Νέοι ήχοι στο παμπάλαιο νερό

snow-people-close

ΧΑΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ, Η κάθοδος στον Άδη (ΙΙ)

Σαν έρθει η ώρα του θανάτου μου ηχούν
πένθιμα οι σάλπιγγες, μα ο θρήνος πλεονάζει.
Στην αγκαλιά μου αργοσβήνουν, ξαναζούν
μια μια οι ώρες των ερώτων μου. Χαράζει

απ’ τις απέναντι κορφές το μαύρο άστρο
που ’ναι της νέκρας ήλιος. Είναι μυροφόρος
η κοπελιά που πλάι μου κείται. Φίνο κι άσπρο
φουστάνι φέρει. Τη ρωτάω “οδοιπόρος

είσαι κι εσύ εδώ στον Άδη ή μήπως σφάλλω;”
“Ω ναι” αποκρίνεται εκείνη λυπημένη.
“Μα μη σκοτίζεσαι” της λέω “χαρισμένη

είναι σε μας η αθανασία και γουστάρω
αν συμφωνείς να πάμε, αγάπη μου, και τσάρκα
στον ποταμό Αχέροντα με βάρκα”.

————————————————————————————————-

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΣ, Αμερικανίς λοχίας στην φυλακή του Αμπού-Γράιμπ

Δεν μοιάζει ο Τίγρης με τον Μισσισιπή.
Μυρίζει φοινικόκλαρα κι αρχαίο πηλό.
Ύστερα, κάθε νύχτα πέφτουν αστερόφυλλα
απ’ το μεγάλο δέντρο τ’ ουρανού. Ρουκέτες
δεν τα πιάνουν. Στη γλώσσα που μιλώ

δεν είναι μπορετό να πω την φράση “Αμπού-Γράιμπ”.
Ούτε κι ο Πρόεδρός μας, λένε, τα ’χει καταφέρει.
Κι αυτό το βράδυ ο αέρας θα φέρει
κραυγές και βογγητά σε σκηνές λάιβ,

από τις ταινίες όπου συνάμα βλέπω και πρωταγωνιστώ.
Κάποτε σε ρόλο κεντρικό. Όταν παρουσιαστώ
στην εξεταστική επιτροπή, θα αναφέρω
πως κάνω πράξη όλα τα θρίλλερς που υποφέρω

Ό,τι έβλεπα από πολύ μικρή όταν έμενα μόνη
κι αργότερα με ουίσκυ, χάπια, βότκα με λεμόνι.
Θα αναφέρω επίσης ότι συμπονώ
όσους σέρνω με λουριά και ηλεκτρικά καλώδια.
Θολώνει ο νους μου που δεν γίνονται όπως κι εγώ.
Όταν τους μαστιγώνω, αιμορραγώ.

Όμως εκείνο το παιδί έμοιαζε με μένα.
Έδερνα την Μητέρα του και με κοιτούσε
όπως κοιτάζω, Μάμμυ, την φωτογραφία σου
εδώ στα ξένα.

————————————————————————————————–

ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, Καλή τη προθέσει

Είναι τώρα δέκα χρόνια
που με πρόθεση καλή
έχω δει να τον συστήνουν
μέσ’ από διαλογή
ως υπόσχεσή τους νέα
ως Τον νέον Ποιητή

Είναι δέκα πριν τα δέκα
των επίτιμων συστάσεων
που με πρόθεση καλή
διάβαζα ποιήματά του
σ’ έντυπα την Κυριακή

Είναι δέκα κι άλλα δέκα
να μην πω τουλάχιστον
που με πρόθεση καλή
όλο πιο πολλοί τον ξέρουν
ως Τον νέον Ποιητή

Είναι είκοσι και δέκα
κι ο ποιητής μεσήλιξ πια
τα ’χει μάθει πικραμένος
τα συνώνυμα του “νέος”
που ’ναι η φράση που πονά
“ο ποιητής των πρωτολείων
που πρωτόλειος γερνά”

————————————————————————————————-

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΟΠΟΥΛΗΣ, Υστερόγραφο

Διάβαζες κάθε βράδυ εφημερίδα·
ποτέ δεν ήταν είδηση η ζωή σου.
Τα νέα θα σου γράψω απόψε: σ’ είδα
χλομό, κι όλοι φροντίζαν να σε ντύσουν.

Σαν να ’χε τελειώσει μια παρτίδα,
μαζεύανε τα πράγματα οι δικοί σου:
ήταν πια να γυρίσεις στην πατρίδα. . .
Στη σάλα περιμέναμε μαζί σου

κι ακούγαμε που χάραζεν η μέρα
και λιώναν οι νιφάδες στον αέρα.
Κοντά μας είχες μείνει όλο το βράδυ

κι έλεγα θ’ αναβάλεις το ταξίδι.
Μα ξάφνου ήσουν εκεί σαν το σημάδι
που μένει όταν χαθεί το δαχτυλίδι.

Ένα Σχόλιο to “Νέοι ήχοι στο παμπάλαιο νερό”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: