Αρχείο Συγγραφέων

Στίχοι γραμμένοι πάνω στο νερό (μικρή επιλογή)

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 18.10.2009 by ttelesillaa

japanese

ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ

Αν τύχει κάποιος και ρωτήσει
πού είμαι τώρα, πες του την αλήθεια.
Στον κόλπο Σούμα κάνει τον ψαρά,
μαζεύει αλάτι, βγάζει φύκια
– κανένας δεν τον αγαπά.

Αριουάρα-Νο-Γιουκιχίρα Συνέχεια

Αριστέα Παπαλεξάνδρου, Δύο του αναγνώστη

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 09.08.2009 by ttelesillaa

POLA_638_11675862981_l

Επί τη ευκαιρία
Κι όσο για σένα αναγνώστη
Μια και σε βρίσκω τούτη την ώρα διαθέσιμο
Την εκμυστήρευση
Ε, καιρός ήταν, θα σ’ την κάμω
Μην παιδευτείς ποτέ να βρεις
αυτοί οι στίχοι τι θα σου προσφέρουν
Τον λόγο να συγκινηθείς Τον τρόπο να με ανεχτείς;
Ψέματα Ψέματα
Προς το μηδέν ελάττωσε τις προσδοκίες
Αφού τους γράψαμε μαζί
Τώρα τι ψάχνεις για ερμηνείες;

Συνέχεια

Τασούλα Καραγεωργίου, Τελέσιλλα

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 07.08.2009 by ttelesillaa

POLA_6515_12336140731_l

Άραγε
πώς να έγραφε η Τελέσιλλα;
–δε σώθηκε ακέραιος ένας δικός της στίχος–
Μονάχα ξέρουμε γι’ αυτήν
ότι ηρωικώς
υπερασπίστηκε το Άργος
–όμως
ούτε ένας στίχος της δε σώθηκε–
Γι’ αυτό
και στο όνομά της
παραπονιέται συνεχώς
ένας σπασμένος ίαμβος.

Χάρης Ψαρράς, Ο τζίτζικας

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 25.07.2009 by ttelesillaa

virgo_tzitzikas111

Ανάπνεε τζίτζικα και πάψε
την κλίμακα δεν ανεβαίνει το τραγούδι σου
εκπνέει η παράταση και πάει το καλοκαίρι
πάει προς τα φύκια και τις αποβάθρες.
Πάρε βαθειά εισπνοή και φτύσε
όσα επένδυσε σε σένα ο ήλιος τζίτζικα
ανάπνεε ασύμμετρα και τρέχα
από ‘δω παν κι οι άλλοι.
Αηδόνια, καμπανούλες, μουσουργοί
εντρύφησαν στους ήχους για καιρό
ο θορυβός σου είναι θόρυβος στιγμής
σύμβολο μιας θερμότητας που σβήνει
στη σμίκρυνση της μέρας και μαδά
κατάκοιτα τα τόσα παγωτά
στο γύψο η αμμουδιά κι η παραλία
σώπασε πια κι ανάπνεε
γύρνα στο σώμα σου και κοίτα
τα ατσάλινα φτερά πως κροταλίζουν
παγώνει η ευαίσθητη η φτέρνα στο κλαδί
κι άκου καλά κυρίως την κεραία σου
που ήταν αιχμηρή στα μάτια κορυφή
ήταν η κεραία σου
και τώρα πέφτει και ξεπέφτει
και καταργεί το θαρραλέο σχήμα σου
πέφτοντας η κεραία τζιτζικά μου.

Γιάννης Πατίλης, Το καλοκαίρι είναι

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 19.07.2009 by ttelesillaa

POLA_2158_12368591193_l

Το καλοκαίρι
δεν είναι μόνο μια κραυγή.
Είναι ένα απότομο άνοιγμα των βλεφαρίδων.
Μια εκπυρσοκρότηση στις δώδεκα το μεσημέρι.
Ένα σεντόνι μουσκεμένο στις τρισήμισυ.
Είναι ένα πτώμα εν αποσυνθέσει
στ’ απέναντι δωμάτιο
κ’ έχουμε αφήσει όλες τις πόρτες

Ανοιχτές.

Τζόρη Γκραίηαμ, Οι Αγριόχηνες

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 28.06.2009 by ttelesillaa

POLA_7931_11999824811_l
Σήμερα καθώς άπλώνω τα ρούχα τις βλέπω ξανά, ένας κώδικας
επείγων όσο και κομψός,
αναπτύσσεται στοχεύοντας τον προορισμό.
Μέρες τώρα διασχίζουν τον ουρανό. Ζούμε κάτω από αυτές τις αγριόχηνες
σαν κάτω από το πέρασμα του χρόνου ή μια τέλεια επικεφαλίδα. Συνέχεια

Θανάσης Τριαρίδης, Το χαμόγελο του Παζολίνι (βράδυ Νοεμβρίου του χίλια εννιακόσια εβδομήντα πέντε)

Posted in Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 20.06.2009 by ttelesillaa

POLA_4558_12030352082_l

Σαν μπήκε στο αμάξι του εκείνη τη βραδιά ο Παζολίνι
βρήκε απρόσκλητο επισκέπτη:
στη θέση του συνοδηγού καθότανε ξανθός άγγελος Κυρίου
και μπήκε αμέσως στο ψητό, δίχως περιστροφές.

«Μην ξεκινάς, Πιερ Πάολο,
γιατί απόψε δεν θα τη βγάλεις καθαρή·
με το ξημέρωμα θα ‘σαι κουφάρι σε κάποιαν ακρογιαλιά –
αυτά σου διαμηνύει ο Κύριός μου…»

Βεβαίως και δεν μάσησε ο ποιητής μας –
δεν ήταν από κείνους που μασάνε:
«και τι τον κόφτει τον Κύριό σου για την πάρτη μου;»
τον ρώτησε ορθά κοφτά. Συνέχεια

Τελέσιλλα, Κινστέρνα ή Τί απέγινε ο Ζαχόπουλος;

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 16.05.2009 by ttelesillaa

POLA_13840_12351742931_l

Πάει κι η κινστέρνα.

Αργά τη θυμήθηκα.
Όσες φορές στη συμπρωτεύουσα,
ποτέ οι δρόμοι μας δε σμίξαν.
Τη συνάντησα ωστόσο
αγέρωχη, σημαίνουσα να στέκει
σε σελίδα μεσημεριανής
δίπλα στο παρόν της:
παραχωμένη σε πηχτό μπετόν
μαζί με την κραυγή των ειδημόνων.

Συνέχεια

Οδυσσέας Ελύτης, Πρωινή γυμναστική

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 24.04.2009 by ttelesillaa

pola_6242_12000907301_l2

Ανοιχτό παράθυρο. Τριγύρω παρτέρια.
Ευθύ το σώμα. Τεντωμένα τα χέρια.
Ένα δύο τρία: ζωή μου αγία
σμικρύνω την ψυχολογία.
Το αυτό. Εν δυο: κατανοώ το πρόσωπό μου
οικειοποιούμαι το αντίθετό μου.
Σύμπτυξις εν! ούτε μη ούτε δεν.
Τάσεις και κάμψεις των χειρών
προς όλας τας διευθύνσεις
άνω πλαγίως εμπρός κάτω:
τα του γάτου στον σκύλο
τα του σκύλου στον γάτο.
Έκτασις της κεφαλής οπίσω: έεεν-νααα
δεν παραδέχομαι ποτέ κανέεεν-νααα.
Βαθεία εισπνοή: κόρη ω κόρη δροσερή.
Αρχή μία: έξω η δεξιοτεχνία.

Προεισαγωγικόν άλμα εις τέσσαρας ταχείς χρόνους:
αντικαταστήσατε τους καθημερινούς φόνους.
Ένα δύο τρία τέσσερα. Το αυτό:
το γενναίο είναι απατηλό.
Εις τον καιρόν! Επιμείνατε στον Μπρετόν!
Προσχέεεε! Μελετήσατε τον Φουριέ!

Στροφή της κεφαλής αριστερά:
όλα είναι σκατά.

Στροφή της κεφαλής δεξιά:
όλα είναι σκατά.

από τη «Μαρία Νεφέλη»

Τελέσιλλα, Φυτολογία (εκτόπλασμα γυμνάσματος)

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 24.04.2009 by ttelesillaa

pola_4561_11703702841_l Συνέχεια

Γκύντερ Γκρας, Μεταμόρφωση

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 17.04.2009 by ttelesillaa

pola_5689_11785441061_l

Ξαφνικά τα κεράσια ήταν εκεί
αν και είχα ξεχάσει
ότι υπήρχαν κεράσια
κι έλεγα να το φωνάξω: Ποτέ δεν υπήρχαν κεράσια –
μ’ αυτά ήταν εκεί, ξαφνικά και πολύτιμα.

Έπεσαν δαμάσκηνα και με χτύπησαν·
αλλά όποιος νομίζει
πως εγώ μεταμορφώθηκα
επειδή έπεσε κάτι και με χτύπησε
αυτός ποτέ του δε χτυπήθηκε από δαμάσκηνα που πέφτουν.

Μόνο όταν ρίξανε καρύδια μες στα παπούτσια μου
κι έπρεπε να περπατήσω
γιατί τα παιδιά ήθελαν τις ψίχες
φώναζα και ζητούσα κεράσια, ήθελα δαμάσκηνα
να με χτυπούν – και τότε μεταμορφώθηκα λίγο.

Μτφρ. Ηλίας Κυζηράκος

Τζόυς Μανσούρ, Δώδεκα ενδεικτικά

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 17.04.2009 by ttelesillaa

pola_7045_11974331003_l

Υπάρχει
ένας ξεμοναχιασμένος βράχος αδιαίρετος κάτω από το νταντελένιο μου θηκάρι
ένα μικρό πουλάκι με λοξά μάτια
που τσιμπάει την επιφάνεια του φλογισμένου μου βλέφαρου
ένας περιπαθής άσπρος σκύλος ανάμεσα στα δάχτυλά μου όταν υπογράφω
μια γλυκιά ευωδιά από γάλα όταν σκοτώνω
********************************************

Γυναίκα όρθια εξαντλημένη μαδημένη
οι μαύρες γάμπες της σαν να πενθούν τη νιότη τους
ακουμπά την κυρτωμένη ράχη της στον εχθρικό τοίχο
Ράχη κυρτωμένη απ’ των ανδρών τα όνειρα
Δε βλέπει πως η αυγή επιτέλους ήρθε
Τόσο ήταν η νύχτα της ατελείωτη

********************************************

Υπάρχει αίμα στο κροκάδι του αυγού
υπάρχει νερό πάνω στην πληγή του φεγγαριού
υπάρχει σπέρμα πάνω στον ύπερο του ρόδου
υπάρχει ένας θεός μες στην εκκλησία
που τραγουδά και πλήττει

Συνέχεια

Αλέξης Τραϊανός, Τα κουδούνια ή η Δεκατητετάρτη του Σούμαν

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 07.04.2009 by ttelesillaa

pola_11051_12313781531_l

Το παράθυρο άσεμνο. στουμπωμένο ηλεχτρικό. σπηρούνι του αναφτήρα από κάτω ποδοβολητά λέμβοι σπιρτόκουτα άγρια αίματα των πολύ παιδιών επίδεσμοι με χαρτί τουαλέτας. κάποτε τρένα. τα όμορφα μαλλιά της άσκημης ξεριζωμένα από το φεγγάρι στο αεροπλάνο στο τρένο στο λεωφορείο. με μισάνοιχτο μάτι το φορείο ο πόθος. ο σούμαν. ο σούμαν στο δάσος πάνω στο πιάνο πρώτα γυμνός ύστερα με τ’ άρβυλα του γιουσουρούμ. η άσκημη ένα πολύ όμορφο φεγγάρι μπηγμένο στο τζάμι. ο μάης ένα πολύ ξερό στεφάνι στο καρφί της μνήμης. ερείπια χρόνια σηκώνονται και πέφτουν. σμπαραλιασμένα ξυπνήματα κουδουνιών στην κηδεία του ύπνου. το νηπιαγωγείο η αρκούδα τα σκουπίδια. ο γαλατάς ο καρεκλάς ο γιαουρτάς. ο μαχαίρια ψαλίδια ‘κονιζω ο αστυνόμος ο παιδονόμος ο ταχυδρόμος.
ο εθνικός μας τσομπανάκος δολοφονημένος μες σ’ όλα τα ερτζιανά.

Τελέσιλλα, Κρούσμα

Posted in Εκ της Παραγωγής μας on 02.04.2009 by ttelesillaa

pola_7257_12007851361_l3
Αυνανίζοντες κι αυνανιζόμενοι
ευλογημένοι και ερχόμενοι

Στου χαρακτήρα την ασέλγεια
με τεθλασμένη περιέργεια

Τα άνω θρώσκουν
μα και πίπτουν

Δε προσδοκώνται
μα προκύπτουν

Τα δόντια τους
άξαφνα δείχνουν

Στης έξαψης την εξωστρέφεια
εξίκμαση της κατωφέρειας

Ρομπέρτο Χουαρρόθ, Πιό δύσκολο

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 01.04.2009 by ttelesillaa

70046976a

Είναι πιο δύσκολο να ξυπνήσεις από το όνειρο των ανοιχτών ματιών,
παρά απο τ’ όνειρο των σφαλιστών ματιών,
να ξυπνήσεις χωρίς να κλείσεις ξανά τα μάτια
μπροστά στην απειλή ή την υπερβολική καθαρότητα του τοπίου,
να ξυπνήσεις δίχως να βουλιάξεις ξανά σε άλλο όνειρο.

Το κακό βρίσκεται στα μάτια, όχι στα πράγματα.
Ο άνθρωπος είναι ένα πένθιμο βλέμμα
που πέφτει από όνειρο σε όνειρο
γιατί δεν ξέρει πότε πρέπει
να κλείσει ή ν’ ανοίξει τα μάτια.
Γι’ αυτό, κατά λάθος,
τα ανοίγει όταν γεννιέται
και τα κλείνει όταν πεθαίνει.

Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος

Συνέχεια

Ματσούο Μπασό, Εννέα χαϊκού

Posted in Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 23.03.2009 by ttelesillaa

snow_monkeys02

Καθώς περνούν τα χρόνια,
ο πίθηκος φοράει μάσκα πιθήκου.

***

Κλαίνε οι αράχνες;
Τι πάει να πει: ο αέρας κελαηδάει;

Συνέχεια

Τσέσλαφ Μίλος, Ars Poetica

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως, Τα εις εαυτόν on 13.03.2009 by ttelesillaa

wonder-wheel_h600xw900

Πάντοτε προσέβλεπα σε μια φόρμα πιο ανοιχτή
ελεύθερη από τα δεσμά της ποίησης ή της πεζογραφίας
που θα μας άφηνε να κατανοούμε ο ένας τον άλλο χωρίς να εκθέτει
τον συγγραφέα ή τον αναγνώστη σε υπέρτατες αγωνίες.

Στην ίδια την ουσία της ποίησης υπάρχει κάτι το απρεπές:
φανερώνονται πράγματα που δεν ξέραμε ότι κρύβαμε μέσα μας,
γι’ αυτό ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα, σαν να είχε ξεπηδήσει ένας τίγρης
και στεκόταν μπροστά μας στο φως, τινάζοντας την ουρά του. Συνέχεια

Ανρί Μισώ, Το βιβλίο των διεκδικήσεων

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 13.03.2009 by ttelesillaa

image16_h600xw9001

Τι μου προσφέρετε;
Τι μου δίνετε;
Ποιός θα με πληρώσει για την παγωνιά της ύπαρξης;
Στο ψάρι δίνουνε τ’ αγκίστρι.
Και σ’ εμένα; Τι δίνετε σ’ εμένα για τη δίψα μου;
Τι μου ετοιμάζετε;

Η ναυτία λέει στον εμετό: «Έλα». Συνέχεια

Καίσαρ Βαλιέχο, ΙΙΙ (Πέδρο Ρόχας)

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 10.03.2009 by ttelesillaa

cesarvallejo1

Συνήθιζε να γράφει με το χοντρό του δάχτυλο στον αέρα:
«Να ζήσουν οι συνδρόφη! Πέδρο Ρόχας»,
από τη Μιράνδα του Έμπρο, πατέρας κι άνθρωπος,
σύζυγος κι άνθρωπος, σιδηροδρομικός κι άνθρωπος,
πατέρας κι ακόμη άνθρωπος, ο Πέδρο με τους δυό του θανάτους.

Χαρτί του ανέμου, τον σκότωσαν: πέρνα!
Πένα από σάρκα, τον σκότωσαν: πέρνα!
«Βγάλ’ το ντελάλι σ’ όλους τους συνδρόφους, τώρα!»
Στύλος που πάνω του κρεμάσαν το μαδέρι του,
τον σκότωσαν·
τον σκότωσαν στη ρίζα του χοντρού του δαχτύλου!
Σκοτώσανε, μια κι έξω, τον Πέδρο, το Ρόχας!

Να ζήσουν οι συντρόφοι
στην κορφή του γραμμένου αγέρα του!
Να ζήσουν μ’ αυτό το ρ του γερακιού στα σπλάχνα
του Πέδρο
και του Ρόχας, του μάρτυρα και του ήρωα!

Ψαχνοντάς τον, νεκρό, ξάφνιασαν
στο σώμα του ένα πελώριο σώμα,
για την ψυχή του κόσμου
και στο σακάκι του ένα κουτάλι νεκρό.

Κι ο Πέδρο συνήθιζε να τρώει
ανάμεσα στις υπάρξεις της σάρκας του, να συγυρίζει, να βάφει
το τραπέζι και να ζει γλυκά,
υπόδειγμα για όλον τον κόσμο.
Και τούτο το κουτάλι πήγε στο σακάκι του,
ξυπνητός ή όταν κοιμόταν, πάντα,
κουτάλι νεκροζώντανο, εκείνο και τα σύμβολά του.
Βγάλ’ το ντελάλι σ’ όλους τους συντρόφους, τώρα!
Να ζήσουν οι συντρόφοι στα πόδια τούτου του κουταλιού για πάντα!

Τον σκότωσαν, τον ανάγκασαν να πεθάνει
τον Πέδρο, το Ρόχας, το δουλευτή, τον άνθρωπο, εκείνον
που γεννήθηκε τόσο μικρούλης, κοιτάζοντας στον ουρανό,
και που ύστερα μέστωσε, πήρε χρώμα
και πάλεψε με τα κυτταρά του, με τα όχι του, τα ακόμα του, τις πείνες του,
τα κομμάτια του.

Τον σκότωσαν γλυκά
ανάμεσα στα μαλλιά της γυναίκας του, της Χουάνας Βάσκεθ,
την ώρα της φωτιάς, τη χρονιά της τουφεκιάς
και την ώρα που σίμωνε κοντά σ’ όλα.

Έτσι ο Πέδρο Ρόχας, μετά το θάνατό του,
σηκώθηκε, ασπάσθηκε το ματωμένο φέρετρο του,
έκλαψε για την Ισπανία
και ξανάγραψε με το δάχτυλο στο αέρα:
«Να ζήσουν οι συνδρόφη! Πέδρο Ρόχας».

Το πτώμα του ήταν γεμάτο κόσμο.

Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος

Αντουάν Ροζέρ Μπολάμπα, Μια γροθιά από νέα

Posted in Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 10.03.2009 by ttelesillaa

africa

Οι λόφοι καμπουριάζουν τις πλάτες τους
και πηδούν πάνω απ’ τους βάλτους
που πλένουν τη τσότρα
της Μεγάλης Ψυχής.

Συνέχεια