Ήριννα, Ο στοχαστής Liadini

eikon

Στόμα, εσύ, μούσα πολύτροπη

Σύρε με σοφία για να ειπείς τον πόνο του ανθρώπου.

Εσύ θανατερό ζώο με εμφυτευμένο τον λόγο

Με γνώση του θανάτου που ξεφεύγεις από το ασκέρι των ζώων.

Άνθρωπε που δεν κοιτάς ψηλά μόνον που φέρεις όψη ανδρός.

Πτώμα ζωντανό που φέρεις εντός όλα τα σημάδια του θανάτου.

Ηράκλειτε πονεμένο μου παιδί

Με τους εκατό μόλις διασωθέντες στίχους

Να μεριμνάς το Νείκος και την φιλότητα να μνημονεύεις

Εσύ Καβάφη που κοιμάσαι θεσπέσιος δίπλα στον τάφο νεανία.

Μερίμνησε για μας τους ζώντες

Ερωτεύσου παράφορα ένα όμορφο σώμα

Ερωτεύσου παράφορα μια αδερφή ψυχή

Εσύ προσωπικότητα υψώσου σε λάβαρο

Εσύ ποίημα σηκώσου ενάντια στην ανθρωπότητα

Γίνε κορυφογραμμή της ιστορίας

Ξεγέλα τον θάνατό σου.

Ζήσε με θάνατο σε ολάκερη τη ζωή

Κάντο μοιρολόι και σάρκα εφ’ όλης της ζώσας εμπειρίας

Γίνε φιλοσοφία και στοχασμός θανάτου.

Ξερίζωσε την σκέψη από την εικόνα του επιστητού

Γίνε επιστήμη του αδιανόητου

Μούσα καλή απροσδιόριστη που σε άκουσα

Εγώ που κοιμήθηκα με τα δυο αδέρφια ξεδιάντροπα

Τον Θάνατο και τον Ύπνο

Εγώ που πέταξα το σακάκι του ποιητή

Εγώ που ντύθηκα με την προβιά του Διόνυσου

Εγώ που αποκοιμήθηκα στο μπουντρούμι του θανάτου

Εγώ που σφετερίστηκα τη δόξα του δασκάλου μου.

Εγώ ο λυγμός του Ηράκλειτου

Εγώ το βλέμμα του Εμπεδοκλή στην τελευταία καυτή Αίτνα της ζωής του.

Σύρε σοφία στο στόμα και στα τρεμάμενα χέρια μου

Γράψε για μια φιλοσοφία που λαθεύει στο πιο κοιμώμενο ψέμα μου

Κάνε με ποιητή

Ποιητή του παράνομου.

Να μιλώ με παρρησία

Να είναι ο λόγος μου βίαιος βάρβαρος και ανώμαλος.

Να σύρω το σεντόνι της πραγματικότητας

Κάθε μέρα να ονειρεύομαι τον θάνατό μου

Να κλαίγω και να κόβω της φλέβες μου

Οι άνθρωποι να βλέπουν σε μένα ένα στοιχειό θανάτου.

Όμως σαν έρθει η ώρα του θανάτου

Να μη φοβάμαι να μην αποτολμώ

Να πίνω σαν κρασάκι τον θάνατο

Και ο θάνατος να αποβάλλει από το τόσο ερωτικό κορμί μου

Κορμί που μέρα την μέρα μεταποιείται σε πτώμα.

Κάνε με φορέα πνεύματος μεγάλου και κακού

Που θα αφοβώ τον Θεό

Ερασιθάνατο τέκνο του μέλλοντος

Που θα είμαι αναίσθητο στον θάνατο

Εύκολα να αποκτώ την αγαθότητα

Και αγαπητοί μου άνθρωποι

Να γίνω ένας ποιητής

Καρτερικός σε πάσα μορφή κακότητας.

Τέτοιον κάνε με Θεέ μου

Κάνε με άντρα με προσωπίδα κόρης επί φιλοσοφείν.

3 Σχόλια to “Ήριννα, Ο στοχαστής Liadini”

  1. Αποσπάσματα από διαλέξεις του D. Liadini περί θανάτου

    «Όταν λέμε «φόβος θανάτου»
    Η αίσθηση ότι θα χάσουμε μια για πάντα αυτόν τον κόσμο και δεν θα τον ξαναδούμε ποτέ
    Τον ήλιο
    Την θάλασσα
    Δε θα ξαναπιώ κρασάκι
    Δε θα ξαναγευτώ το φιλί
    Το «παίξε με» που λέει το θηλυκό
    Δε θα ξανακούσω Μότσαρτ
    Δε θα ξαναπάω στην Επίδαυρο
    Δε θα ξαναειδώ τα έργα μου
    Αυτός πια ο πόνος, η γνώση ότι θα στερηθώ μια για πάντα όλα αυτά τα πράγματα
    Γεννάει το φοβερό πόνο του θανάτου
    Που σημαίνει
    Αντιστρέφοντας την οπτική
    Το πόνο του θανάτου τον γεννάει η αγάπη που έχουμε για την ζωή και δε θέλουμε με τίποτα να την χάσουμε»
    ————-

    «Αλίμονο μας αν φύγει ο θάνατος από μέσα μας
    Λέτε απλά
    Ένα πτώμα που το βλέπετε στο νεκροτομείο δε πεθαίνει. γιατί; γιατί έχει φύγει ο θάνατος από μέσα του
    Εγώ θα πεθάνω που είμαι ζωντανός
    Γιατί έχω το θάνατο
    Θα γίνω πτώμα
    Το πτώμα δεν πεθαίνει έχει φύγει ο θάνατος… (γέλιο)
    Απάνω στο οποίο οικοδομείται η ζωή
    Είναι εκείνοι… οι συλλογισμοί…οι παράλογοι»

  2. Με απόλυτο σεβασμό στη μνήμη του χαρισματικού αυτού ανθρώπου Δημήτρη Λιαντίνη. Στο συναίσθημα και το όραμα της διαλεκτικής και του στοχασμού του. Με κατάμεστα τα αμφιθέατρα στις διαλέξεις του.

    Σε μια σκληρή εποχή σαν την αστική δική μας η απώλεια του θα είναι ένας γλυκός πόνος όπως μελωδικός και ντέρτικος ήταν ο λόγος του. Η θέση σου κενή και εγώ να αναρωτιέμαι…

  3. Παραθέτω απομαγνητοφώνηση αποσπάσματος διάλεξης του Λιαντίνη, με «(;)» όπου δεν είμαι σίγουρος.

    «Θα κάνω μια κατάθεση σε παγκόσμια πρώτη. Κι αν ήμουνα γιατρός, θα ζητούσα να με προτείνετε για βραβείο Νόμπελ ιατρικής. Θα εισηγηθώ το φάρμακο. Ποιο είναι το φάρμακο εκείνο, που θα μας απαλλάξει από το φόβο του θανάτου;
    Είναι πολύ απλό. Ξέρετε γιατί φοβόμαστε το θάνατο; Διότι αγαπάμε τη ζωή θα μου πείτε. Και ξέρετε γιατί αγαπάμε τη ζωή; Διότι είμαστε πολύ δεμένοι με τη ζωή. Ο καθένας από μας δηλαδή, τη ζωή τη βλέπει σα μια μοναδική αξία, είναι δεμένος. Σε τελική ανάλυση μιλάμε για έναν (;)τυπικό(;) εγωισμό. Ο εγωισμός μας είναι αυτή η αιτία, που μας κάνει και κοβόμαστε απ’ το θάνατο.
    Δεν είναι σαφές αυτό που σας λέω, σε πρώτη οπτική, διότι τον εγωισμό πρέπει να τον δούμε διαφορετικά. να τον δούμε σαν μία μετεξελλιγμένη κατάσταση, στον ειδικό χώρο, στην ιστορία, στον πολιτισμό, στην ανθρώπινη ζωή, μία μετεξελλιγμένη κατάσταση αυτού του φαινομένου, που στη φύση το λέμε ορμή προς διατήρησιν του είδους. Όταν λέμε, αυτός είναι ένας πανίσχυρος νόμος, όπως ξέρετε, η ορμή προς διατήρισιν του είδους, να σωθεί, όσο γίνεται, έχει μεριμνήσει η φύση γι’ αυτό, το κάθε είδος, η κάθε μονάδα του είδους, ο κάθε άνθρωπος, το κάθε πουλί, ο κάθε λαγός, να ζήσει όσο γίνεται περισσότερο χρόνο. Είναι μέριμνα της φύσης, νόμος φυσικός. Η αρχή προς διατήρισιν του είδους, σε συνδυασμό βέβαια με την αρχή προς διαιώνισιν, να πολλαπλασιαστεί το είδος.
    Αυτό το πράγμα τι σημαίνει για σας τους γιατρούς, απλώς; Όταν πέσει ένα (;)σανίδι(;) στο μάτι μου, κλείνει αυτόματα. Είναι άμυνα της φύσης, να σωθεί. Το αίσθημα του πόνου, γνωρίζετε φιλοσοφικά εσείς, ότι είναι ένα μήνυμα. Όταν αισθνθώ πόνο στο χέρι, με ειδοποιεί η φύση, ο οργανισμός, εδώ έχεις πρόβλημα. Πρόσεχε, να το αποκαταστήσεις, διότι αυτό το πρόβλημα μπορεί να γίνει οξύτερο και να σε διαλύσει και να σε αφανίσει ολόκληρον. Ειδοποιεί.
    Από δω θα ξεκινήσουμε, ορμή προς διατήρησιν του είδους σε φυσικό επίπεδο σημαίνει εγωισμός. Το κάθε είδος να σωθεί όσο γίνεται περισσότερο. Όταν δούμε σωστά τη μετεξελλικτική πορεία και πάμε πια στα ειδικά φαινόμενα και λέμε πια εγωισμός, με την έννοια που τον περιγράφουμε, σημαίνει ότι, αγαπάμε τόσο πολύ τον εαυτούλη μας, που δεν μπορούμε να τον συλλάβουμε αποκομένο από τη φύση. Γιατί θάνατος σημαίνει ουσιαστικά αποκοπή από τη φύση. Όταν πεθάνω σημαίνει θάνατος, αναίσθητον. Στερούμαι όλα αυτά που λέμε, χάνω κάθε επαφή με τη φύση και λοιπά.
    Επομένως, το φάρμακο, που θα μας γιατρέψει από τον πόνο του θανάτου μια για πάντα κι αυτό θα επιτευχθεί με την δια βίου φιλοσοφική δίαιτα, γι’ αυτό λέει ο Πλάτων (;)και …αναι αυτοις οικιστα φοβερον(;) μάλιστα ο Πλάτων φτάνει και πιο πέρα και λέει ότι όταν είναι σωστή αυτή η συμπεριφορά μας, όχι μόνο δε φοβόμαστε το θάνατο, αλλά φτάνουμε κάπου να γίνουμε και ερασιθάνατοι. Να αγαπήσουμε το θάνατο.
    Λοιπόν, όσο περισσότερο μπορέσουμε και αποσβέσουμε και φτάσουμε στο σημείο ο καθένας σα μονάδα να δει ότι «είμαι κι εγώ μία, ένα ον, ένα πλάσμα, ένα στοιχείο, όπως όλα τα άλλα της φύσης, όπως ένα κυπαρίσι, όπως ένα, μία πέτρα, όπως μία κρίνη, μία πηγή, ένα όρος».
    Ο Υμμητός δεν υπήρχε πριν από εφτά εκατομμύρια χρόνια, γεννήθηκε και δε θα υπάρχει μετά από δέκα εκατομμύρια χρόνια, θα ‘χει διαλυθεί. Τα Ιμαλάια, ξέρετε, γίνανε χθες, στην ηλικία της γης. Στην εποχή των τρίτων (;)νεοαλτικών(;) ορογεννέσεων, που λέμε, πριν από εικοστρία εκατομμύρια χρόνια; Τι είναι αυτό; Δυο λεπτά, εάν, καθώς γνωρίζουμε ότι η γη έχει ηλικία τέσσερα δισεκατομμύρια εξακόσα εκατομμύρια χρόνια. Λοιπόν, εάν μπορέσουμε να αποστασιοποιηθούμε από τον εαυτό μας και να μην έχουμε αυτό το δεσμό και να δούμε τον εαυτό μας, ο καθένας σαν ένα κομμάτι της φύσης, τότε θα φτάσουμε στο σημείο και δε θα φοβόμαστε το θάνατο κι είναι το μόνο πράγμα … »

    Φιλοσοφική σύγκλιση εξ ανατολάς και προς δυσμάς, με σημείο αναφοράς το πραγματικό.

    Από εδώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: