Archive for the Δραματικοί μονόλογοι Category

Il Notario, Αριάδνη Μίνωος, ξεναγός λαβυρίνθων

Posted in Δραματικοί μονόλογοι, Εκ της Παραγωγής μας on 24.12.2009 by il Notaro

.

Όχι, εγώ διασώστρια δεν έκανα ποτέ,
ιδέα δεν έχω από κλωστές κι από κουβάρια.
Στράους κανείς δεν θα ’γραφε για μένα άρια,
ούτε θα μού ’στηναν ιερό στη Νάξο οι βακχιστές.

Εγώ έκοβα εισιτήρια στην πύλη της Κνωσού,
Iούλιο-Αύγουστο γινότανε το σώσε,
με τον Θησέα ειδικά πώς να ’χω πάρε δώσε;
Θα ’ταν, καταλαβαίνετε, ως εκ του περισσού.

Το ’ξερα βέβαια, είχε ’ρθεί με γιωτ πριγκιπικό,
δεν βρήκα ωστόσο να ’χει ύφος ψηλομύτη,
όπως αυτοί που πριν πατήσουν καν στην Κρήτη
γυαλίζουν τα παπούτσια τους με άλας αττικό.

Όλη ώρα είχε δίπλα του μιαν ευειδή νεαρά
( πρόσεξα πως τη φώναξε σε μια στιγμή Διοτίμα ) –
έμοιαζε σαν ν’ ακολουθεί έν’ αθέατο νήμα,
τις πέτρες λες δρασκέλιζε με βήματα νοερά.

Στην έξοδο όμως, χάθηκε· τράβηξε ίσια εμπρός
αντί να στρίψει δεξιά, προς των ταξί τον στόλο.
Του έκανα μια υπόδειξη. Αυτό ήταν όλο.
Με ευχαρίστησε έκπληκτος και έφυγε στητός.

Τ’ άλλα πώς διαδόθηκαν, στ’ αλήθεια τ’ αγνοώ:
o φόρος, ο μινώταυρος, το αίμα, ο μίτος…
Αστείο καν να πω πώς όλ’ αυτά είναι μύθος !
Όμως τι νόημα έχει πια και να τ’ αμφισβητώ ;

Με λέν Αριάδνη. Στάθηκα τύπος κι υπογραμμός
όλη μου τη ζωή. Λίγα μονάχα είδα.
Θεά ποτέ δεν ήμουνα, ποτέ ηρωΐδα,
ούτε και στον Λαβύρινθο ποτέ μου ξεναγός.

Σάμουελ Μπέκετ, Ο Ακατονόμαστος (απόσπασμα)

Posted in Δραματικοί μονόλογοι, Τα εις εαυτόν on 17.11.2009 by evecos

Ίσως είναι καιρός ν’ ασχοληθώ και λίγο με μένα, για αλλαγή. Εκεί θα καταντήσω έτσι κι αλλιώς, αργά ή γρήγορα. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται αδύνατο. Εμένα, να τσουβαλιάσω εμένα στο ίδιο σακί με τα δημιουργήματά μου; Να λέω για μένα πως βλέπω τούτο, πως νιώθω εκείνο, πως φοβάμαι, ελπίζω, ξέρω και δεν ξέρω. Ναι, θα τα λέω, για μένα και μόνο. Ατάραχος, ακίνητος, βουβός, ο Μαλόν περιστρέφεται, ξένος για πάντα στην κακομοιριά μου, κάποιος που δεν είναι αυτό που εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να μην είμαι. Ας είμαι εγώ ακίνητος, αυτός είναι ο θεός. Και ο άλλος; Του ‘δωσα μάτια ικετευτικά, δώρα να φέρνει στη χάρη μου, μια επίκληση βοήθειας. Δε με κοιτάζει, δε με ξέρει, δεν του λείπει τίποτα. Μόνο εγώ είμαι άνθρωπος κι όλα τα υπόλοιπα θεία.

Νίκος Καρούζος, Έχουμε κάθε δικαίωμα να κοιμόμαστε

Posted in Γκριμάτσες & Χαμόγελα, Δραματικοί μονόλογοι, Μουσείο Μοντέρνας Ποιήσεως on 23.08.2009 by korinnna

frida-kahlo-what-i-saw-in-the-water

ή μήπως όχι;
σκέψου να ανήκε στο κράτος
ο ύπνος
τα πράματα θάτανε δύσκολα
θ’αγοράζαμε ύπνο με δελτίο; ή ελεύθερα; και πόσο;
κι αν είχε παραχωρηθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία ποιά
η τιμή του σήμερα;
θα πεθαίναμε από εγρήγορση χωρίς χρήματα;
οι πάσχοντες από αϋπνίες τυχερώτεροι λιγάκι-
δεν ειν’έτσι;

για σκέψου να μη μας ανήκε ο ύπνος

Ηλίας Λάγιος, Ο τελικός κύκλος (Χ)

Posted in Δραματικοί μονόλογοι on 24.06.2009 by korinnna

hnGjYjmvzhx4939jl7AmTBDvo1_400

Και πάντα να ψυχορραγής, τέσσερις το πρωί, σκληρά χαράματα
κοντά,
σέ μιάν ολάδεια σάλα ψυχιατρείου.

Μ’έναν φραπέ σε πλαστικό ποτήρι σύντροφό σου και παρηγοριά,
με φώτα πετρωμένα ηλεκτρικά να σε ρυθμίζουν.

με τη ρωγμή στο πρόσωπο και βουρκωμένα μάτια.

και μήτε κάποιας το κορμί, και μήτε κάποιας τ’όνομα.

μόνον τα ηλίθια παράθυρα, άψυχα κι απαθή, να σε παρατηρούνε,
χωρίς κουβέντα και φιλία, με δίχως καν εχθρότητα.

ξάφνω, σώμα φωτός δειλή σκιά κρυφοπερνώντας,
χάραξε το αμετάβατο σκοτάδι-πιά καταδικό μου.

Il Notario, Ο Ν.Κ. μέσα στ’ όνειρο μιας άθλιας Πέμπτης

Posted in Δραματικοί μονόλογοι, Εκ της Παραγωγής μας on 28.04.2009 by il Notaro

schneepilz

Καθώς με ψαύουν δίχως δάχτυλα, μόνο με κάτι διαολεμένα χημικά συστατικά, πήρε να λέει, σαν να ‘ταν αυτονόητο πως κάποιος τον άκουγε προσεκτικά, τόσο καταλαβαίνω τη διαλυτότητά μου στον ωκεανό, όπως σε κάθε επαρκώς αλατισμένο αίνιγμα. Σαν καραμέλα χρονοβόρα που λιώνει υποκύπτω. Δεν του ‘δινα σημασία, αλλά από ιδιοτροπία μπορεί, ό,τι έλεγε κυκλόφερνε επίμονα στο κεφάλι μου. Στα σίγουρα κοιμάμαι κι ονειρεύομαι, σκέφτηκα. Συνέχεια

Ρόμπερτ Μπράουνινγκ, Η τελευταία μου Δούκισσα

Posted in Δραματικοί μονόλογοι, Τετράδιο παλαιών θαυμάτων on 25.04.2009 by il Notaro

duchess

Φ Ε Ρ Ρ Α Ρ Α

.
Αυτή εκεί στον τοίχο είναι η τελευταία μου Δούκισσα –
σαν νά ‘ναι ζωντανή. Το έργο αυτό θα το χαρακτήριζα
σήμερα ένα θαύμα. Το χέρι του Φρα Πάντολφ δούλεψε με σπουδή
μιαν ολόκληρη μέρα – και να τη. Παρακαλώ καθήστε και κοιτάξτε τη.
Είπα ‘Φρα Πάντολφ’ σκόπιμα, γιατί ποτέ δεν διάβασαν
ξένοι όπως εσείς, την απεικόνιση αυτής της έκφρασης,
το βάθος και το πάθος της επίμονης αυτής ματιάς,
δίχως να στραφούν (γιατί κανείς δεν κατεβάζει την κουρτίνα
που έσυρα για σας, μόνον εγώ), δίχως να με κοιτάξουν,
Συνέχεια

Μάνος Μιχαηλίδης, Η Πτώση του Ανθρώπου

Posted in Δραματικοί μονόλογοι, Φρέσκα πατήματα στο χιόνι on 23.04.2009 by irina82

psuxiatreio

απελπισία

καταρράκωση

στομαχόπονοι

πυρετός

αναμονή

γιατρός Συνέχεια