Αρχείο Συγγραφέων

Διοτίμα, Ο χρησμός

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 14.07.2009 by diotimaa

wing

 

 

 

 

 

 

Στον Α.

Κι όσο ο χρόνος τη σάρκα της μαγάριζε, γάλα έσταζαν τα μάτια της και κρίνους απροσμάχητους. Μέχρι που το λευκό σκιάχτηκε απ’ τον αποστάτη ίσκιο του και σώθηκε ολωσδιόλου. Ήταν ώρα ο χρησμός να πληρωθεί.

Συνέχεια

Νικηφόρος Βρεττάκος, Οι μικροί γαλαξίες

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 06.07.2009 by diotimaa

skeletons-embracing

Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.
Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας
αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.
Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σαν πέτρες που βλέπονται.
Όμως, εσύ,
δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες
μες από μένα, κάτω απ’ τα τόξα μου,
όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες από σένα,
κάτω απ’ τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας
μέσα στον άλλο, σα νάχαμε φτάσει.

Συνέχεια

Γιάννα Μπούκοβα, Τραφαλγκάρ

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 25.06.2009 by diotimaa

Sad Clown para o blog

Το δέρμα μου μαύρη ήπειρος
Όλο το βράδυ μάζευα τα παιχνίδια μου
τον μικρό πέτρινο παλιάτσο
που ανατριχιάζει τις σκιές
τον γαλάζιο τίγρη με το ρόδο καρφωμένο
στην καρδιά
και το αεροπλάνο που δεν πέταξε ποτέ
επάνω απ’ τον ισημερινό της σιωπής

Συνέχεια

Διοτίμα η Δαφνοστεφής, Το σχίσμα (ΑΝΑΝΕΩΣΗ)

Posted in Εκ της Παραγωγής μας, Poèmes en prose on 23.05.2009 by diotimaa

death

[ Το κείμενο αυτό της Διοτίμας κρίθηκε και βραβεύθηκε ως το καλύτερο του Διαγωνισμού Πεζού Ποιήματος του «Χιονιού». Δικαίωμα ψήφου είχαν όλοι οι συμμετέχοντες στον Διαγωνισμό, με μόνο περιορισμό να μην ψηφίσουν τον εαυτό τους. Στη δεύτερη θέση ισοψήφισαν η Κόριννα και η Ήριννα. Όλα τα ποιήματα του διαγωνισμού μπορεί να τα διαβάσει κανείς στην Κατηγορία Poèmes en prose. ]

Τότε, μας έριξαν γυμνές σ’ ένα πηγάδι, που ‘χε από νωρίς στερέψει. Με φωνές φρικτές και με φοβέρες, μας τάιζαν τις μέρες, τις νύχτες μάς λούζαν με κατάρες. Κι όταν χάραξε ορίζοντα η μέρα η εβδόμη, ήρθε η άνασσα σιωπή και το πετσί μας διάβηκε. Ανίδεες, το χρυσάφι της θηλάζαμε με ευλάβεια μην τύχει και φτύσουμε γαλήνη.

Συνέχεια

Κομπαγιάσι Ίσσα, Μύγες και Βούδες

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 11.04.2009 by diotimaa

pola_10067_12045550991_l

Πρωτοβρόχια: ο κόσμος με ποιήματα στεγνώνει.

***

Πάλι βρέχει. Οι θεοί βάζουν μπουγάδα.

***

Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος, αλλά
οι κερασιές ανθίζουν.

***

Υπάρχω: στέκομαι εδώ και χιονίζει.

Συνέχεια

Διοτίμα, Κατοικίδια Αέρος Εδάφους

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 31.03.2009 by diotimaa

imagescebbceb9cebfcebdcebaceb1cf84

σαν ήμουνα μικρή
-και στη φωτιά σκαρφάλωνα
με δυο πνευμόνια φύκια-
στο μάτι μου μεγάλωνα
γατιά κι αδέσποτα ποντίκια

απ΄ την ουρά κόμπους τα έδενα
στ΄ αυτιά τους κρεμούσα σκουλαρίκια
μες στα ρουθούνια φύσαγα πνοή
και φούσκωνα…να γίνουν χαρταετοί
να σκίζουνε το γκριζωπό ταβάνι
μαζί, μαζί, γάτες και ποντίκια

νάνι, κοιμήσου, μικρή μου, νάνι
και μεγάλη σαν ξυπνήσεις κοίτα
λιοντάρια που σέρνονται ολόχαρα στη γη
γινήκαν οι αέρος γάτες σου
κι ελάφια εδάφους τα ιπτάμενα ποντίκια

Βισουάβα Σιμπόρσκα, Θεατρικές εντυπώσεις

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 23.03.2009 by diotimaa

imagescebcceb1cf83cebaceb1

 

 

 

 

 

 

 

Για μένα η πιο σημαντική πράξη στην τραγωδία

   είναι η έκτη:

η έγερση των νεκρών απ΄ τα πεδία μάχης στη σκηνή.

Το συμμάζεμα στις περούκες, στις (φανταχτερές) εσθήτες,

η απόσπαση των μαχαιριών από το στέρνο,

η απομάκρυνση του βρόχου από τον λαιμό,

η παράταξη των ηθοποιών ανάμεσα στους ζωντανούς

κατά πρόσωπο στο ακροατήριο.

 

Οι υποκλίσεις, κατά μόνας και ως σύνολο:

το άσπρο χέρι πάνω στην πληγή της καρδιάς,

οι κάμψεις του γόνατος της αυτοκτόνου,

τα νεύματα της αποκομμένης κεφαλής.

  Συνέχεια