Ντίνος Χριστιανόπουλος, Απόγευμα

100_0191

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατελείωτη συζήτηση στο πεζοδρόμιο.
Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν, τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα και το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλοροούσε η ακακία κι ευωδίαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σκοινί-
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν απο θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν απο τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.

10 Σχόλια to “Ντίνος Χριστιανόπουλος, Απόγευμα”

  1. Σας χαιρετώ με συγκίνηση στο blog. Ευχαριστώ το φίλο Ίβυκο και το Νοτάριο για τη βοήθεια.

  2. Καλώς την !

  3. Καλώς ήρθες!

  4. plhsion tou poihth Says:

    ο μελλοθάνατος πιθανόν να είναι ο Μανόλης Αναγνωστάκης στον οποίο είχε στείλει ο Χριστιανόπουλος , στην φυλακή, το πρώτο του βιβλίο.

  5. Πιθανόν, όμως ο χαρακτηρισμός στη λειτουργία του ποιήματος αποδίδει ένα άλλο επίπεδο νοήματος, περισσότερο αυτοσαρκαστικό. Με τις εικόνες του ο Χριστιανόπουλος θέλει να απαριθμήσει τα απλά «ανθρώπινα», που ίσως η απλότητα τους αυτή να υπερνικά εντέλει και το θνητό εαυτό μας. Γι’ αυτό είναι ένα απο τα αγαπημένα μου, γιατί είναι ποιητικό απόσταγμα ζωής… Αν ήθελε τώρα να αφήσει πολιτικές αιχμές ή να κάνει άτυπη μνεία στον Αναγνωστάκη, είναι το δευτερεύον κομμάτι. Δε συμφωνείς;

  6. Το ποίημα είχε σταλθεί το 1949 στις φυλακές του Γεντί Κουλέ στον πολιτικό κρατούμενο Μ. Αναγνωστάκη. Δευτερεύοντα κομμάτια δεν υπάρχουν

  7. Ε, δεν ήξερα την ιστορική πορεία του ποιήματος, είναι σημαντικό που μου το επισημάνατε, και σύ φίλε Ίβυκε. Για μένα, συνεχίζει αυτό το ποίημα να με συγκλονίζει ανεξαρτήτως παραλήπτη. Ίσως είναι αυτό που λέμε για την ανεξάρτητη λειτουργία του ποιήματος και οτι αποκόπτεται απο το δημιουργό…Εκτιμώ την επισήμανση και σε καμία περίπτωση δε θεωρώ τον Αναγνωστάκη και το πολιτικό του παρελθόν δευτερεύον κομμάτι, μην παρεξηγηθώ.

  8. Υποσημείωση: Η Τάπια είναι η περιοχή γύρω από το διασωθέν τμήμα του ρωμαϊκού κάστρου που βρίσκεται απέναντι από το κτίριο της παλιάς Φιλοσοφικής

  9. Μπράβο ερμηνευτικός και ιστορικός ζήλος καλοκαιριάτικα!
    (Ο χειμώνας προμηνύεται δύσκολος…)

    :-)

    Χαιρετισμούς στην ομήγυρι.

  10. Σουλπικία Says:

    Για να συμπληρώσω τον «ερμηνευτικό» ζήλο, διάβασα στο «Επ’ εμοί», βιβλίο δοκιμίων του Χριστιανόπουλου, οτι στη συλλογή οπου βρίσκεται και το συγκεκριμένο ποίημα, «Ο αλλήθωρος», ο ποιητής θέλησε να βγάλει τους κοινωνικούς προβληματισμούς του σε κοινή θέα υποστηρίζοντας οτι και ο τίτλος εξυπηρετεί κάτι αντίστοιχο: Αλλήθωρος αισθάνεται ο ίδιος γιατί κοιτάει καί μέσα του και τον πλησίον….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: