Πέρσα, Ανθρώπινα εγκώμια

“Και είδον άλλον άγγελον ισχυρόν, καταβαίνοντα εκ του
ουρανού, περιβεβλημένον νεφέλην”
Αποκάλυψις Ιωάννου, Κεφ. Ι’, 553

Δεν ήξερα απο πού ν’ αρχίσω. Αίμα στις κουρτίνες, σκοτεινό δωμάτιο και σφυχτό τζίν που δυσκολεύει την αναπνοή. “Σε πέντε λεπτά το λεωφορείο φτάνει στην αφετηρία του”. Δεν ξεκινήσαμε ακόμα. Δεν ξεκινήσαμε ποτέ.
Το εικονοστάσι με το καντηλάκι στα σκοτεινά ψάλλει τους νεκρούς του.

Οι εφημερίδες με είχαν πρωτοσέλιδο ολόκληρη την εβδομάδα.
“Θα σκοτώσουμε και θα στριφογυρνάμε σαν τα όρνια πάνω απ’ τα πτώματα” σκέφτηκα. Σε υγρό σκοτεινό τοπίο , δε βρίσκεις δρόμο επιστροφής.
Τα πτώματα σε άτιτλο φόντο. Πορευόμαστε εν ειρήνη.
Στις εφημερίδες διαβάζω για τον Άγγελο, τη Χριστίνα, την Ελένη, το Γιώργο, την Αμαλία, τον Τάκη, τη Χαρά, το Ρόμπερτ, τον Καμύ, τον Ησάτ, τη Λίζα…
Συνεχίζει να ξημερώνει η μέρα. Το παίρνω απόφαση να βγώ και να στάξω απο τα σύννεφα του απέναντι σχολείου… Στα διαλείμματα τα παιδιά κρέμονται απ’ τα καλώδια και τις μπασκέτες κρατώντας ενός λεπτού σιγή.
Θα κρατήσω τη βροχή μέχρι να ξαναμπούν στην τάξη. Μέχρι οι διάδρομοι να γίνουν ένα με την αυλή και με το θλιμμένο κτήριο.
Στις εφημερίδες διάβασα και για πιο στενάχωρες ενδείξεις.
Τα λεωφορεία θα πάψουν να μεταφέρουν ανθρώπους.
Τώρα τα ταξίδια περισσεύουν.
Τόσα διαφορετικά πρόσωπα στη στάση και ακόμα να τα μάθω απ’ έξω. Θυμίζουν οτι κάποτε αγάπησαν, κάποτε νιάστηκαν, κάποτε κάθισαν σ’ ένα τραπέζι και με είδαν να τους γνέφω απ’ το παράθυρο ενώ έπιναν καφέ.
Τώρα πώς θα μετακινηθούν;
Θωμάς, Αντώνης, Κώστας, Γρηγόρης, Κατερίνα, Σοφία, Δημήτρης, Τζούλια, Στεφανία, Ειρήνη, Ορέστης, Κάθυ, Στιούαρτ,Κωνσταντίνος, Κάρολ,Μαρία, Σοφί, Ζορζ, Μανόλης…
Μπήκαν από μια ψηλή εκκλησία και προσκύνησαν όλους τους Αγίους. Άλλος προστάτευε από την αμφισβήτηση, άλλος από την άσκοπη αναζήτηση, άλλος από το κοινό θέαμα, άλλος από την κοινή λογική. Όλοι τους φορούσαν φωτεινά καπέλα και ψέλλιζαν τα ονόματά τους , καθώς και από τί πέθανε ο καθένας…
Τροχός με καρφιά, αρένα με θηρία, παλούκωμα, πετροβολισμός, φούρνος με φωτιά, ακρωτηριασμός, καρατόμηση…
Μα ήταν ξαναζωντανεμένοι στα τοιχώματα, με καντήλες ζωηρές. Ψηλάφιζαν τις αγιογραφίες τους με αναμμένα κεριά…
Απο τα μάτια τους καταλαβαίνω την αγωνία να προσευχηθούν.
Απο τα μάτια όλων.
Ξαπλώνω στο κρεββάτι και ξεπλένω τα αίματα.
Γυμνοί θα ‘ρθούν οι άγγελοι και θα ντυθούν από τις καλές μας πράξεις.
Γέλα και μην το πεις πουθενά.
Το σχολείο δε θα σχολάσει ακόμα.
Χωρίς τα λεωφορεία δεν θα ρθεί κανένα ανθρώπινο άγγελμα.

“Εσται γαρ τότε θλίψις μεγάλη, οία ου γέγονεν απ’ αρχής κόσμου έως του νύν, ούδ’ ου μη γένηται”

Κατα Ματθαίον, Κεφ. ΚΔ’, 117

2 Σχόλια to “Πέρσα, Ανθρώπινα εγκώμια”

  1. Σχόλια;

  2. Πέρσα Κοββαίου Says:

    Ευχαριστώ για την επιλογή της εικόνας. (άσκοπο σχόλιο για να σπάσει ο πάγος)!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: