Κόριννα, Το ζηλότυπο

kid-knows-jealousy5

Στα δίχτυα της ασθένειας
οι αμοιβαιότητες υποχωρούν.
Παλιές σου γυναίκες μας ορμούν
λειψές απ’τις ντουλάπες
και δεν μας αφήνουν ν’ανταμώσουμε.

Η καπνοδόχος κύστη μου
μπόλικη τέφρα χόρτασε
και τώρα τη χωνεύει.
Ένα νεφρό κινέζικο δηλώνει ανεπαρκές.
Το δεύτερο γυρεύει,
που θεριεύει διαρκές.

Την κύστη μου την καπνοδόχα
που ζει για ν’αναδύει μπόχα
αισχρά ζηλεύει τώρα το μονήρες μου νεφρό
και ξεχειλίζει μαύρο αφρό.

Στο τέλος, το ζηλότυπο το πικραμένο
απ’την πολλή τη ζήλια του
το βγάλαν πεθαμένο
κι αφού χίλιες φορές
ξανά το θανατώσανε,
την νέκρα του την όμορφη ζηλέψανε
και το αποτεφρώσανε.

Μα όσο για την άτιμη την καπνοδόχο
αμαρτωλή κι ευτυχισμένη
έκανε την καρδιά της τέφρα
και έλαβε μονάχη της τα μέτρα
για τον τάφο και το βρόχο.

Τις νύχτες της αρρώστιας
οι αμοιβαιότητες εξευτελίζονται.
Μικρές σου ερωμένες εμφανίζονται
γυμνές, μέσα από τις ντουλάπες
και δεν μας αφήνουν ν’αναρρώσουμε.

9 Σχόλια to “Κόριννα, Το ζηλότυπο”

  1. Και ρωτώ. Πρίν ή μετά;

  2. Τόσο κωδικοποιημένο που να μην το καταλαβαίνω ούτε εγώ;

  3. Το ποίημα ή το σχόλιο;
    Αυτό θα μπορούσε να το εκλάβει κανείς και ως φιλοφρόνηση.
    Κάτι μου λέει πως αυτό το στιχούργημα είναι το χειρότερό μου.
    Θέλω να μάθω αν προτιμάτε αυτή την εκδοχή η την προηγούμενη-εδώ θα φανεί το ποιός διαβάζει τις αναρτήσεις μου.
    Παρακαλώ, εκτός από σένα Λουξώριε, να επέμβει και ο Στάτιος και ο Νοτάριος.
    Επιθυμώ να με εκθέσετε δημοσίως και ανεπανόρθωτα το συντομότερο δυνατόν.

  4. Η Τελέσιλλα να επέμβει στο τέλος της συζήτησης, ώστε να παραθέσει Μανσούρ η κάτι παρεμφερές, για να ολοκληρώσει το αποτρόπαιον του προϋπάρχοντος διαλόγου και του όλου πράγματος, προσδίδοντας συνάμα ένα κάποιο κύρος στην κατά τα άλλα αδιάφορη περίπτωση. Η Διοτίμα να μας βρίσει όλους κατάμουτρα, χρησιμοποιώντας λογοτεχνικούς κεραυνούς του στυλ «είστε μία δυσκοίλια αυτοτροφοδοτούμενη ψευτολογοτεχνική ομάδα που αρέσκεται στο ανελέητο μαστίγωμα των θανατερών διαφορετικοτήτων, αποχωρώ» και άλλα τέτοια δραματικά για να αυξήσουμε τα νούμερα.

  5. Αναφέρομαι στο ερώτημα. Το κείμενο μου είναι πολύ προσιτό από άποψης περιεχομένου.
    Ωστόσο είναι σχεδόν αδύνατον να θυμάται κανείς τόσο καλά την προηγούμενη ανάρτηση ώστε να κάνει σύγκριση. Εδώ κρίση και δεν μπορούμε να την φέρουμε σε πέρας και θα κάνουμε και σύγκριση από μνήμης; :)
    Θαρρώ πως το παρόν κείμενο είναι μια έντεχνη βιωματική περιγραφή,αλλά δεν επεκτείνεται και πολύ έξω από αυτά τα όρια. Όχι ότι είναι απαραίτητο μια περιγραφή να συνοδεύεται πάντα από άποψη,αλλά κάπως έτσι δεν τα λεν οι κριτικοί λογοτεχνίας; (Το τελευταίο συνιστά προθέρμανση για ν’αρχίσουν να ανάβουν τα αίματα).
    Τέλος,φύλαξε και κανένα όνειρο. Είναι για καλό σκοπό (αυτό είναι το πλέον εσωτερικό ως προς το σύστημά μας σχόλιο Κόριννα).
    Ο επόμενος.

  6. Λουξώριε αγαπητέ μου, είναι τρομερό. Κρίνεις τα σχόλιά μου πιο φιλοσοφημένα από τα ίδια τα ποιήματα. Το ακόμη φοβερότερο είναι το ενδεχόμενο να μην σφάλλεις και τόσο-κάνεις δεν ξέρει.
    Πάντως, ενέχεται κάποιος σχολιασμός. Μια τοποθέτηση πάνω στο ζήτημα της ζήλειας. Ο παραλογισμός.
    Αποτυχημένα σαφώς.

  7. Χμ, ο Λουξώριος φαίνεται να τα λέει καλά.

    Μια προσωπική άποψη. Συνήθως προσωπικά αποφέυγω να γράφω προσωπικά βιώματα που φωτογραφίζουν καταστάσεις και πρόσωπα. Αρέσκομαι να κάνω παζλ από τραυματικά βιώματα, αλλά σε ουδεμία περίπτωση δεν περνάω σε άμεση επίθεση, η οποία θα ήταν και εύκολη μάχη μη άξιας λόγου.

    Αν ο έτερος δεν έχει την ικανότητα γραφής φαντάζομαι ότι θα ήταν μια λαβή στο στομάχι που αδυνατεί να ανταπαντήσει όντας κουλός.

    Συνήθως τέτοια θέματα περί ζήλειας και κακών παθών είναι υπό την ακτινολόγηση ή μη από το φως της συγχώρησης. Σε ποιο βαθμό αυτή θα σε κάνει να ξεχάσεις. Και σε ποιο βαθμό κανείς πρεπει να εφαρμόζει την τακτική του να ξεχνάς για να προχωρήσεις ως βαθμοφόρος συγχώρεσης-λίγο ταπεινωμένος…

    Μήπως το ποίημα αυτό συγκοινωνεί υπογείως με το «γυμνούλι», που στη δεδομένη περίπτωση είναι αυτοαναφορικό και ξεμπροστιάζει τον εαυτό σε μία όχι και τόσο άνετη κατάσταση;

    Όσα είπα μου θυμίζουν κάτι σε στήλες άλατος και συμβουλολογιο περιοδικών εφηβικών-κοριτσίστικων. Τύπου Μανίνα-Κατερίνα- Σούπερ Κατερίνα με αφιερωμα στα δαγκωμένα μπράτσα του Johnny Depp

  8. Ηριννού, όλα συγκοινωνούν υπογείως και παραμένω γυμνούλι-όντως, όχι και τόσο άνετη κατάσταση, διασκεδαστική πάντως, κάποιες φορές ακόμα διασκεδαστικότερη μέσω του γραπτού λόγου. Άλλες φορές πάλι, τελείως άβολη. Κάτι λίγες, θλιβερή.

  9. Κόριννα ισχύει το σχόλιο για την τοποθέτηση πάνω στη ζήλεια και τον φαινομενικό παραλογισμό της. Τονίζω τον όρο «φαινομενικό» και εκεί θέλω να «διορθώσω». Φαίνεται παράλογη για διάφορους λόγους. Από το γεγονός ότι φαίνεται να είναι αλληλένδετη με συγκρούσεις διαπροσωπικές και εσωτερικές και συνοδεύεται εν γένει από ένα κλίμα αντιφάσεων και ασαφειών,που «στο τέλος της μέρας» έχουν μεγάλη πιθανότητα να αφήνουν την αίσθηση του παραλόγου,μέχρι και στο γεγονός ότι δεν έχει τόσο κυρίαρχη θέση στις θεωρητικές κοινωνικές πραγματικότητες που μπορεί να κατασκευάζει κάποιος οξύνους,όπου δίνει τη θέση της σε πιο χρήσιμα και πιο εποικοδομιτικά,»ανώτερα εξελικτικά» αν μου επιτρέπεις χαρακτηριστικά.
    Μην ξεχνάμε ότι η εξέλιξη δεν περιορίζεται στο να βγάζει κανείς πιο κοφτερά νύχια για να γλιτώνει. Και ένα είδος που έχει αναπτύξει πολιτισμό εξελίσσεται βιολογικά. Βέβαια πλέον οι εξελικτικές διδικασίες επικεντρώνονται κυρίως στη διαμόρφωση του εγκεφάλου για λόγους ευνόητους. Παρόλο που σε τέτοια είδη η πρόοδος επιταχύνεται,και πάλι έχει περάσει λίγος χρόνος για μας και για τα δεδομένα των βιολογικών εξελικτικών διαδικασιών. Επιπροσθέτως εμείς έχουμε και το πρόβλημα ότι δεν είμαστε αρκετά ελεύθεροι για λόγους κοινωνικοπολιτικούς,γεγονός που στέκεται εμπόδιο στην εξέλιξη είδους με πολιτισμό. Παρόλες τις αντιξοότητες σε ένα πολυπαραγοντικό θέμα,ίσως κάποτε πολύ αργότερα (αν και πολύ δύσκολο για τα σενάρια τη γης) ο ανθρώπινος εγκέφαλος του ενηλίκου να χαρακτηρίζεται από μηχανισμούς αντίληψης,αξιολόγησης και απομόνωσης εννοιών όπως η ζήλεια,σε επίπεδο πιο καθολικά βιολογικό,χωρίς να χρειάζονται φιλοσοφήματα και ιδιαίτερα επιτηδευμένες αφαιρετικές διαδικασίες. Μέχρι τότε η ζήλεια θα είναι μια ιδιότητα που θα μας αναστατώνει και θα μας ξενίζει και θα μας κάνει να το ψάχνουμε,όμως συνεπέστατη βιολογικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: