Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2009

Τασούλα Καραγεωργίου, fragmentum αριθμός 53

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 30.09.2009 by korinnna

swans-and-snow-geese-ches-black

ΤΙ ΟΝΟΜΑ ΚΙ ΑΥΤΟ…

Τασούλα…
Τί όνομα κι αυτό…
Να ’χεις την αίσθηση
ότι είσαι
….ηρωίδα τραγωδίας
και να θυμίζεις-το πολύ-
βουκολικό ειδύλλιο.

Συνέχεια

Βασίλης Αμανατίδης, Πάντα Μισώ και Ποτέ Αγαπώ

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 24.09.2009 by korinnna

Santa-Lucia-SnowGirl036

Ο Πάντα Μισώ κι ο Ποτέ Αγαπώ
Κυριακή αγκαζέ
Με μαύρα καπέλα, γενάκι, μια μπάλα
Πηγαίνουν στο πάρκο να πούνε «Allez!»
σε μαμάδες, παιδάκια, που κούνια-τραμπάλα Συνέχεια

Σουλπικία, Εικόνα

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 23.09.2009 by soulpikia

Ευχαριστώ πολύ το χωριό μου
για εκείνη τη μικρή εικόνα του
μέσα στο σούρουπο της ήσυχης πλαγιάς
απέναντι από το σιωπηρό
νεκροταφείο.
Πάντα αυτά τα μάτια θα πορεύονται
με ολόγραμμα ενθύμησης
για κάποια απώλεια
σ’ εκείνη την εικόνα.
Τόσο σκυφτή και ταπεινή.
Πρωτότυπα σύμπαντα που φέρουμε
στου κόσμου τις κατοπινές του
εικόνες.

Κική Δημουλά, Μεγάλη Πέμπτη

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 06.09.2009 by soulpikia

Υπαίθριος καιρός.
Κάτι ελιές πάνε να μαζέψουν ανήφορο.
Φορτωμένες.
Ο καρπός εισακούστηκε το παρελθέτω όχι.
Δεν θα εισπράξουν ούτε φέτος πατέρες οι λυποψυχίες μας.

Ατελής η ελαιογραφία.
Να ξαναδοκιμάσω.

Κάτι ελιές πάνε να μαζέψουν ανήφορο.
Τα αργύρια φύλλα τους εποφθαλμιά η αστραφτερή του τοπίου αγνότητα.
Φύσει καταδότρια η αθωότης.
Αυτή δε μας παρέδωσε
για ελάχιστα ανεκπλήρωτα αργύρια
στην απώλειά της;

Να τονίσω λίγο Φαρισαίον απέναντι.
Τη θάλασσα.

Ε.Χ. Γονατάς, Οι πεταλούδες

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 02.09.2009 by korinnna

acmon-blue-butterfly12

Μέσα σε κλουβιά ήτανε πεταλούδες τεράστιες που πλήρωνες δύο τάλληρα και τους χάιδευες τα φτερά κι έμενε μια νυχτιά στην παλάμη σου η σφραγίδα του βελούδου τους, τα ωραία τους μαύρα-κίτρινα χρώματα και μια μυρωδιά γύρης μεθυστική.

Πιο πολύ στις γυναίκες άρεσε αυτή η διασκέδαση. Ερχονταν από μακριά, μόνο και μόνο για ν’ ανοίξουν τα πλατιά, πολύχρωμα εκείνα φτερά. Υστερα τρύπωναν γύρω τα περιβόλια, κάθονταν κάτω απ’ τις μηλιές κι αδιαφορώντας για τα τραγούδια και τα καλέσματα των αμαξάδων, φιλούσαν, φιλούσαν με πάθος το χέρι τους που είχε αγγίξει την πεταλουδα.