Αρχείο για Δεκέμβριος, 2009

Γιάννης Ρίτσος, Είναι ορισμένοι στίχοι

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 31.12.2009 by evecos

Εἶναι ὁρισμένοι στίχοι-κάποτε ὁλόκληρα ποιήματα-
ποὺ μήτε ἐγὼ δὲν ξέρω τί σημαίνουν. Αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρω
ἀκόμη μὲ κρατάει. Κι ἐσὺ ἔχεις δίκιο νὰ ρωτᾷς.
Μὴ μὲ ρωτᾷς.
Δὲν ξέρω σοῦ λέω. Συνέχεια

Ντέρεκ Ουόλκοτ, Ονόματα (Μέρος Ι)

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 28.12.2009 by evecos

Η φυλή μου άρχισε όπως άρχισ’ η θάλασσα,
χωρίς ονόματα και χωρίς ορίζοντα,
με χαλίκια κάτω από την γλώσσα μου,
καρφώνοντας αλλιώς με τα μάτια τ’ αστέρια. Συνέχεια

Μυρτίς, Όνειρο Χριστουγέννων

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 25.12.2009 by myrtiis

Έξω πυκνή πέφτει άχνη
Κάτω απ’ τα ζωογόνα λαμπιόνια
ηχούν σακούλες της Αγάπης
και κάλαντα
παιγμένα από τακούνια στο λιθόστρωτο
Τα πρόσωπα σηκώνουν μ’ επιφύλαξη τις άκρες των χειλιών
χαζεύουν, κοντοστέκονται
την απαστράπτουσα κοιτούν
πίσω-απ’-το-τζάμι-Αγάπη Συνέχεια

Il Notario, Αριάδνη Μίνωος, ξεναγός λαβυρίνθων

Posted in Δραματικοί μονόλογοι, Εκ της Παραγωγής μας on 24.12.2009 by il Notaro

.

Όχι, εγώ διασώστρια δεν έκανα ποτέ,
ιδέα δεν έχω από κλωστές κι από κουβάρια.
Στράους κανείς δεν θα ’γραφε για μένα άρια,
ούτε θα μού ’στηναν ιερό στη Νάξο οι βακχιστές.

Εγώ έκοβα εισιτήρια στην πύλη της Κνωσού,
Iούλιο-Αύγουστο γινότανε το σώσε,
με τον Θησέα ειδικά πώς να ’χω πάρε δώσε;
Θα ’ταν, καταλαβαίνετε, ως εκ του περισσού.

Το ’ξερα βέβαια, είχε ’ρθεί με γιωτ πριγκιπικό,
δεν βρήκα ωστόσο να ’χει ύφος ψηλομύτη,
όπως αυτοί που πριν πατήσουν καν στην Κρήτη
γυαλίζουν τα παπούτσια τους με άλας αττικό.

Όλη ώρα είχε δίπλα του μιαν ευειδή νεαρά
( πρόσεξα πως τη φώναξε σε μια στιγμή Διοτίμα ) –
έμοιαζε σαν ν’ ακολουθεί έν’ αθέατο νήμα,
τις πέτρες λες δρασκέλιζε με βήματα νοερά.

Στην έξοδο όμως, χάθηκε· τράβηξε ίσια εμπρός
αντί να στρίψει δεξιά, προς των ταξί τον στόλο.
Του έκανα μια υπόδειξη. Αυτό ήταν όλο.
Με ευχαρίστησε έκπληκτος και έφυγε στητός.

Τ’ άλλα πώς διαδόθηκαν, στ’ αλήθεια τ’ αγνοώ:
o φόρος, ο μινώταυρος, το αίμα, ο μίτος…
Αστείο καν να πω πώς όλ’ αυτά είναι μύθος !
Όμως τι νόημα έχει πια και να τ’ αμφισβητώ ;

Με λέν Αριάδνη. Στάθηκα τύπος κι υπογραμμός
όλη μου τη ζωή. Λίγα μονάχα είδα.
Θεά ποτέ δεν ήμουνα, ποτέ ηρωΐδα,
ούτε και στον Λαβύρινθο ποτέ μου ξεναγός.

Μυρτίς, Το επιμύθιο του λευκού θάμβους

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 22.12.2009 by myrtiis

                                                                                                            Στους Γ., Β., Ν.

μέ Θ η   μωρ Ά   αγέ Ν νητα   μ Α λλιά   ακρω Τ ηριασμένα   άγ Ο υρο  κρου Σ τό
μ Ν ήμης  δ Έ ρμα  πρόσ Ω πα  μεταστά Ν των

Φωνήματα νεκρολογίας

Χριστουγεννιάτικη ιστορία, Μιχάλης Γκανάς

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 21.12.2009 by soulpikia

Κάθεται μόνος
και καθαρίζει τ’ όπλο του δίπλα στο τζάκι.
Κανείς δε θά ’ρθει και το ξέρει,
κλείσαν οι δρόμοι από το χιόνι, σαν πέρυσι,
σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα και πάλι
και τα ποτά κρυώνουν στο ντουλάπι.
Το τσίπουρο στυφό, το ούζο γάλα
και το κρασί ραγίζει τα μπουκάλια.
Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη. Συνέχεια

Κική Δημουλά, Τα πάθη της Βροχής

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 20.12.2009 by evecos
Ἐν μέσῳ λογισμῶν καί παραλογισμῶν
ἄρχισε κι ἡ βροχή νά λιώνει τά μεσάνυχτα
μ’ αὐτόν τόν νικημένο πάντα ἦχο
σί, σί, σί.
Ἦχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ἦχος κανονικός κανονικῆς βροχῆς.