Γιώργος Σεφέρης, Αρετή και Ρωτόκριτος

5d2dcf9b291f28a682a9e716662106f97754d275_m

Α’

Σκηνή: Ξημέρωμα στην κάμαρα της Αρετής
Πρόσωπα: ΝΕΝΑ, ΑΡΕΤΗ

ΝΕΝΑ
Μην το δαχτύλι σ’ άγγιξε;
ΑΡΕΤΗ
Όχι, ήταν άλλο πράμα
που ’νιωσα μες στη φούχτα μου μαζί μ’ εκειό το γράμμα·
φίδ’ ήτανε τό που ’πιασα κι εσκιάχτην να τ’ αφήσω,
μη με δαγκώσει τη φτωχιά και κακοθανατίσω.
Για να το πνίξω το ’σφιξα, μα εκείνο πώς θυμώθη
φούσκωσε και κοκκίνησε και στα μεριά μου χώθη.
«Ρωτόκριτέ μου,» κράζω του, «τρέξε και βούηθησέ μου·
έν’ άγριο φίδι, ένα θεριό, που δεν ειδα ποτέ μου,
γυρεύγει μέσα μου να μπει, βαθιά να με δαγκώσει!»
Κι αυτός φωνάζει μου: «Αρετή, βλέπε μη σε κομπώσει,
γιατ’ είναι φίδι πίβουλο, μόν’ σφίξε τα μεριά σου…
ΝΕΝΑ
Ωχ, μάνα μου!…
ΑΡΕΤΗ
…μην πάει πιο μπρος, και λύσε τα βυζιά σου.
Κι α’ σου τα τρίβω, δέξου το, γιατί μ’ αυτό τόν τρόπο
θε να ψοφήσει έτοιος εχτρός τω δύσμοιρων ανθρώπω.»
ΝΕΝΑ
Και τα ’λυσες; Και στα ’τριβε;
ΑΡΕΤΗ
Ήμουν σε τέτοια κρίση.
Μονάχη ξεθηλύκωσα το πράμα που είχε ορίσει
κι αυτός μου τα χεράκωσε και τσίμπαγέ μου αγάλι
τα ρωγοβύζια, και στ’ αφτί τη γλώσσα του είχε βάλει.
Το φίδι κοντοστάθηκε, λες κι ήθελε να φύγει…
ΝΕΝΑ
Αχ! Τέτοιο ανήμερο θεριό τ’ αφήνει το κυνήγι;…
Οϊμέεε…!
ΑΡΕΤΗ
…λες κι αφουγκράζουνταν πόσο η καρδιά μου χτύπα·
ξάφνου τινάχτη· το ‘νιωσα στου κώλου μου την τρύπα…
ΝΕΝΑ
Πόνεσες;
ΑΡΕΤΗ
.. .να σφηνώνεται και να γλιστρά σα χέλι,
τα πίσω-μπρος, τα πίσω-μπρος…
ΝΕΝΑ
Γλύκα δεν έχει;
ΑΡΕΤΗ
… μέλι
το κούνημα του στάλαζε στο τρυφερό κορμί μου·
κι αυτός αφήνει το βυζί κι αρπάζει το μουνί μου.
Λέγω του: «Η χέρα στ’ άμοιαστα πηγαίνει, παρατράπης.»
ΝΕΝΑ
Καλά είπες.
ΑΡΕΤΗ
Μ’ αποκρίνεται: «Μονάχα ένας αζάπης
βγάνει το φίδι τ’ άγριο που χώθη σου από πίσω.»
Λέγω του: «Σα να μέρεψε· λογιάζω να τ’ αφήσω
ακόμη λίγο, Ρώκριτε· θα φύγει μοναχό του.»
Μ’ αυτός στα χείλη του λαγού, που ’χε το δάχτυλο του
στο στόμα του το σύστρεφε και τη γλώσσα του θέλει…
ΝΕΝΑ
Ποιανού λαγού;
ΑΡΕΤΗ
Που ’ν’ εδεπά… Μου λύθηκα’ τα μέλη,
πείραξην είχα λογισμού κι έλεγα ν’ αφορμίσω,
τα λογικά μου τα ’χασα, γύρευγα να γυρίσω
να ’μπει το φίδι κι από μπρος ώς μες στα σωθικά μου,
να σκίσει με, να φάγει με, να πάρει την εξιά μου.
Το ’νιωσεν ο Ρωτόκριτος και κράζει μου: «Σηκώσου·
καιρός πουνιάλο να χαρείς κάτω απ’ τον αφαλό σου.»
ΝΕΝΑ
Ωφούουουου!!
ΑΡΕΤΗ
Γυρίζω ανάσκελα, με δάγκωσε στον ώμο,
τότες μου ’φάνη κι έσφαζε το δόλιο το λαγό μου
που σπάραζε και σπάραζε – τι ‘ταν χοντρό το φίδι
που ώς το μανίκι του ’μπηξε, κι έκοβγε σα λεπίδι.
Ωσά λαγήνι που γενεί πολλά πλατύ στον πάτο
και στο λαιμό πολλά στενό και ποθυμιά γεμάτο,
εδέτσι ηταν το πράμα μου μέσα σε τέτοια πάθη.
Η αποκοτιά τω δυο κορμιώ τόσο μεγάλη στάθη
π’ αγριέψασι σαν τα θεριά, πώς κάνουσι σα σμίγου·
τα δόντια μας τη σάρκα μας δαγκώνασι κι ετρύγου.
Λέγω του: «Αφού ξεκίνησες την όρεξή σου εις τούτο,
κούνα το το δοξάρι σου γρήγορα στο λαγούτο,
πιο γρήγορα… πιο γρήγορα… πιο γρήγορα… πιο γρήγο¬-
ρα. .. Σύντριψέ με, κάψε με, να μην μπορώ να φύγω…».
Ζιμιό τραβήχτη, αντρειεύεται, το χώνει πιο βαθιά μου·
το δάχτυλό του ανάδευε την τρύπα στα μεριά μου,
με τ’ άλλο χέρι μάλαζε τα βυζιά μου π’ ανάψα·
ήταν καμίνι η σμίξη του κι εκόρωνα στην κάψα,
ώσπου ένιωσα το κύμα του μες στου λαγού το στόμα
να σπάζει, να γεμίζει το — κι άλλο να θέλω ακόμα…
ΝΕΝΑ
Αλίμονο! Σε γάμησε!… Πώς θα μανιάσει ο Κύρης,
σα μάθει πως ο Ρώκριτος σου ’γινε νοικοκύρης
κι εμπήκε και σε τρύγησε κάτω απ’ τον αφαλό σου.
Αχ! Μαγειρεύγου βάσανα οι κοπέλες σαν καυλώσου!

2 Σχόλια to “Γιώργος Σεφέρης, Αρετή και Ρωτόκριτος”

  1. (Συνεχίζοντας την ανθολογία για απαγγελίες σχολικών εορτών..)

  2. σε ποιά [γιορτή] να πρωτοχωρέσει, ωστόσο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: