Ωλήν, Ο Τσαρλς Ντίκενς και το ψαλίδι μου, Κεφάλαιο 1


βρέφος

γλώσσα μου

θα μπορούσε να κάνει δύο

δεν είναι πλέον ονόματα

ή

σαφέστερα

Έτσι, πήρα τον εαυτό μου

και κατέληξε να ονομάζεται Pip.

ποτέ δεν είδα τον πατέρα ή τη μητέρα

καμία ομοιότητα των δύο

ήταν πολύ πριν από την ημέρα των φωτογραφιών

φαντασίες σχετικά με το τι ήταν

όπως ήταν

Το σχήμα των γραμμάτων για τον πατέρα, μου έδωσε μια περίεργη ιδέα ότι ήταν ένα τετράγωνο με μαύρα σγουρά μαλλιά

Από Πέντε ρόμβους

ένα πόδι και μισό

τοποθετημένα σε τακτοποιημένη σειρά

όλοι έχουν γεννηθεί στις πλάτες τους με τα χέρια τους στο παντελόνι

και ποτέ δεν τα είχε λάβει στην παρούσα κατάσταση ύπαρξης.

Εμείς αυτό το έλος

χώρα,

κάτω από το ποτάμι,

στο πλαίσιο,

όπως η πληγή του ποταμού, είκοσι μίλια από τη θάλασσα.

Πρώτη ευρεία εντύπωση μου για την ταυτότητα των πραγμάτων,

μου φαίνεται απόγευμα προς το βράδυ. . .

Σε μια τέτοια εποχή έμαθα

κατάφυτος με τσουκνίδες

ότι η σκοτεινή επίπεδη έρημος πέρα από το νεκροταφείο, διασταυρώνεται με φράγματα και αναχώματα και πύλες, με διάσπαρτα  βοοειδή που τρέφονται με αυτό

ήταν οι βάλτοι;

ήταν το ποτάμι;

η απόσταση

φωλιά άγρια από την οποία ο αέρας..

(ήταν βιαστική)

ήταν η θάλασσα, και ότι η μικρή δέσμη θρύψαλα αυξανόμενη φοβούνται όλα και αρχίζει να κλαίει,

ήταν ο Pip.

φώναξε μια φοβερή φωνή,

ένας άνθρωπος

όλα σε χοντρό γκρι, με ένα μεγάλο σίδερο στο πόδι.

Ένας άνθρωπος καπέλο

με σπασμένα τα παπούτσια, και με ένα παλιό κουρέλι γύρω από το κεφάλι του. . Ένας άνθρωπος νερό, και λάσπη, και πέτρες, και κόψτε τις πέτρες,

και τσιμπήθηκε από τσουκνίδες,

και δοκιμάστηκε

, και έτρεμαν τα δόντια του

κατασχέθηκαν από το πηγούνι.

Μην κόψετε το λαιμό μου, κύριε,

επικαλέστηκε στην τρομοκρατία.

Προσευχήσου

«δεν το κάνει, κύριε.»

`. «Πείτε μας», είπε ο άνθρωπος.

«Γρήγορα» `είπε ο άνθρωπος,

με κοιτάζει.

«Δώστε το στόμα!

Pip, κύριε.

Ο άνθρωπος μετά την εξέταση για μια στιγμή, γύρισε ανάποδα ένα κομμάτι ψωμί. μπροστά μου, και είδα το καμπαναριό κάτω από τα πόδια μου – όταν η εκκλησία ήρθε, ήμουν ένα τρέμουλο, ενώ έτρωγε το ψωμί.. Πιστεύω ότι ήταν το λίπος, για να κρατήσει τον εαυτό μου από το κλάμα.

5 Σχόλια to “Ωλήν, Ο Τσαρλς Ντίκενς και το ψαλίδι μου, Κεφάλαιο 1”

  1. Ωλήν! Γραμμένο έχει άλλη δυναμική το «ψαλίδι» σου!Αφαιρείς έντεχνα και εύστοχα, σημαίνει οτι έχεις ποιητικό ένστικτο και νού (νά το συναίσθημα και η λογική, πάνε μαζί εδώ). Θα ήθελα να σε δώ κάποια στιγμή, όταν θα νιώσεις έτσι, να προσθέσεις, δηλαδή να γράψεις σε μια λευκή σελίδα απο την αρχή. Καθαρά προσωπική επιθυμία. Προς το παρόν, πετσόκοψέ τους!!!!!

  2. Lonely Writer Says:

    A funny method, need to give it a try sometime. :)

  3. αυτή η method να είναι άραγε η του αμλέτου;…
    [και δεν εννοώ την μέθοδο εργασίας που, εικάζω, είναι dickenscutup :-)]

    όπως και νά ‘χει: [!]

    [τώρα, τι θέλει ακριβώς να μας πει το ραδιόφωνο, που αποφάσισε να ‘ρίξει’ αυτή τη σττιγμή την καβατίνα από το 13o κουαρτέττο (op 130) του μπετόβεν, δεν ξέρω… [που -συνεχίζοντας μιά σχετική συζήτηση κάπου αλλού- ακούγεται επίσης σε μιά κορυφαία σκηνή της εκπληκτικής ταινίας one nights stand του mike figgis…]

  4. υ.γ.: ε λοιπόν γελάστηκα και πάλι: ήταν εντέλει το ισάξιο αργό μέρος [lento assai, cantante e tranquillo] από το 16ο κουαρτέττο, op 135

  5. Αγαπητέ,

    αρκετά έντονο κείμενο, με εικόνες «πρωτογενείς» και αρκετά ακατέργαστη δομή γλώσσας μα με πολυσχιδή νοηματική ροή.
    Βεβαίως η γλώσσα που ομοιάζει ακετέργαστη αποτελεί από μόνη της ως στοιχείο ένα εντυπωσιακό φαινόμενο, αν αναλογιστεί κανείς τη διαδικασία μέσω της οποίας κατέληξε εις τούτο (!!!), μέθοδος που αν μη τι άλλο θα λειτουργούσε φανταστικά ως προπαγανδιστικό μέσο χρησιμοποιούμενο σε ευρείας κατανάλωσης νόρμες και τιθέμενο επίσης σε ευρεία έκθεση επιθετική ή… αφηρημένη.
    (εννοείς;)
    Για να επιστρέψω όμως στο ίδιο το κείμενο, πέραν των συνειρμών, θεωρώ πως η συνοχή του παραπέει…
    Έχουμε δηλαδή μια γέφυρα πάνω από ‘να ποτάμι και παρακολουθώντας τους περαστικούς να περνούν απέναντι, σε κάποιο σημείο διαπιστώνουμε πως πέφτουν (δεν καταποντίζονται όμως, επιπλέουν) και στην απέναντι όχθη συναντούμε καινούριους…
    (εννοείς;)
    Είναι πεπερασμένο το ν’ αναζητώ ολίγη ταύτιση;

    Αυτά τα ολίγα, αφηρημένη και… αγουροξυπνημένη (!)… και εγώ η ίδια εσωτερικώς καταποντισμένη.

    Περισσότερα το βράδυ (εννοείς;)
    ;-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: