Ίβυκος, Ιβύκου έκδικοι

Evecos

Προχωρώντας στην αυγή ενός στεγνού τοπίου συνάντησα ημιθανές βουνό κατεστραμμένο από άχρονες εξορύξεις λέξεων.

Αραρτού το φώναξα, Όρθρυς μου αντιγύρισε η ηχώ. Ξεχώρισα σπασμένες πρύμνες, φτιαγμένες από ξύλο και λευκό, με πληγές που έσταζαν άργιλο στην σμιλευμένη αρχή του βουνού. Ο πνιγηρός κοχλασμός του εδάφους μου θύμισε ότι έπρεπε να έχω σταματήσει χρόνια πριν την περιπλάνησή μου.

Στράφηκα στην Πρώτη Πρύμνη. Ένα ζευγάρι με βάδισμα νεανικό και τον κορμό τους ανοιχτό ώστε να διακρίνεται η έλλειψη σπλάχνων, φορούσε καλύμματα αλμυρά στα πρόσωπα. Περπατώντας πετούσαν πίσω από την πλάτη τους τα μητρικά τους κόκκαλα. Δεν ήταν εκείνοι που αναζητούσα.

Πρύμνη Δεύτερη. Ένας ξερακιανός μεσήλικας κράδαινε ένα σκήπτρο θρησκείας νεκρής πριν ζήσω, αναμασούσε ψαλμωδίες ικετευτικές στο όνομα του ουρανού και της γης. Επικαλούμαι τα μόνα ονόματα που θυμάμαι έχοντας ξεχάσει το δικό μου ψέλλισε. Αιώνια ψυχή, του αντιγύρισα, ο Φύλακας  του ανθρώπινου σπόρου έσβησε το όνομά σου. Δεν είσαι εκείνος που αναζητώ.

Πρύμνη Τρίτη. Μέσα της ένας λάγνος γερασμένος ίσκιος με μυρωδιά κρασιού να καταβροχθίζει τα τρία αρσενικά παιδιά του που τον κοιτούσαν περιμένοντας μονάχα από εκείνον τη λύτρωση , καθώς το λευκό της πρύμνης τα είχε καταδικάσει σε ατέρμονες κυοφορήσεις. Κάθισα ήρεμος μέσα στην αχλή που σχηματιζόταν, γνωρίζοντας πια ότι η αναζήτηση ολοκληρώθηκε.

Έπλεξα τα δάχτυλα που κουβαλούσα μαζί μου γύρω από ένα ξεχασμένο σκεύος. Η μελωδία της  σαμβύκης καλούσε σε ανασχηματισμό το μέλλον που απόμεινε. Ο Αλ Ναΐρ, πρώτος των γερανών, προσγειώθηκε στον ώμο μου προσθέτοντας στην αρχική μελωδία φτερουγίσματα του σμήνους που τον ακολουθούσε. Πετούσαν χαμηλά καθώς διαισθάνονταν τις υγροποιημένες μου σκέψεις.

Το βουνό της ονοματικής σύγχυσης  άρχισε σφυριχτά μια ψαλμωδία από  διακόσιες εξήντα έξι λέξεις ξένες στη μνήμη μου ώσπου κραύγασε:

Ίδε αι Ιβύκου έκδικοι

Ο κατακλυσμιαίος ορυμαγδός άρχιζε. Ξανά.

Στην καρατόμο ερημιά ανάπνευσα την ησυχία του νεκροφιλήματος και κατακρημνίστηκα στην αιώνια επιστροφή.

Ένα Σχόλιο to “Ίβυκος, Ιβύκου έκδικοι”

  1. Πέρσα Κοββαίου Says:

    Αγαπητέ, λιγότερο πρόζα μου φάνηκε και περισσότερο με απόσπασμα (απο διήγημα για παράδειγμα). Ενώ σε γενικές γραμμές αναγνώρισα τη φωνή σου στις εικόνες που έπλασες, ο πικνός λόγος σου τις μπέρδεψε λίγο παραπάνω. Το ασύνδετο σχήμα καλά έκανες και το χρησιμοποίησες, πέτυχες την αχρονικότητα του βιβλικού. Γιατί και απο το γραπτό σου στο βιβλικό ήθελες να το πας.Πιστεύω οτι θα μπορούσες να είσαι περισσότερο ελιπτικός αφαιρόντας επίθετα. (Θυμάσαι το Μαρκόπουλο;)
    Βέβαια δεν γίνομαι λιγουλάκι κακιά χωρίς λόγο. Επειδή ξέρω τη δύναμη της γραφής σου στην ποίηση, τούτη η πρόζα εδώ δεν αντικατοπτρίζει τις πραγματικές σου δυνάμεις.
    Εκτός απο «αιώνια επιστροφή» τί άλλο θα έβαζες για να μην είναι δηλωτικό το τέλος; (οτι καταστρέφεσαι τα βράδια με Νίτσε;)
    Φαντάζομαι οτι η περιπλάνηση συνεχίζεται, ε;
    Γενικά είναι πολύ θετική η τελική εικόνα, καλά το πας..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: