Κόριννα, Σχετικά με το καπέλο

2720150921_808ee589221

Προκαπέλογος

Και επέμενε εκείνος ο εαυτός, να με πιέζει, να μην κάτσω να γράψω ετούτη εδω την ιστορία για το καπέλο μου, διότι, όπως μου λεγε «όλα πλέον έχουνε γραφτεί, έχουνε γραφτεί τα πάντα κι έχουνε θαφτεί, τι θέλεις τώρα εσύ» , επέμενε, «χωρίς καμιά ιδεολογία, εσύ που τίποτα δεν έχεις χάσει και δεν περιμένεις απολύτως τίποτα, τι θέλεις και γράφεις τούτη την ιστορία για το καπέλο σου, μου λες; Αφού σου εξηγώ, εγώ ο νοήμων εαυτός, πως όλα έχουνε γραφτεί, καμιά πρωτοτυπία δεν μπορείς να εμφανίσεις, και ούτε έχει νόημα να αποπειραθείς να γράψεις με το καπέλο του Κάλβου, που ούτε ξέρουμε αν φορούσε ο άνθρωπας καπέλο, μα, φορούσε-δε φορούσε, κι εκείνο έχει γραφτεί, και τ’άλλο έχει γραφτεί-στην εποχή σου, έχουν ειπωθεί ακόμη κι όσα δεν ειπώθηκαν, διότι απλούστατα ουδείς ακούει και ουδείς διαβάζει, κανείς οραματίας, το είπε μάλιστα ο Φουκογιάμα, το λέω τώρα και εγώ, μεταγενέστερος και διαυγέστερος, το τέλος της ιστορίας έχει φτάσει προ καιρού, τζάμπα καμπουριάζεις, το λοιπόν, ομπρος απ’τα χειρόγραφά σου, κοίτα μονάχα να κάθεσαι ήσυχος και να μη βγάζεις το καπέλο σου λεπτό, διότι άπαξ και το αφαιρέσεις από το κεφάλι σου, παίρνουνε τα μυαλά σου αέρα, και διαχέονται ανεπίτρεπτα οι σκέψεις σου, συγχέονται με πράγματα ανούσια, μυστήριες σκέψεις άλλων συναντούνε, κι άντε μετά εγώ, ο νοήμων εαυτός, να βγάλω άκρη». Τέτοια μου έλεγε αυτός, μα εγώ του απάντησα πως όχι, ακόμη κι αν κανείς δεν την διαβάσει, η ιστορία με το καπέλο πρέπει να γραφτεί, διότι κάποιος είμαι, το γνωρίζω, κάτι περιμένω, και σίγουρα θέλω να μάθω, πώς έχασα όλους τους άλλους εαυτούς μου προ ετών, κι απέμεινα-άγνωστο γιατί και πώς- με το καπέλο και μ’αυτόν.

——————————————————————————–

Με καπέλο

Όταν από μικρός φοράει κανείς το καπέλο του, είναι πανεύκολο να κρύβει το παιδικό του πρόσωπο, κάτω από ένα προφίλ νεαρής γυναίκας με καλή διάνοια και κοινωνικές προοπτικές. Η εν λόγω, δεν παραλείπει ποτέ να πληρώνει τα κοινόχρηστα την προγραμματισμένη μέρα-για να μην σας πω πως ενίοτε τα προκαταβάλλει-δεν ξεχνά ουδέποτε να προμηθεύεται το βιβλιάριο υγείας της ακόμα και στα πιο κοντινά της ταξίδια, μαζί και με όλα τα παραπεμπτικά των πάλαι ποτέ εξετάσεων γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται, μαζί και με το διπλό σετ μακιγιάζ, και τις πετσέτες, και τα σεντόνια, και τις μαξιλαροθήκες, διότι πού να εμπιστευτεί ο οιοσδήποτε σήμερα, τις αλυσίδες ξενοδοχείων στον τομέα της καθαριότητας. Το καπέλο, προσφέρει μόνιμη προστασία από τον ήλιο και από κάθε τι το φωτεινό, όραση περιορισμένη, διότι ο κόσμος, ε, δεν είναι ακριβώς του γούστου σου, στρουθοκαμήλεια κρυψιλαγνεία, περιθώριο για εξτρά βλέμματα, επίφαση κανονικότητας, δυνατότητα για πρόβα τζενεράλε πριν από κάθε αρθρωμένη πρόταση, και τέλος, το κυριότερο: Μια μόνιμη, θαυμάσια νύστα, μιαν αίσθηση υποβολιμότητας, μιαν ακαμψία βέβαιη, που εναντιώνεται σε κάθε νύξη για αυτοδιάθεση, ω ναι, οι συλλογισμοί σουρνάμενοι και νυσταλέοι, κάθε τι το απρόβλεπτο απορρίπτεται και, ναι, λειτουργούμε αποκλειστικώς βάσει σχεδιασμάτων. Κανείς δεν μπορεί να γράψει ένα καλό ποίημα φορώντας διαρκώς το καπέλο του, μα ποτέ αυτό δεν τέθηκε ως πρόβλημα, διότι οι περισσότεροι, θα προτιμούσαν ένα καπέλο από ένα καλό ποίημα.

Όταν από μικρός φοράει κανείς το καπέλο του, είναι πανεύκολο να κρύβει το παιδικό του πρόσωπο κάτω από ένα προφίλ που μακράν απέχει του πραγματικού, μα κάποτε γίνεται το πραγματικό, αφού το πρόσωπο που κρύβεις χάνεται, αν και αυτό το τελευταίο, δεν αναφέρεται πουθενά στα σχεδιάσματα. Σας μιλώ ειλικρινά λοιπόν, έχασα το πρόσωπό μου στον πάτο του καπέλου μου, και στο ενδιάμεσο, έχασα όλα τα τηλέφωνα του Μάγου Μέρλιν, μαζί και τον αριθμό του φαξ, χωρίς καμία πιθανότητα να τα εντοπίσω πάλι.

————————————————————————————————

Χωρίς το καπέλο

Ο νοήμων εαυτός θα με κυνηγήσει. Έχει τελειώσει το χαρτί υγείας, θα μου πει, και κάπου δύο λάμπες έχουνε καεί. Μα εγώ θε να ξεφύγω για λιγάκι. Μπρούμυτα θα ξαπλώσω στο κρεβάτι, και θα στηρίξω τους αγκώνες μου στο στρώμα. Πλάι μου ανάσκελο, θα κείται το καπέλο. Στα βιαστικά θα προσπαθώ να το διαβάσω, να δω, τι κρύβει μέσα που δεν ξέρω, τι έχω ανάμεσα κεφάλι και καπέλο. Στο βάθος φαίνεται ο πατέρας μου, που, εκτός του της ευαισθησίας του, μου δώρισε αργότερα και άλλα του παρόμοια, θλιβερά προνόμια. Λίγο πιο πίσω, μα τον Τούτατη, βλέπω μια σκάλα στη Νεάπολη, κι εκεί καθήμενο τον Νέρωνα κιθαρωδό. «Βάλε αμέσως το καπέλο σου», μου λέει τραγουδιστά, «αλλιώς, θα δεις και παρακάτω». Όμως, εγώ δεν το φορώ, γιατί δεν είναι εύκολο να σου προκύψει σήμερα καλή μαστούρα τζάμπα. Πράγματι, λίγο αργότερα, ο Νέρωνας αυτοκτονεί, φωνάζοντας περήφανος «κρίμα που χάνει ο κόσμος τέτοιο καλλιτέχνη! ». Αναρωτιέμαι ζαλισμένη, πόσο πίσω οδηγούνται τα πράγματα. Ένας θλιμμένος φίλος, περιφέρεται στο γείσο του καπέλου. Μου λέει πως φοβάται ότι προδίνει την ανθρώπινη ουσία. Του λέω πως νομίζω ότι καταλαβαίνω. Ο νεκρός Σενέκας διαμαρτύρεται, αφού «τη δύναμη του πυρόλιθου γνωρίζει, μόνο όποιος ασχολήθηκε επί μακρόν με την κατεργασία του». Πόσο ντρέπομαι τη γνώση των προγόνων. «Εκτός απ’το καπέλο, θα σου φορέσω βέλο», ωρύεται αυστηρός ο εαυτός της νέας μέρας.

————————————————————————————————-

Επικαπέλογος

Όταν δεν θέλω να εκτίθεμαι στο ψυχρό, διαβάζω ιστορίες όπου μόνιμα οι άνθρωποι φορούν κοζάκικα καπέλα, και επίσης, ούτε κατά διάνοια να βγάλω το δικό μου. Τις νύχτες του καλοκαιριού μου όμως, τ’αφήνω ν’αερίζεται στο κομοδίνο, και πάντοτε κοιμάμαι με βρεγμένο το κεφάλι. Στο συνετό μου διάλειμμα, μόνο και μόνο θέλω να δηλώσω, πως ο,τι αξίζει είναι να γνωρίζεις πότε να βγάζεις το καπέλο σου, πότε να το φοράς, και πότε να καμώνεσαι ότι το φόρεσες. Πριν τελειώσει το ταξίδι, μην ξεχάσεις να χαρίσεις το καπέλο στο νέο κρανίο. Ο νοήμων εαυτός και οι υπόλοιποι, λείψανα κορδωμένα θα κρυφτούν στον πάτο όπως συνήθως, γερόντια δίχως δόντια, που νομίζουν πως θα κουμαντάρουνε με τη λειψή τους γνώση, το κάθε επόμενό σου έξυπνο κεφάλι. Μα εσύ, χώσε βαθιά, κοντά σ’εκείνα τα παππούδια, και τη λέξη «μπαραμπούνγκα», μαζί μ’όλες τις άλλες που σου λέει ο Γιάννης όταν θέλει να σε κάνει να γελάσεις, έτσι ώστε, κάθε που ξεπετάγονται από μέσα οι συμβουλάτορες, μεγάλη φάρσα να λαμβάνει χώρα, που μεγαλειωδώς θα καπελώνει τις προθέσεις τους.

hutweberhitlerchaplin

4 Σχόλια to “Κόριννα, Σχετικά με το καπέλο”

  1. Νομίζω πως τίθεμαι εκτός διαγωνισμού αλλά δεν με κόφτει.
    Θα ζητήσω θέση στην κριτική επιτροπή με απείρως μεροληπτικές διαθέσεις :P

  2. ξέχασες να πεις για την χρησιμότητα μιας καπελαδούρας-φρουτιέρας.
    ξέχασες να πεις για κείνους που αγαπάν τα καπέλα αλλά εκείνα όχι.
    ξέχασες να πεις ότι καπέλο είναι στάνταρ αξεσουαρ σε Ιταλίδες.
    ξέχασες να πεις ότι μόδα είναι οι σκεπτόμενοι να κυκλοφορούν με κάτι κασκόλ αλογουρά και καπέλα με κοντό περίγυρο.

    Οι Ζαπάτες αντί για σπίτι κατοικούν κάτω απ’το ζεστό ψαθί με τον κόκκινο καπελόγυρο.

  3. Ο συμβουλάτορας είμαι εγώ, με τ’ ασπρα μου μαλλιά και το γερτό προγούλι, α καπέλα τριγιρνώ κι η γλώσσα μου ξυράφι είναι, ενώ το χέρι μου δρεπάνι που θερίζει.

  4. αμ, τι να περιμένει κανείς από τον Κύριο Στάτιο που είναι 60 χρονώνε και γράφει ακόμα παραλλαγές της χιονάτης.

    το άσπρο από το γένι σου Κύριε Στάτιε
    και η λευκή χιονάτη
    σας φέραν στο «μιλώντας για το…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: