Αρχείο Συγγραφέων

Δίφιλος, Κοσμογονίαι (γυμνάσματα)

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 21.01.2010 by difilos

κρότων τουλάχιστον στρόγγυλος παύση
επίθεμα αυξητικό δυναμώνει μειώνοντας παύση
ισχύ ξενιστού επικάθεται εις επεκτάσεις ογδόων

*

πετριαί κυνικαί δι’εδάφους κρουστού αναβλύζουσαι
μάγμα και πυρ φρεσκογέννητο
θα προξενήσει πατρίδας χαράσσοντας σύνορα
εις τους αμόλυντους μόσχους

Δίφιλος, Καλάμιτυ Τζέην

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 21.01.2010 by difilos

Η Καλάμιτυ Τζέην μασά
ταμπάκο και φτύνει βρωμιά.
Φονεύει ρεμάλια και γδέρνει τσακάλια,
ληστεύει, κουρσεύει, νικά.

Καβάλα στο άτι περνά,
κοιτά υποτιμητικά.
Αντέχει στο κρύο, αντέχει στη ζέστη
αντέχει και στο θανατά.

Η Καλάμιτυ Τζέην θα πει:
«Να βάλουν φωτιά στο Κ.Α.Π.Η.!»
Γιατί δε γερνάμε· καιγόμαστε, σπάμε
κι αρχίζουμε απ’την αρχή.

Το βούτυρο και το ψωμί
μασάει, μα νοιώθει αδειανή.
Εκείνη ζητάει ψυχές για να φάει
σαρκία φιλὀξενα να γεννηθεί.

Η Καλάμιτυ Τζέην φορά φωτοστέφανο
αγορασμένο από τη λαϊκή.

Σταύρος Καραμανιόλας, Ὁ ποδηλατιστής

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 09.10.2009 by difilos

Ἔχω ποδήλατο καλό, ὅπου καὶ ἂν θέλεις πάει,
σὰν πεῖς κι ὁ ποδηλατιστὴς σὰν τὸ πουλὶ πετάει.

Ἔχω καὶ πένσα…
Ἔχω καὶ πένσα, τρόμπα, ὀχτάκλειδο καὶ πένσα,
Ἔχω τιμόνι, κούρσα καὶ μπροστινὸ φτερό!

Τὰ λάστιχά του εἶναι γερά, σαμπρέλες δὲν τρυπᾶνε
ἀπὸ τὶς πέτρες σὰν περνᾶ, τριβόλια κι ἂν πατᾶνε.

Ἔχω καὶ πένσα…
Ἔχω καὶ πένσα, τρόμπα, ὀχτάκλειδο καὶ πένσα,
Ἔχω τιμόνι, κούρσα καὶ μπροστινὸ φτερό!

Ἔχω ἀντοχὴ στὰ πόδια μου καὶ στὸ τιμόνι βάση,
γι᾿ αὐτὸ καὶ βάζω στοίχημα ἂν κάποιος μὲ περάσει.

Ἔχω καὶ πένσα…
Ἔχω καὶ πένσα, τρόμπα, ὀχτάκλειδο καὶ πένσα,
Ἔχω τιμόνι, κούρσα καὶ μπροστινὸ φτερό!

Σὰν μὲ περάσει ὁ Θοδωρὴς καὶ τὸ ταξὶ τοῦ Νίκου
Ἐγὼ θὰ πέσω νὰ πνιγῶ μὲς στ᾿ ἀνοιχτά του Πρίνου.

Ἔχω καὶ πένσα…
Ἔχω καὶ πένσα, τρόμπα, ὀχτάκλειδο καὶ πένσα,
Ἔχω τιμόνι, κούρσα καὶ μπροστινὸ φτερό!

Σὰν τ᾿ ἄκουσε ὁ Θοδωρής, πολὺ τοῦ κακοφάνη·
Βάζει ἐμπρὸς τὴ Σεβρολέτ, τρέχει νὰ μὲ περάσει.

Ἔχω καὶ πένσα…
Ἔχω καὶ πένσα, τρόμπα, ὀχτάκλειδο καὶ πένσα,
Ἔχω τιμόνι κούρσα καὶ μπροστινὸ φτερό!

Τότες κι ἐγὼ ἐθύμωσα, πατάω γερὰ πετάλια,
κι ὁ Θοδωρὴς μὲ ἔχασε ἀπὸ μπροστὰ ἀπ᾿ τὰ μάτια

Ἔχω καὶ πένσα…
Ἔχω καὶ πένσα, τρόμπα, ὀχτάκλειδο καὶ πένσα,
Ἔχω τιμόνι κούρσα καὶ μπροστινὸ φτερό!

Μέγα Καζαβίτι Θάσου, 1926

Δίφιλος, Σονέτο ποιητικῆς

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 28.05.2009 by difilos

Στὴν ποίηση ντρεπόμαστε τὴ γύμνια,
γιατί ξεγυμνωθήκαμε ἀπ’ τὸν ὄφι
ἅπαξ καὶ διὰ παντός. Γίνανε γνόφοι
οἱ ξαστεριὲς καὶ βέβηλα τὰ τίμια.

Κατασπαράζουμε ἔννοιες σὰν ἀγρίμια.
Στὸ βάθος στέκουν λόφοι κι ἄλλοι λόφοι,
ἐνῶ στὴ φαντασία φιλοσοφι-
κὰ μπλέκει ἡ ἀρχοντιὰ μὲ τὴν ταπείνια.

Στὴν ποίηση σφραγίζουμε φακέλους,
νὰ τοὺς κληρονομήσουν οἱ ἀπογόνοι
κι ἀφοῦ τοὺς ἀπαλλάξουν ἀπ’ τὴ σκόνη,

νὰ τοὺς θαρροῦν σταλμένους ἀπ’ ἀγγέλους.
Μὰ σὰν ἰχνοπατούσαμε τὸ χιόνι,
δὲν ἤμασταν Ποιητές, ἀλλὰ δαιμόνοι.

Δίφιλος, Ράπερ: Δεν εισβάλλεις (απόσπασμα)

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 08.05.2009 by difilos

Συνείδηση, τάση, θέληση, προσαρμογή:
ο κύκλος ενσωμάτωσης του λυρικού εαυτού στη γη μου και
στέκομαι στη λάσπη που μαζεύτηκε
από τα δάκρυα και το αίμα όσων παλιών εαυτών μας χτίσανε.
Μεταμφιέζομαι σε όνειρο και σας κοιτώ,
υπεκφεύγω της πραγματικότητας γιατί μπορώ
και γιατί θέλω. Βασίζω τις ελπίδες στο ουτοπικό,
γεννήτωρ της ανατολής ξανά, σαν τον τρελό γελώ.
Κι η μουσική πάντα είναι κει, πάντα θα είναι κει,
για να καλύπτει τη σιωπή που σας ενώνει και
για να υποκρούει το πανηγύρι σου απρόσωπε,
να προστατεύει την αγάπη που μας ένωσε.
Και στα δικά μου, τα κρυφά μου, δε θα σε δω ποτέ.
Στης ουτοπίας την αγκαλιά που ζω, δε θα σε βρω ποτέ.
Είμαι στο βράχο δέντρο, στο ‘πα, δε θα ‘σαι δω ποτέ.
Όλα δικά σου στα χαρτιά, μα στο μυαλό ποτέ.

Δίφιλος, Ὁ ἥρως

Posted in Poèmes en prose on 01.05.2009 by difilos

Ἐν ἀρχῇ νῖ ἱστορικῶν ἐναποθέσεων, τοῦ εἴδους τοῦ καθαρτικοῦ, τοῦ ὕψους τῶν συννέφων καὶ τοῦ βάθους τῶν ταρτάρων, γεννᾶται ποτὲ εἴτε ἀνακαλύπτεται μία κινητήριος δύναμις! Ἔνιοι ὀνομάζουσιν αὐτὴν «τὸ μάννα», ἔνιοι «ἡ φώτισις», ἔνιοι δὲ «ὁ ἥρως».

Συνέχεια

Εουτζένιο Μοντάλε, Ας μιλήσουμε για τον ερμητισμό

Posted in Αρχείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 22.04.2009 by difilos

Δεν επεδίωξα ποτέ να γίνω δυσνόητος και ως εκ τούτου δεν νοιώθω ιδιαίτερα κατάλληλος να σας μιλήσω για τον υποτιθέμενο ιταλικό ερμητισμό, η ύπαρξη του οποίου προϋποθέτει την παρουσία στη χώρα μας – πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω – μιας ομάδας συγγραφέων που συστηματικά θέτουν ως στόχο τους την κατάργηση της επικοινωνίας ανάμεσα στο δημιουργό και το κοινό. Θα προσπαθήσω ωστόσο να δώσω μια σύντομη απάντηση στα ζητήματα που εγείρουν οι ερωτήσεις σας. Αν αφήσουμε κατά μέρος την αξιοπρόσεκτη τάση των κριτικών προς τον δυσνόητο λόγο, πρόκειται στην καλύτερη περίπτωση για εκκολαπτόμενους ποιητές, οι οποίοι συνεργάζονται ή και μετέχουν σε μια ποιητική σχολή που γεννιέται ή θα μπορούσε να γεννηθεί ανεξάρτητα ίσως από τη συνεργασία τούτη. Κι ας παραλείψουμε επίσης τις συμπάθειες προς τον υπερρεαλισμό που εμφανίζονται εδώ κι εκεί στα γραπτά των νέων: καρπό του μιμητισμού είτε μιας εκλεκτικής συγγένειας που πάντως δεν έχει δώσει μέχρι στιγμής τίποτε το αξιόλογο. Συνέχεια