ΕΚΤΑΚΤΟΝ! Προκήρυξη Διαγωνισμού

785px-jean_auguste_dominique_ingres_001

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ το ωραίο Ναυάγιο της Ήριννας, αλλά και τον παλαιότερο Μικρό Πρίγκιπα της Κόριννας, που επίσης μ’ άρεσε, προκηρύσσω τον Πρώτο Παγχιόνιο Διαγωνισμό Πεζού Ποιήματος (ΠΠΔΠΠ 2009).

Όλοι οι Χιονιστές και οι Χιονίστριες, τωρινοί αλλά και μελλούμενοι, καλούνται να αναρτήσουν σχετικό δείγμα εργασίας (Κατηγορία: Poèmes en prose). Ευπρόσδεκτες και οι συμμετοχές επισκεπτών του Χιονιού. Ας υποβάλουν απλώς τα κείμενά τους στα σχόλια, και εμείς θ’ αναλάβουμε να τα ανεβάσουμε αρμοδίως.

Ο νικητής θα αναδειχθεί περί τα τέλη Μαΐου διά μυστικής ψηφοφορίας σε κάλπη. Θα λάβει δε και αναμνηστικό Έπαθλο, του οποίου τη φύση και το είδος φυλάω για έκπληξη.

Αυτά, και σπεύσατε.

6 Σχόλια to “ΕΚΤΑΚΤΟΝ! Προκήρυξη Διαγωνισμού”

  1. Μέχρι πόσα prozac-ια δάσκαλε;

  2. Μακάρι να ήμουν κι εγώ τόσο παραγωγικός για να με απασχολεί αυτό. Άλλοι παίζουν μεταξύ της ύπαρξης και της ανυπαρξίας και η Κόριννα μιλάει για πλήθος.

  3. @ Κόριννα

    Έως τρία, θα ‘λεγα. (Αν σου περισσεύουν, δώσε κανένα στον Λουξώριο, για να μην παραπονιέται.)

    @ Λουξώριον

    Ουκ εν τω πολλώ το ευ.

  4. Άτιτλος Says:

    Άτιτλος, Έτσι ξύπνησα σήμερα (και είπα να το μοιραστώ)

    Νυστάζω και κουκουλώνομαι αλλά αναπνέω ακόμα και θα σηκωθώ.
    Ανοίγω τα βλέφαρα και ενώ η κόρη των ματιών ζυγίζει τo φως προσαρμόζοντας αντιστρόφως ανάλογα την διάμετρο της για λίγο σε σκέφτομαι πολύ.

    Μπαίνω στο ντους. Λούζομαι με ένα μπουκάλι τζόνσονς σαμπουάν -το προτιμώ γιατί τα δάκρυα μου φαίνονται μπανάλ- και με την ειδική σύνθεση ξεπλένω όσες αναμνήσεις από τα χθεσινοβραδινά όνειρα απέμειναν να αιμορραγούν στο κεφαλι μου. Μαύρο το νερό του ξεβγάλματος. Το καταπίνει το σιφόνι και το φτύνει στους υπονόμους.

    Κοιτάζω στον καθρέφτη και βλέπω μέσα του τον θάνατο του συγγενή και την αρρώστια του φίλου. Πάντα κάτι κάπου κάποτε πρέπει να πεθάνει. Η όψη μου φλοιού πορτοκαλιού αλλά δε με φοβίζει. Ξέρω καλά τι μου χαρίζει πόνο. Τι είναι αυτό που τώρα με κάνει ευτυχισμένο δεν αναγνωρίζω.

    Πλένω τα δόντια που δεν αποφάσισαν να κομματιασουν τις σάρκες των δαιμόνων. Για αυτό είναι κίτρινα. Αλλά τουλάχιστον είναι κοφτερά. Μιαν άλλη μέρα θα κάψω όλα τα λάβαρα του κόσμου. Θα ξεράσω όλες τις κατεψυγμένες λέξεις τους που με τάιζαν από μωρό και θα μαγειρέψω από την αρχή ολοδικές μου λέξεις. Θα κρατήσω μονό τρεις που δεν θέλω να αποχωριστώ. Μπανανόφλουδα, σαπουνόφουσκα και μπουρμπουλήθρα. Θα τους αλλάξω το νόημα που κλείνουν μέσα τους και θα χωρέσουν στη πιο σπουδαία πρόταση που ειπώθηκε ποτέ.

    Ενώνω τα χρώματα μου και βγαίνω γκρι από το διαμέρισμα.
    Η ρόδα του ποδηλάτου μου τετράγωνη αλλά κυλούν από κάτω δρόμοι στρογγυλοί και με μεταφέρουν στη δουλειά, στο περίπτερο, στο κυλικείο και πιο μακριά. Ο ουρανός είναι βαρύς και σκοτεινός. Ή θα τελειώσει ο κόσμος σήμερα ή μπορεί να βρέξει.

  5. Διακριτική αυτοκτονία

    Έτρεχε ξυπόλυτη μην τραυματίσει τα πεφτάστερα που μυστικά πενθούσαν πάνω στις ξαπλωμένες νιφάδες. Η φωνή σβούριζε αδιάκοπο κάλεσμα «έλα καθώς το τελευταίο αστέρι θ’ αγαπιέται απ’ το χιόνι». Ήξερε, η περίσφιξη με το ιδρωμένο δήγμα μέσα σε αχερουσία ομίχλη κορυφώνεται. Ξηλωμένη απ’ τον πυθμένα των πνευμόνων η ανάσα σκάρωνε σήματα καπνού, όμως… Κυνική υπενθύμιση διαρκής πως κανείς… Μα εκείνη λυπόταν περισσότερο που αγωνιώντας να προλάβει, άθελα έγδερνε τη λευκή συμφωνία. Μια απροσδόκητη ουλή από βουρκωμένο χέρι σε ολόδροσα μάγουλα. Ένα της πέρασμα σημάδια κι ασχήμια, έτσι πάντα.

    Μπροστά η απόμερη στάση. Ετοιμόρροπη, άχνιζε κάτουρο και μοναξιά. Τοίχοι λερωμένοι απ’ τα ωχρά αποτυπώματα σωμάτων που γέρνουν για λίγο, σε απέλπιδα προσπάθεια στερνού εναγκαλισμού με εικόνα οικεία. Χάιδεψε τις κηλίδες και το κρύο έγνεψε φθινοπωρινά.

    Στη στροφή οι προβολείς σαν κουδούνισμα τηλεφώνου στη μέση της νύχτας. Έσιαξε το φουστάνι. Δισταχτικά. Η φωνή σβούριζε δική της, απ’ τα σπλάχνα του καθρέφτη με μια μικρή αλλοίωση στο «α» και το «ε» λόγω διάθλασης μέσα απ’ το θαμπό τζάμι. Την κατάπινε ο ζοφερός καθρέφτης του θλιβερού δώματος ως πρόσταζαν οι μέρες της σήψης με το μακρόσυρτο μουγκρητό τους. Και τι είναι η σήψη, αν όχι ο τρεμάμενος τόνος των χεριών και το κουβάρι που έπλεκε μαδώντας τα μαλλιά της; Τι ήταν η σήψη, αν όχι εκείνα τα κόκκινα μάτια που ξεπηδώντας ύπουλα απ’ το σαθρό πάτωμα απειλητικά την κύκλωναν… κύκλωναν… κύκλωναν… κολλούσαν στο δέρμα, το διαπερνούσαν και χόρευαν μανιασμένα από κάτω. Κατακόκκινα πλάσματα, φωλιές μιας ίριδας που αιμορραγούσε… Ένιωσε γύρω απ’ τον αφαλό τον υποδόριο χορό τους κι έσιαξε το φουστάνι παραιτούμενη από κάθε δισταγμό.

    Ήχος συριστικός των προβολέων. Σφιχτόκλεισε τις παλάμες -στις γραμμές τους εποχής ανθισμένης μνήμες. Βήμα. Όμως γιατί, αλήθεια, αποσκευή; Άνοιξε τις παλάμες βίαια τινάζοντας τα δάχτυλα.

    Τέτοιον τρόπο επέλεξε.
    Πήρε το λεωφορείο των δώδεκα για το ανείπωτο πουθενά.
    Προς λύπην του φιλοθεάμονος κοινού, ούτε αίματα, λεπίδες, χάπια, ούτε επιστολές.
    Ούτε θρησκόπληκτες γηραιές, φορώντας ματωμένο γέλιο και τα καλά τους, πέτρες να βαστούν.
    Ειδήσεων ούτε εκφωνητές να φτύνουν στο κορμί της.
    Ούτε
    ένα
    κείται ενθάδε.

    (Μοιάζει περισσότερο με εικονοπλαστικό διήγημα, αλλά…έτσι, για τη συμμετοχή)

  6. Πέρσα Κοββαίου Says:

    Ανθρώπινα εγκώμια

    «Και είδον άλλον άγγελον ισχυρόν,καταβαίνοντα εκ του
    ουρανού,περιβεβλημένον νεφέλην»
    Αποκάλυψις Ιωάννου, κεφ. Ι’553

    Δεν ήξερα απο πού ν’ αρχίσω.Αίμα στις κουρτίνες, σκοτεινό δωμάτιο και σφυχτό τζίν που δυσκολεύει την αναπνοή. «Σε πέντε λεπτά το λεωφορείο φτάνει στην αφετηρία του». Δεν ξεκινήσαμε ακόμα. Δεν ξεκινήσαμε ποτέ.
    Το εικονοστάσι με το καντηλάκι στα σκοτεινά ψάλλει τους νεκρούς του.

    Οι εφημερίδες με είχαν πρωτοσέλιδο ολόκληρη την εβδομάδα.
    «Θα σκοτώσουμε και θα στρυφογυρνάμε σαν τα όρνια πάνω απ’ τα πτώματα» σκέφτηκα. Σε υγρό σκοτεινό τοπίο , δε βρίσκεις δρόμο επιστροφής.
    Τα πτώματα σε άτιτλο φόντο. Πορευόμαστε εν ειρήνη.
    Στις εφημερίδες διαβάζω για τον Άγγελο, τη Χριστίνα, την Ελένη, το Γιώργο, την Αμαλία, τον Τάκη, τη Χαρά, το Ρόμπερτ, τον Καμύ, τον Ησάτ, τη Λίζα…
    Συνεχίζει να ξημερώνει η μέρα. Το παίρνω απόφαση να βγώ και να στάξω απο τα σύννεφα του απέναντι σχολείου…Στα διαλείμματα τα παιδιά κρέμονται απ’ τα καλώδια και τις μπασκέτες κρατώντας ενός λεπτού σιγή.
    Θα κρατήσω τη βροχή μέχρι να ξαναμπούν στην τάξη. Μέχρι οι διάδρομοι να γίνουν ένα με την αυλή και με το θλιμμένο κτήριο.
    Στις εφημερίδες διάβασα και για πιό στενάχωρες ενδείξεις.
    Τα λεωφορεία θα πάψουν να μεταφέρουν ανθρώπους.
    Τώρα τα ταξίδια περισσεύουν.
    Τόσα διαφορετικά πρόσωπα στη στάση και ακόμα να τα μάθω απ’ έξω. Θυμίζουν οτι κάποτε αγάπησαν, κάποτε νοιάστηκαν, κάποτε κάθησαν σ’ ένα τραπέζι και με είδαν να τους γνέφω απ’ το παράθυρο ενώ έπιναν καφέ.
    Τώρα πώς θα μετακινηθούν;
    Θωμάς, Αντώνης, Κώστας, Γρηγόρης, Κατερίνα, Σοφία, Δημήτρης, Τζούλια, Στεφανία, Ειρήνη, Ορέστης, Κάθυ, Στιούαρτ,Κωνσταντίνος, Κάρολ,Μαρία, Σοφί, Ζορζ, Μανόλης…
    Μπήκαν απο μια ψηλή εκκλησία και προσκύνησαν όλους τους Αγίους. Άλλος προστάτευε απο την αμφισβήτηση, άλλος απο την άσκοπη αναζήτηση, άλλος απο το κοινό θέαμα, άλλος απο την κοινή λογική. Όλοι τους φορούσαν φωτεινά καπέλα και ψέλλιζαν τα ονόματά τους , καθώς και απο τί πέθανε ο καθένας…
    Τροχός με καρφιά, αρρένα με θηρία, παλούκωμα, πετροβολισμός, φούρνος με φωτιά, ακρωτηριασμός, καρατόμηση…
    Μα ήταν ξαναζωντανεμένοι στα τοιχώματα, με καντήλες ζωηρές. Ψηλάφιζαν τις αγιογραφίες τους με αναμμένα κεριά…
    Απο τα μάτια τους καταλαβαίνω την αγωνία να προσευχηθούν.
    Απο τα μάτια όλων.
    Ξαπλώνω στο κρεββάτι και ξεπλένω τα αίματα.
    Γυμνοί θα ρθούν οι άγγελοι και θα ντυθούν απο τις καλές μας πράξεις.
    Γέλα και μην το πείς πουθενά.
    Το σχολείο δε θα σχολάσει ακόμα.
    Χωρίς τα λεωφορεία δεν θα ρθεί κανένα ανθρώπινο άγγελμα.

    «Εσται γαρ τότε θλίψις μεγάλη,οια ου γέγονεν απ’ αρχής κόσμου έως τού νύν, ούδ’ ού μή γένηται»
    Ευαγγέλιον Κατα Ματθαίον,Κεφ. ΚΔ 117

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: