Αρχείο Συγγραφέων

Στάτιος, Του Καρόλου Μαρξ Αγάπες

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 21.05.2009 by statios

_2

Αγαπώ!
Αγαπώ τα βουνά.
Αγαπώ τη θάλασσα.
Αγαπώ τον Κάρολο.
Αγαπώ τον Μαρξ. Συνέχεια

Στάτιος, Χιονάτη

Posted in Poèmes en prose on 29.04.2009 by statios

snow_white_and_the_apple_ii_by_thundereq

Τρέξε αναγνώστη στα αβυθόμετρα πηγάδια της μνήμης σου
τα συναισθήματα ανάσυρε που χάθηκαν,
γιατί απόψε θα γίνεις πάλι παιδί την ιστορία ακούγοντας,
της ανώνυμης βασίλισσας, που οι κοινοί θνητοί την κάλεσαν
Χιονάτη.

Συνέχεια

Ηλίας Λάγιος, Δεύτερος Παρακλητικός

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 17.04.2009 by statios

pola_2565_11552824164_l

Ποδήματα φθαρμένα, σαν της γριάς τα γνέματα,
και λαμπραστέρι μου έκπτωτο, τραυλό μαράζι,
κι εσύ, ψυχούλας σκιά, που βάλτωσες στα φλέματα
του γερό-σατανά, που βλασφημά, κομπάζει,
τα τρόπαιά του πάρ’, τ’ αναίσχυντα, και κρέμα τα,
όπου η νύχτα, πιο από νύχτα, σε δαμάζει.
θαμμένος στου ανόσιου τα φαράγγια, λόγγους, ρέματα,
αιστάνσου το γλυκύτατον να πνεύσει αγιάζι,
σταλμένο όλο, της σωτηρίας σου τα δέματα,
απ’ το Αρνίον, οπού πραότατα βελάζει.
μην κύπτεις, είναι πλάι σου, τα κακά πολέμα τα
με φώς του, από σμαράγδι, αδάμαντα, τοπάζι.
δια του στεφάνου, πάντα καταλεί τα ψέματα
φουστάνι πια, της ανθρωπότητας, και νάζι,
κι ως οι άκανθες, τρυπώντας, πλυμμηρίζουν αίματα,
η μυστική θυσία τον θάνατον αγιάζει.

Ματυρέν Ρενιέ, Επιτάφιο

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως, Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 06.04.2009 by statios

munch_maiden

Περνούσε η ζωή μου, γλέντι αληθινό,
δίχως μετάνοια μήτε χαλινό,
κι επήγαινα παιχνίδι κάθε ανέμου.
Τώρα παραξενεύομαι γιατί
ο θάνατος να με συλλογιστεί,
που δεν τον συλλογίστηκα ποτέ μου.

Μετάφραση: Κ.Γ.Καρυωτάκη

Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Ονείρου Τόπος

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 30.03.2009 by statios

andersen210a

Μες από στράτα απόμονη κι απόσκια,
κι από κακούς μονάχα αγγέλους στοιχειωμένη,
όπου ένα Είδωλο που το ονομάζουν νύχτα,
στητό σε μαύρο θρόνο βασιλεύει,
μόλις σ’ αυτές τις χώρες έχω φτάσει,
από τ’ απόμακρα κάταχνης μιας Θούλης
απωναν άγριο, μαγεμένο τόπο, που υπέροχος απλώνει
πάνω απ’ το διάστημα, πάνω απ’ το χρόνο.

Συνέχεια

Σίδνεϋ Κης, Δύο ποιήματα

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 22.03.2009 by statios

boschgarden

ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΓΟΥΕΡΝΣΤΓΟΥΕΡΘ

Δεν έχει τόπο για το θρήνο: βγαίνει έξω
στο βουερό λαγκάδι ή στέκεται ανάμεσα στις πέτρες
της γυμνής βουνοκορφής ή η κραυγή του ακούγεται
να κυλάει στην πλαγιά, ξαναγίνεται παιδί.
Δε θα σκοντάψει ποτέ ούτε θα πεθάνει
κι αν έχουν βάλλει τα οστά του
στα υγρά υπόγεια και τη σιδερένια σαρκοφάγο
της δόξας, με την πρώτη βροχή του καλοκαιριού αυτός θα έχει σηκωθεί
Και με μεγάλα βήματα θα διαβεί τους λόφους γυρεύοντας
το άλλο σώμα του μέσα σε ραγισμένα χώματα και σύννεφα.
Αυτός ήταν μια μέρα ανεμόδαρτη, μια γρανιτένια κορυφή
που έσκιζε τον ουρανό, και δέστε, γύρω στη ρίζα του
ανθίζουν λέξεις κρόκοι που αστράφτουν ανάμεσα στα δέντρα,
όμως η όψη του μένει θαμπή και τρίσθαμπη σαν τη χαράδρα.

Συνέχεια

Στάτιος, Θυμώμενος

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 16.03.2009 by statios

caravaggiomedusa

Κοιτώντας το φεγγάρι η θύμηση κυλάει στο κρύο μάγουλό του, δάκρυ!
Τη δόξα αναζητεί, τη δόξα τη μεγάλη που το είδος του αιώνες τώρα ευλογούσε.
Τις υπέροχες σκέφτεται πολιτείες – ιδεωδέστατες- που έχτισαν οι αρχαίοι βασιλείς.
Δε λησμονεί λεπτό μήτε ευμάρεια, μήτε επιτεύγματα, μήτε και πλούτο
που ανθίζανε σε νεκρικά μέσα παλάτια.
Τη μουσική, πως να ξεχάσει, την άχραντη,
Την ποίηση,
Τ’ αγάλματα
Που μέσα στο αίμα βαφτίζονταν την τελειότητα!

Τώρα το μόνο που υπάρχει απ’ αυτά είναι συντρίμματα.
Σκιές να διώχνουν τον περάτη, σκιάχτρα!
Τώρα οι λίγοι του είδους μας κρυμμένοι, περιμένουν
Την ώρα που οι αρχαίοι των βαμπίρ οι βασιλείς
Θέλουν ν’ αναστηθούνε!