Σάμουελ Μπέκετ, Ο Ακατονόμαστος (απόσπασμα)

Ίσως είναι καιρός ν’ ασχοληθώ και λίγο με μένα, για αλλαγή. Εκεί θα καταντήσω έτσι κι αλλιώς, αργά ή γρήγορα. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται αδύνατο. Εμένα, να τσουβαλιάσω εμένα στο ίδιο σακί με τα δημιουργήματά μου; Να λέω για μένα πως βλέπω τούτο, πως νιώθω εκείνο, πως φοβάμαι, ελπίζω, ξέρω και δεν ξέρω. Ναι, θα τα λέω, για μένα και μόνο. Ατάραχος, ακίνητος, βουβός, ο Μαλόν περιστρέφεται, ξένος για πάντα στην κακομοιριά μου, κάποιος που δεν είναι αυτό που εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να μην είμαι. Ας είμαι εγώ ακίνητος, αυτός είναι ο θεός. Και ο άλλος; Του ‘δωσα μάτια ικετευτικά, δώρα να φέρνει στη χάρη μου, μια επίκληση βοήθειας. Δε με κοιτάζει, δε με ξέρει, δεν του λείπει τίποτα. Μόνο εγώ είμαι άνθρωπος κι όλα τα υπόλοιπα θεία.

2 Σχόλια to “Σάμουελ Μπέκετ, Ο Ακατονόμαστος (απόσπασμα)”

  1. Σε μετάφραση Αλεξάνδρας Παπαθανασοπούλου. Η εικόνα είναι ο Σμαράγδινος Πίνακας (1606) του Χέινριχ Κούνραθ.

  2. «[…]Τώρα περπατούσα στον κήπο.Είχε εκείνο το περίεργο φως όπως ύστερα από μέρα ασταμάτητης βροχής, τότε που βγαίνει ο ήλιος και καθαρίζει ο ουρανός αλλά είναι πολύ αργά για να χει νόημα. Αφήνει η γη ήχο σαν από στεναγμό και πέφτουν οι τελευταίες σταγόνες από έναν άδειο, ανέφελο ουρανό. Ένας μικρός τεντώνει τα χέρια και κοιτώντας ψηλά στον γαλάζιο ουρανό, ρωτά τη μητέρα του πως γίνεται αυτό. Άι γαμήσου, λέει εκείνη.[…]»

    απόσπασμα από Το τέλος, [Σ. Μπέκετ, Πρόζες, μτφ. Εριφύλη Μαρωνίτη, εκδ. Πατάκη]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: