ήταν παιδί.
Τον ρώτησα δύσπιστα, πού το στηρίζει.
Μου απάντησε, πως δε θυμάται πια
ποιό απ’ τα δυό του πόδια έχει χειρουργήσει.
Κι από την άλλη,
ο Βεσπασιανός ανέθετε την διαχείριση σημαντικών ζητημάτων της αυτοκρατορίας
σε πρόσωπα χαμηλής ηθικής,
ώστε να προβαίνουν σε καταχρήσεις
και να δημεύει τις περιουσίες τους.

Κάποια πράγματα,
δεν είναι ποτέ εκτός θέματος.

4 Σχόλια to “Κόριννα, Το πόδι του πατέρα μου”

  1. Νίκος Βιολάρης, Ως γυάλινο μάτι

    μνήμη Ελένης Βακαλό

    Ως γυάλινο, υπάρχω, μάτι. Κάθε πρωί κάποιος με καθαρίζει στοργικά, μου δείχνει δυο θάλασσες και μου ζητάει να διαλέξω. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνω, διαλέγω πάντοτε τη λάθος θάλασσα και βρίσκομαι αίφνης εντός της ερήμου.
    Από δω σας μιλώ.

  2. Κομ. Βοιωτός Says:

    Οπως όλοι οι αναγνώστες, τα θέλω όλα στα δικά μου μέτρα. Ακόμη και τα ποιήματα που γράφουν άλλοι. Αν, εννοείται, μου αρέσουν. Το συγκεκριμένο μου αρέσει πολύ, παρά τις αναγνωστικής αφετηρίας αντιρρήσεις μου για κάποια επιμέρους σημεία του και μη βιαστείτε αγαπητή να πείτε «μα τι σε νομιμοποιεί υπερφίαλε άγνωστε, ποια ανάγκη σε σπρώχνει να δηλώνεις αυθόρμητα τη χαρά που σου δίνει το ποίημα και ταυτόχρονα τη μειώνεις επικαλούμενος ποιος ξέρει ποιες παρατηρήσεις». Κάποια πράγματα, ναι, δεν είναι ποτέ εκτός θέματος, έστω κι αν εύκολα το ξεχνάμε , ακόμη κι εσείς που το γράψατε Κόριννα, γι αυτό ας πούμε ότι όσα τώρα αφήνω σκόπιμα να αιωρούνται είναι αστερίσκοι που προς το παρόν ο ελλείπων χρόνος δεν επιτρέπει τη συμπλήρωσή τους. Κάποια μέρα ίσως επανέλθω ολοκληρώνοντας αυτό που ξεκίνησα να πω κι άφησα ημιτελές , όμως εκείνος τότε θα υπαγορεύει. Εως εκείνη τη στιγμή, επειδή μπορεί να παρέλθουν χρόνια, σημειώστε την εκτίμησή μου για το ποίημα και γενικότερα για την ποιητική ιδιοσυγκρασία σας που με κάνει να υποθέτω η παρουσία σας στο μιλώντας για το χιόνι. Εκτίμηση ανάμεικτη με συγκίνηση αφού έτυχε , τη σύμπτωση κι αυτή…, να μοιραζόμαστε τον ίδιο γενέθλιο τόπο της Βοιωτίας.

  3. Ελπίζω να επανέλθετε λίαν συντόμως διότι μου προξένησε ειλικρινές ενδιαφέρον το ενθαρρυντικό, κρυπτικό δε, σημείωμά σας..

  4. […] το ομώνυμο εδώ, καθώς και τα: «Η ποίηση των τίτλων», «Το πόδι του πατέρα μου», που συμπεριλαμβάνονται επίσης. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: