Il Notario, Αριάδνη Μίνωος, ξεναγός λαβυρίνθων

.

Όχι, εγώ διασώστρια δεν έκανα ποτέ,
ιδέα δεν έχω από κλωστές κι από κουβάρια.
Στράους κανείς δεν θα ’γραφε για μένα άρια,
ούτε θα μού ’στηναν ιερό στη Νάξο οι βακχιστές.

Εγώ έκοβα εισιτήρια στην πύλη της Κνωσού,
Iούλιο-Αύγουστο γινότανε το σώσε,
με τον Θησέα ειδικά πώς να ’χω πάρε δώσε;
Θα ’ταν, καταλαβαίνετε, ως εκ του περισσού.

Το ’ξερα βέβαια, είχε ’ρθεί με γιωτ πριγκιπικό,
δεν βρήκα ωστόσο να ’χει ύφος ψηλομύτη,
όπως αυτοί που πριν πατήσουν καν στην Κρήτη
γυαλίζουν τα παπούτσια τους με άλας αττικό.

Όλη ώρα είχε δίπλα του μιαν ευειδή νεαρά
( πρόσεξα πως τη φώναξε σε μια στιγμή Διοτίμα ) –
έμοιαζε σαν ν’ ακολουθεί έν’ αθέατο νήμα,
τις πέτρες λες δρασκέλιζε με βήματα νοερά.

Στην έξοδο όμως, χάθηκε· τράβηξε ίσια εμπρός
αντί να στρίψει δεξιά, προς των ταξί τον στόλο.
Του έκανα μια υπόδειξη. Αυτό ήταν όλο.
Με ευχαρίστησε έκπληκτος και έφυγε στητός.

Τ’ άλλα πώς διαδόθηκαν, στ’ αλήθεια τ’ αγνοώ:
o φόρος, ο μινώταυρος, το αίμα, ο μίτος…
Αστείο καν να πω πώς όλ’ αυτά είναι μύθος !
Όμως τι νόημα έχει πια και να τ’ αμφισβητώ ;

Με λέν Αριάδνη. Στάθηκα τύπος κι υπογραμμός
όλη μου τη ζωή. Λίγα μονάχα είδα.
Θεά ποτέ δεν ήμουνα, ποτέ ηρωΐδα,
ούτε και στον Λαβύρινθο ποτέ μου ξεναγός.

5 Σχόλια to “Il Notario, Αριάδνη Μίνωος, ξεναγός λαβυρίνθων”

  1. Η δική μου συνεισφορά στους μονολόγους…

    Σ΄όλους και σ’ όλες, Χρόνια Πολλά !

  2. pavlinamarvin Says:

    Πολύ καλό Νοτάριε!

  3. Όσο το διάβαζα, μου φάνηκε πως μου μιλούσε η εικόνα του άρθρου!
    Ωραία σύλληψη!

  4. Νομίζω ότι κάλλιστα θα ανήκε και στην κατηγορία «Τα εις εαυτόν». Αρκετά αιχμηρό.Όμορφο Δώρο.

  5. Ε όχι και στους μονολόγους..
    Επειδή εγώ είμαι υπέρ του διαλόγου, στέλνω τον αντίλογο (δεν κρατιέμαι):

    Ο αντίλογος της Αριάδνης

    Στου Μίνωα ανήκω τη γενιά και περηφάνια νιώθω
    Γι’ αυτό μα και γι’ άλλα πολλά, παιδί δεν είμαι νόθο.
    Σωτήρια ήμουνα εγώ, ο Θησέας το γνωρίζει
    Αγάπησά τον και τον αγαπώ, αυτό ‘ναι μετερίζι.

    Πολλοί μονάχα με φθονούν γιατί θεόν επήρα
    Εκείνος μ’ έκανε θεά και με λαλούν με λύρα.
    Σε Κρήτη, Νάξο ή όπου αλλού, ο μύθος με γυρεύει
    Εγώ όμως ήμουνα παντού, γεμάτη όλο σέβη.

    Τόσα τραγούδια και καλά εμένα έχουν αιτία
    Εμένα ακόμα κι αφορμή, σε κήπους, στην εστία.
    Άλλοι λαλούν τα κάλλη μου, άλλοι τη λογική μου
    Την αρετή μου άλλοι φθονούν, γιατί ενάρετη ήμουν.

    Έτσι η μοίρα το ‘γραψε, έτσι κι εγώ το είδα
    Νέα να είμαι αγαπητή, της Κρήτης να ‘μαι η Ίδα.
    Και δε θυμώνω μ’ εκεινούς που με κακολογίζουν
    Άβυσσος είναι η ψυχή, αν θέλουν, έτσι ας ορίζουν.

    Χαιρετώ σας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: