Αρχείο Συγγραφέων

Στάτιος, Του Καρόλου Μαρξ Αγάπες

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 21.05.2009 by statios

_2

Αγαπώ!
Αγαπώ τα βουνά.
Αγαπώ τη θάλασσα.
Αγαπώ τον Κάρολο.
Αγαπώ τον Μαρξ. Συνέχεια

Στάτιος, Χιονάτη

Posted in Poèmes en prose on 29.04.2009 by statios

snow_white_and_the_apple_ii_by_thundereq

Τρέξε αναγνώστη στα αβυθόμετρα πηγάδια της μνήμης σου
τα συναισθήματα ανάσυρε που χάθηκαν,
γιατί απόψε θα γίνεις πάλι παιδί την ιστορία ακούγοντας,
της ανώνυμης βασίλισσας, που οι κοινοί θνητοί την κάλεσαν
Χιονάτη.

Συνέχεια

Ηλίας Λάγιος, Δεύτερος Παρακλητικός

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 17.04.2009 by statios

pola_2565_11552824164_l

Ποδήματα φθαρμένα, σαν της γριάς τα γνέματα,
και λαμπραστέρι μου έκπτωτο, τραυλό μαράζι,
κι εσύ, ψυχούλας σκιά, που βάλτωσες στα φλέματα
του γερό-σατανά, που βλασφημά, κομπάζει,
τα τρόπαιά του πάρ’, τ’ αναίσχυντα, και κρέμα τα,
όπου η νύχτα, πιο από νύχτα, σε δαμάζει.
θαμμένος στου ανόσιου τα φαράγγια, λόγγους, ρέματα,
αιστάνσου το γλυκύτατον να πνεύσει αγιάζι,
σταλμένο όλο, της σωτηρίας σου τα δέματα,
απ’ το Αρνίον, οπού πραότατα βελάζει.
μην κύπτεις, είναι πλάι σου, τα κακά πολέμα τα
με φώς του, από σμαράγδι, αδάμαντα, τοπάζι.
δια του στεφάνου, πάντα καταλεί τα ψέματα
φουστάνι πια, της ανθρωπότητας, και νάζι,
κι ως οι άκανθες, τρυπώντας, πλυμμηρίζουν αίματα,
η μυστική θυσία τον θάνατον αγιάζει.

Ματυρέν Ρενιέ, Επιτάφιο

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως, Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 06.04.2009 by statios

munch_maiden

Περνούσε η ζωή μου, γλέντι αληθινό,
δίχως μετάνοια μήτε χαλινό,
κι επήγαινα παιχνίδι κάθε ανέμου.
Τώρα παραξενεύομαι γιατί
ο θάνατος να με συλλογιστεί,
που δεν τον συλλογίστηκα ποτέ μου.

Μετάφραση: Κ.Γ.Καρυωτάκη

Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Ονείρου Τόπος

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 30.03.2009 by statios

andersen210a

Μες από στράτα απόμονη κι απόσκια,
κι από κακούς μονάχα αγγέλους στοιχειωμένη,
όπου ένα Είδωλο που το ονομάζουν νύχτα,
στητό σε μαύρο θρόνο βασιλεύει,
μόλις σ’ αυτές τις χώρες έχω φτάσει,
από τ’ απόμακρα κάταχνης μιας Θούλης
απωναν άγριο, μαγεμένο τόπο, που υπέροχος απλώνει
πάνω απ’ το διάστημα, πάνω απ’ το χρόνο.

Συνέχεια

Σίδνεϋ Κης, Δύο ποιήματα

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 22.03.2009 by statios

boschgarden

ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΓΟΥΕΡΝΣΤΓΟΥΕΡΘ

Δεν έχει τόπο για το θρήνο: βγαίνει έξω
στο βουερό λαγκάδι ή στέκεται ανάμεσα στις πέτρες
της γυμνής βουνοκορφής ή η κραυγή του ακούγεται
να κυλάει στην πλαγιά, ξαναγίνεται παιδί.
Δε θα σκοντάψει ποτέ ούτε θα πεθάνει
κι αν έχουν βάλλει τα οστά του
στα υγρά υπόγεια και τη σιδερένια σαρκοφάγο
της δόξας, με την πρώτη βροχή του καλοκαιριού αυτός θα έχει σηκωθεί
Και με μεγάλα βήματα θα διαβεί τους λόφους γυρεύοντας
το άλλο σώμα του μέσα σε ραγισμένα χώματα και σύννεφα.
Αυτός ήταν μια μέρα ανεμόδαρτη, μια γρανιτένια κορυφή
που έσκιζε τον ουρανό, και δέστε, γύρω στη ρίζα του
ανθίζουν λέξεις κρόκοι που αστράφτουν ανάμεσα στα δέντρα,
όμως η όψη του μένει θαμπή και τρίσθαμπη σαν τη χαράδρα.

Συνέχεια

Στάτιος, Θυμώμενος

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 16.03.2009 by statios

caravaggiomedusa

Κοιτώντας το φεγγάρι η θύμηση κυλάει στο κρύο μάγουλό του, δάκρυ!
Τη δόξα αναζητεί, τη δόξα τη μεγάλη που το είδος του αιώνες τώρα ευλογούσε.
Τις υπέροχες σκέφτεται πολιτείες – ιδεωδέστατες- που έχτισαν οι αρχαίοι βασιλείς.
Δε λησμονεί λεπτό μήτε ευμάρεια, μήτε επιτεύγματα, μήτε και πλούτο
που ανθίζανε σε νεκρικά μέσα παλάτια.
Τη μουσική, πως να ξεχάσει, την άχραντη,
Την ποίηση,
Τ’ αγάλματα
Που μέσα στο αίμα βαφτίζονταν την τελειότητα!

Τώρα το μόνο που υπάρχει απ’ αυτά είναι συντρίμματα.
Σκιές να διώχνουν τον περάτη, σκιάχτρα!
Τώρα οι λίγοι του είδους μας κρυμμένοι, περιμένουν
Την ώρα που οι αρχαίοι των βαμπίρ οι βασιλείς
Θέλουν ν’ αναστηθούνε!

Σαρλ Μπωντλαίρ, Η Γιγάντισσα

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 06.03.2009 by statios

uglylady

Την εποχή που η φύση στην έμπνευση της τη δυνατή
Κάθε μέρα συνελάμβανε τεράστια παιδιά,
Θα ήθελα να ζω κοντά σε μια νεαρή γιγάντισσα,
Όπως στα πόδια βασίλισσας ένας φιλήδονος γάτος.
.
Θα ήθελα να βλέπω το κορμί της ν’ ανθίζει μαζί με την ψυχή της
Κι ελεύθερα να μεγαλώνει μες στα φοβερά της παιχνίδια
Να μαντεύω αν η καρδιά της υποθάλπει μια σκυθρωπή φλόγα
Στις νοτισμένες ομίχλες που κολυμπούν μες στα μάτια της
.
Ράθυμα να διατρέχω τα θαυμάσια σχήματά της
Να σέρνομαι πάνω στην πλαγιά απ’ τα πελώρια γόνατά της,
Και το καλοκαίρι καμιά φορά, όταν ο νοσηρός ήλιος
.
Την αναγκάζει να ξαπλώνει κουρασμένη μέσα στους αγρούς,
Να κοιμάμαι νωχελικά στων μαστών της τη σκιά
Σαν ένα ειρηνικό χωριουδάκι στη ρίζα του βουνού.

Ηλίας Λάγιος, Δύο ποιήματα

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 03.03.2009 by statios

website_snow_leaf2

Συνέχεια

Στάτιος, Μια συνηθισμένη μέρα του Α.Κ. (απόσπασμα)

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 07.02.2009 by statios

snowbed

Βράδυ
Ο ήλιος, μια μεγάλη λουστραρισμένη πολυθρόνα,
φεύγει μετανάστης στην Αμερική για να τα κονομήσει στη λάντζα
ενώ ο Ηράκλειτος χωμένος στο σκατό μέχρι το λαιμό
επιμένει στη θεωρία ότι η πολυθρόνα αυτή έχει το μέγεθος της πατούσας του.
Πράγμα που ο Φρόυντ μετά από εξονυχιστική ψυχανάλυση στο μεγάλο προστάτη του προσωκρατικού απέδωσε στο γεγονός ότι όταν ήταν μικρός δε θήλασε
και στο ότι ο πατέρας του Ηρακίνος, που δεν σπούδασε
και το χε άχτι ο γιος του να γίνει Ιρακινός ή έστω φιλόσοφος,
είχε την τάση να συγκρίνει το μπόι του γιου του
με το μέγεθος του πέους του αλόγου Χανς
που συνήθιζε τους σκοτεινούς εκείνους καιρούς
να διαβάζει μακροοικονομία και μελομακάρονα. Συνέχεια

Στάτιος, Aισθηματικό σονέτο ή Αναζήτηση του Eπέκεινα στην υλιστικοδιαλεκτική φιλοσοφία της εγελιανής Αριστεράς

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 28.01.2009 by statios

jjjjgttutitiitiuiu3

Μια ορμή-οργή εξπρεσσιονίζει
Ο Λένιν με κόκκινη φούστα
και καρέκλα καρό
Αγόραζε φλιτζάνια με μικρές δρομάδες
κι υποχθόνια ντανταϊστικά ποιήματα.
Ω ποιος θα δει τον πόθο του αδύνατου
σ’  ένα καζάνι που βράζει
κι ο Παναγιώτης έχει σκέψεις τελείως αγχωτικές
που εμποδίζουν την ανάπτυξη του κάστρου του Αντιόχου-
Άντι Ουώρχολ που ανέβαινε απάνω στο γκρεμνό,
καβάλα στη μουστάκα του Αναγνωστάκη.
Ω Μέρλιν Μονρόε με το μέτωπο
και τη μεσκαλίνη κάτω απ’ τη μασκάλη,
μονήρης γένναγες ψυγεία κελβιναίητορ
που μέσα τους τεμαχισμένη είχαν μια Τζάκι.
Τώρα, τώρα ποια θα τσιμπουκώνει τον Ωνάση;
Δεν το καταλαβαίνετε πως η γυναίκα αυτή ήταν μια κάποια λύσις.
Ω άκαιρο παπούτσι μπότας ιδιάζουσας
διαλεκτικά εκφρασμένης από ένα σονέτο του Χέγκελ
πάνω στην τραγική φύση των αγγέλων στο Ευαγγέλιον.
Μήπως η Asuka δεν έπρεπε να πεθάνει τόσο άδικα;
Μήπως στο Battle Star Galactica
πρέπει επιτέλους να νικήσουνε
τα επιθετικά πέτσινα ανδροειδή;
Μια οργή-ορμή εξπρεσσιονίζει
Κι ο Λένιν στο κρεβάτι, με καρό καρέκλα
για κράνος, καραδοκεί κράζοντας:
Ως πρόεδρος της σουρρεαλιστικής διεθνούς
καταγγέλλω τον Έγελο για γυναικομαστία
και βομβιστική επίθεση κατά των Κούρδων της Πάργας.
Άλλωστε ποιος είπε ότι ένας Κούρδος δεν φέρνει την άνοιξη;
Η Αγγλία κυριαρχεί, ζήτω τα προτσές!
(Το ποίημα δεν είναι αστική προπαγάνδα, είναι χελώνα.)

Κ.Π. Καβάφης, Επιθυμίες

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 13.01.2009 by statios

cebaceb1ceb2ceaccf86ceb7cf82-4


Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
Και τα ‘κλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
Με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά-
Έτσ’ οι επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
Χωρίς να εκπληρωθούν. Χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
Της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

Στάτιος, Η ατομική δράση θεωρημένη ως μία εκ των καλών τεχνών

Posted in Φέιγ βολάν & Διακηρύξεις on 14.12.2008 by statios

Το άτομο χρησιμοποιώντας εσωτερικούς μηχανισμούς δρα με στερεότυπο τρόπο σε συνθήκες που αν το αίτιο ήταν μόνο η περιβαλλοντική κίνηση θα αναμέναμε να εκδηλωθεί μη προβλέψιμα. Καταλαβαίνουμε συνεπώς ότι οι εσωτερικές νοητικές διαδικασίες και μηχανισμοί, εξωτερικεύονται και ασκούν επίδραση στο περιβάλλον η οποία μπορεί να αποτελέσει παράγοντα εκ των έσω μεταβολής του.

Συνέχεια…